qcousas....tan feminista...

Recordo cando comecei a escribir neste blog, a modo de terapia e como un medio máis para expresarme, para estudar condutas que, de non plasmalas neste ciber caderno, terían quedado esquecidas no rincón ao que van os pensamentos que se "olvidan".

Pensei en eliminalo varias veces, pero xa lle collín a morriña que se merece, mezcla de gratitude e divertimento en maiores doses que a rutina que ás veces me invade, e a sensación de que poucas son as persoas que, a raíz dalgunha das miñas entradas, se parase a pensar.

Certo é o que comentamos Pato, Supercrisis e mais eu de que ter seguidores/as fieis obriga a perder a frescura das primeiras veces, a medirse nas palabras empregadas por medo a ferir sensibilidades (aínda que na maioría dos casos son sensibilidades alleas e inesperedas as que se ven feridas) e obriga tamén a abanderar a "verdade absoluta" que cada un de nosoutros/as cremos ter de maneira máis moderada. A min gústabame máis antes, cando era da outra maneira.

Pablo nunca me lee porque di que non me recoñece, e mírame abraiado cando falamos disto, e as súas mans bótanse á cabeza, e nótoo triste a pesar da decena de anos de amizade que levamos ás costas. Supoño que mantemos vestixios das décadas que flúen polas nosas veas nun intento desesperado por encadearnos ás orixes.

Penso que perdimos nunha medida máis ampla do que podemos aceptar a capacidade de discernimento, de consternación, de crítica, de diverxencia (grazas Antón por ter incorporado esta palabra ao meu vocabulario), de implicación e compromiso co progreso social e persoal. Abandoamos nalgún lugar a concepción de grupo, de masa capaz de cambiar o rumbo da nosa historia, o grito decisivo de "todos/as a unha" mellor que cada un de nosoutros/as a polo todo individual.

Nestes dous anos conseguín que me tachasen de feminista - coma se isto fora un insulto... - e que me acusasen de ver a vida a través do cristal da muller. Acusáronme de aplicar a discriminación positiva, de dividir o mundo en feminino e masculino, de ter creado unha realidade irreal pero absoluta, e percátome de... que ben senta este poder!!!! (esta é unha ironía, rapaces...).

Nestes dous anos tamén aprendín que a sensibilidade está aplastada entre o cú e o sofá e que a selección das cousas que merecen o emprego da nosa capacidade de aprendizaxe é pouco trascendetal, neste estilo de vida 0,0 que levamos con ¿orgullo?. Deberiamos ter en primaria a asiganatura obrigatoria de "compromisos sociais" que perseguir na madurez (aínda que, agora que o escribo, soa un pouco perigoso, non si?.

Neste tempo percateime tamén do poderosa que chega a ser a presión social que nos mimetiza co grupo que frecuentamos e, ao fin e ao cabo, somos seres sociais que necesitamos certo grao de aceptación que nos reafirme.

Ás veces sinto a frustración da incomprendida que intenta explicarse ante oídos repletos de tapóns de cera construídos a base de asimilar o normalmente aceptado, de non cuestionarse, de non escoitar. Quizais nacín nun tempo que non me pertence de todo, ou si...

FOTO: Helmut Newton

http://www.youtube.com/watch?v=cizBRwETDwc

...de sospeitas, desamores e tentativas...

Este sábado, no Telonius - antro entre os antros que quedan nesta cidade - cheguei ao convencimento de que, independentemente das características e circunstancias individuais de cada un de nosoutros/as, sempre buscamos o mesmo: compañía. A compañía da familia, dos amigos/as, da parella, daqueles/as que traballan ao noso carón... neste intento vital que ás veces facemos por non sentir a soedade da vida.

Un amigo de hai xa bastante tempo acaba de romper coa que afirma pode ser a muller da súa vida porque ela quere ter fillos/as e el parece que non. Entre copa e copa evitamos os lugares nos que podía atopala e, entre e copa e copa tamén, aguantamos estoicamente a súa actitude pausada, por momentos melancólica, e as frases extrañas sacadas dunha obra de Corín Tellado pronunciadas con sabor a alcol.

A pesar de que lle expliquei de todas as formas posíbeis que o namoramento é un invento das sociedades modernas (por máis que base do machismo) en detrimento do por séculos practicado amor cortés, ningunha das miñas palabras serviu de consuelo. Aprendimos tan ben a lección do amor, que só o tempo pode curar a soedade que produce cando remata, non si? Non creo... o que custa superar é a decepción que causan os seres humanos, sexan a nosa parella ou non. Ou é que nunca sentíchedes a perda dun amigo/a?

A modernidade fainos inevitabelmente individualistas e, nos peores dos casos, conformistas. Eu non creo, tal e como afirma Trezze, que unha relación obriga a sacrificar e facer algunha que outra renuncia, eu non contemplo estas palabras no meu vocabulario cando me dispoño a compartir o valiosa que é esta única vida que teño. A idea histórica do namoramento, unha vez máis, vólvenos confusos/as e complacientes. Non debemos renunciar a nós mesmos/as, senón máis ben todo o contrario, a persoa que busquemos ten que reafirmarnos nos nosos pensamentos e conviccións, na vida que soñamos levar.

Eu quero moito aos meus amigos, amigos en masculino, pero coa idade evidencian cada vez con máis claridade o legado histórico do amor, do dominio, da capacidade de decisión, do control a pesar de todo o demais.

A concelleira de igualdade de Vigo explicouno perfectamente no encontro que mantivemos Juan e mais eu con ela hai un par de semanas. Nosoutras non podemos chegar á maioría dos homes, porque somos as excéntricas e faltas de sentido do humor que todo o miramos a través do cristal do feminismo. E entón... quen?

Meu, esta canción é para ti, para que saibas, aínda que esta fin de semana xa falamos claramente, que estamos aquí.
http://www.youtube.com/watch?v=JXXEkq0peHI

FOTO: Man Ray

...para ela...

Coñezo a Pato desde os meus anos máis mozos.

En Primaria a súa irmá pequena era a miña compañeira de clase e de autobús e, cando subía á súa casa a buscala para ir a correr pola praia de Rodeira, sempre estaba ela, con xesto serio, no seu cuarto, lendo, escribindo ou debuxando eses deseños de roupa que, co tempo, fixéronnos perder a noción da realidade con respecto aos homes e aficionarnos aos sandwiches de queixo e nocilla.

Por aqueles tempos eu era bastante idiota (percateime unha desas tardes que paso en Cangas na que decidimos ler o feixe de cartas que nos mandábamos España-Inglaterra) e ela aínda non era quen de imaxinar o que estaba por vir.

Pato é a persoa coa que máis me gusta emborracharme e penso que é unha mágoa que decidira deixar de beber, porque a meirande parte das nosas anécdotas foron cun tequila ou cubata na man, no camiño que une Dedos-Clip e, as peores das veces, Daso ou Moulin Rouge. Na voráxine adolescente encantábanos correr espidas pola praia, bañarnos de noite, rebozarnos nun cruceiro cheo de cagadas de can, poñer motes aos mozos, rimar coas farolas e voltar a casa pola "acera más estrecha del mundo". Gustábanos un pouco menos subir no ascensor con 80tero - quizais de aí a miña fobia - ou durmir en San Xoán no Monte da Pena agardando ás meigas cunha manta que máis que quentar afogaba.

Pato é capaz de seguirme a onde eu vaia, incluso de pasar tardes arrancando eucalipos nos montes de Cangas porque eu estaba empeñada en mellorar o ecosistema do planeta (ja, ja, ja... que risa recordalo). O nome deste blog e o meu enderezo electrónico é unha homenaxe que nos fago, porque durante todos eses anos que estivemos separadas xeograficamente por miles de qilómetros, sempre rematábamos as nosas conversas sobre papel con "bicos, moitos e... qcousas!!!".

Desde que voltou de terras inglesas aferreime á súa amizade como quen teme perder a mellor parte de si mesma, porque non hai persoa que me coñeza en máis medida nin con tanta profundidade. María=Marioucha=Maraia=Pato é a ÚNICA persoa que sempre estivo cando máis o necesitei, arriscando tamén o seu benestar ou os seus plans de futuro para axudarme a saír adiante, para guiarme ao lugar no que deixei abandonadas as rendas da miña vida. Falo máis con ela que coa miña nai e non tomo decisións importantes sen o seu consello, aínda que obvie as súas palabras ata que collo o teléfono e entre bágoas asumo, "Ai, Maraia!!!..."

Non podo ser amiga de quen non a respecte e daría unha parte de min porque ela fose capaz de verse a través dos meus ollos e porque os/as demais a coñecesen como eu a coñezo. É unha das persoas máis cultas que coñezo, máis responsábeis, con máis tesón, máis luchadoras, con máis capacidade de empatía para o bo e o malo, a máis educada, a máis rematadamente sensíbel, a máis bondadosa e amiga. Penso que a característica que mellor a define é a gratuidade de todo canto fai e a súa incapacidade de danar aos demais, aínda que algúns/as deses demais - imbéciles e envexosos/as - intenten demostrar o contrario. A verdade é que o mundo e as persoas, non podo negalo, ás veces parecen empeñarse en facerlle dano e separarnos, pero cos anos aquí seguimos, incombustíbeis.

Eu só teño dous medos con respeto a Pato; o primeiro, que sexa polo motivo que sexa, esta vida nos desuna e, o segundo, non estar á altura da amizade que cada día me regala. Ela converteuse a pulso na irmá que marchou.

Encántame:
-Roubar cada Aninovo o adorno da veciña do cuarto.
-Botar na caixa do correo da do segundo as peles ou papeis do que estamos comendo.
-Recordar sempre a anécdota dos maicitos.
-Botarme as mans á cabeza coa miña factura ao 986...
-Os 5 minutiños que tardamos en durmir despois dunha noite de festa.
-Hoxe non teño moitas novidades, pero bla, bla, bla durante horas.
-As tardes de praia en Cangas.
-Os momentos no baño do Vademecum.
-Comer no CUVI.
-As tardes de probadores con roupa fea non, como di Silvi, o seguinte.
-Como abre as ventás do nariz cando lle conto algo que a desestabiliza.
-Os paseos en coche porque esas tardes non temos a onde ir.
-Resignarnos cada ano afirmando que o que empeza vai ser o noso ano.
-As poucas veces, parece mentira, que saímos soas pola noite.
-O día que decidimos, para o noso mal, ser modelos dun afamado salón de peiteados.
-As infinitas viaxes a dedo.
-"Hola, ¿estás sola?" en Madrid.
-Ir ao cine a ver unha película por Anita, sen Anita.
-Que sinta ciumes por momentos, tal e como me sucede en ocasións a min.
-A Noite dos Óscar.
-As veces que estivemos a piques de ter un accidente porque non podíamos coa risa.
-Dicirlle que non se trata de que sexa a miña mellor amiga, senón a mellor amiga que se pode ter.
-Etc.
-Etc.
-Este continuará.

Con Pato experimento en toda a súa medida a afirmación de que ás veces as palabras non bastan. A verdade é que eu son moito máis egoísta e parcial que ela con respecto á nosa amizade e isto complícame moito. Así que déixoo aquí, porque todo o demais, e incluso o escrito, non chega.

http://www.youtube.com/watch?v=-9uaJZKzXug

...Grazas Pato...

Por todo... e por este cd estupendo que me regalaches...

...para "la Silvi", "el Manu" e Supercrisis... de Coque Malla & Iván Ferreiro...

..."Hoy voy a empezar a construir
la casa donde estaré
para toda la vida"...

Onte tocoume - a min que non me toca nunca nada, e menos sen facer trampas - unha entrada para o concerto de Coque Malla na Sala Mondo. Estiven a piques de regalala, porque aínda que onte me reincorporei ao traballo, parecíame demasiada actividade para as primeiras 24 horas. De todas formas, tras reunir forzas e un par de chamadas persuasivas, fun con Anti, Pablo, Koki, Fuco e a súa recén estrenada moza.

Foi o primeiro concerto no que non me convertín en fan histérica (pola febre, supoño)... ata que subiu ao escenario Iván Ferreiro a cantar "Berlín".



E tras todo isto, voltei á miña casa, cunha entrada firmada por ambos os dous e coa sensación de que, a pesar de ter sido un concerto acústico demasiado intimista para o meu gusto, mereceu a pena.

...terceiro día na cama...

Parte médico:

-A febre vai remitindo pouco a pouco.
-Xa non doe tanto ao tragar e como con máis normalidade.
-Pasou a dor de oídos.
-Non vou ser capaz de desenredar o cabelo mañá cando me duche.
-Abúrrome tanto...
-Pero hai algo que vos quero contar... hoxe apetéceme falarvos da miña nai.

Onte chameina porque pola noite paseino bastante mal e, como era de esperar, acudiu sen pensalo ao meu encontro. Foron varios os amigos/as que se ofreceron a coidarme, facerme a cea e as tarefas do fogar, ou que me convidaron a trasladar a miña enfermidade á súa casa, pero a min só me apetecía estar con ela porque, como xa vos dixen, as nais teñen ese don natural de curar só co cariño e, de cariño, ela vai sobrada.

A miña nai é desas persoas doutra época - que pola contra eu tanto critico - e que supedita completamente o seu benestar á felicidade dos demais. Cando nena, aos doce anos de idade, o meu avó enfermou moi gravemente e viuse obrigada a traballar no negocio familiar como secretaria do almacén de alimentación que a familia rexentaba na miña terra natal. De máis está apuntar que nunca estivo contratada e que, polo tanto, non cotizou durante esta etapa laboral.

Ao pouco tempo coñeceu ao meu pai e, con vinte e un anos casou namorada e completamente ilusionada. Trasladou a súa residencia a todos cantos lugares obrigaba a fonte de ingresos paterna e, de cidade en cidade polo territorio galego, foi abandonando ás amigas e criando soa aos seus cinco fillos/as. Sempre a recordo na casa ou á porta do colexio, na praia, nos paseos os domingos á mañá... Pero cos anos a frustración foi gañando o terreo que debía tocarlle á felicidade e, canto máis quería ao meu pai, máis a invadía a tristeza.

Se a día de hoxe lle preguntas, respondería que a vida non merece a pena, que sufriu e traballaou demasiado e nunca recibiu nin recoñecemento nin gratificacións. É a máis cabal de todos/as cantos formamos a familia, porén é a única a tratamento psicolóxico desde hai anos, incluso considero que nos gaña en intelixencia e capacidade de raciocinio, o que sucede é que as súas demandas eran avanzadas á súa época.

Con ela e desde hai uns anos experimento sentimentos e reaccións antagónicas. Somos unlla e carne, pero faime inxustamente responsábel do seu benestar. Os meus irmáns maiores marcharon, como a vida manda, antes ca min da casa e non viviron a depresión familiar. Gustaríame que a coñeceran como eu a coñezo, pero os anos pasan e incluso eu doume de conta de que eles xa romperon o cordón umbilical. E eu quéroa tanto...

Os seus últimos doce anos estivo coidando do seu pai, ata que morreu nos seus brazos e non se perdoa non ter feito tal o cual cousa para evitalo (claro está que non había nada que o puidera evitar). Agora coida das súas netas e da miña irmá e avellentou terribelmente durante este tempo, xa non ten ganas, nin esperanza, nin convencimentos, e só espera que se cumpra a orde natural, aínda que ás veces se resiste con todas as súas forzas.

Eu sinto a necesidade vital de manter este arredamento que interpuxen entre as dúas - consello que, no seu día, me deu Manolo - nun intento desesperado porque cada irmán se responsabilice da parte que lle toca, aínda que non funciona demasiado.

Admiro a súa fortaleza, a súa capacidade de regalarnos un sorriso nos peores dos momentos, ese don que ten para conformarse e buscar o pouco que pode quedar de felicidade cando todo se derrumba, o cariño que me transmite con cada caricia e bico que hoxe - e sempre - me regalou. Non lle importa non durmir, non comer, non saír para estar comigo, levanta o teléfono para chamarme unhas tres veces ao día de cada día da semana dos trinta días do mes...e aínda que este comportamento seu me agobia, temo horribelmente o día que teña que botalo de menos. Penso que é o que máis temo neste mundo, a verdade é que si.

Agora estou esperando que veña de volta á miña casa. Cando falamos ás sete da tarde díxenlle que xa non era necesario, pero como boa cabezota, vai aparecer. E eu, estouno desexando.

Nunca gozou do sexo como podo facelo eu, nunca administrou o seu diñeiro, nunca tivo ningunha posesión ao seu nome, nunca tivo o control da reproducción, nunca cotizaron por ela a pesar da súa extensa vida laboral e nunca tivo independencia. Agora, e tras máis de dez anos de separación do meu pai, non ten dereitos nin vantaxes sociais, só a nosoutros/as (e non a todos/as).

É a primeira en advertirme cando eu estou convencida de non estar errando, a que mellor ollo ten para cada un dos homes que pasaron pola miña vida - non se confundiu con ningún nesas frases premonitorias que me solta o primeiro día - a que mellor me aconsella cando teño un encontro sexual, a que mellor me viste, a que mellor decora, a que máis aforra na economía familiar, a que sabe o que me pasa sen que fale con ela, a única que me coida, a que máis me quere, con diferenza, sen reproches.

80tero, con ese pragmatismo e sabiduría de vila que o caracteriza sempre sentencia: "Como non a vas querer así, se é a única nai que tes!!!". Si, ten razón, a única e a primeira.

Acaba de chamarme, xa vén...

CADRO: Nai e cativa. Ángel Botello.
A nosa canción (volla poñer en canto chegue):
http://www.youtube.com/watch?v=hFO0Nrr5z-U

...Mario Benedetti...

Hoxe morreu a poesía... e eu quedei orfa de palabras...

Erguínme esta mañá coa nova nos telexornais da morte de Mario Benedetti aos 88 anos de idade. Sen dúbida, os/as que me coñecedes ben, sabedes que para min era o mellor poeta de todos os tempos, dos poucos quen de cambiar a miña concepción do mundo (seguro que algún Nadal mandei postais escritas de arriba a abaixo con poemas del).

Déixovos este. Foi o primeiro que lin hai xa moitos anos, o que fixo que acudira apresuradamente ás librarías na procura de todos cantos libros podía atopar.

Táctica y Estrategia

Mi táctica es
mirarte
aprender como sos
quererte como sos.

Mi táctica es
hablarte
y escucharte
construir con palabras
un puente indestructible.

Mi táctica es
quedarme en tu recuerdo
no sé cómo ni sé
con qué pretexto
pero quedarme en vos.

Mi táctica es
ser franco
y saber que sos franca
y que no nos vendamos
simulacros
para que entre los dos
no haya telón
ni abismos.

Mi estrategia es
en cambio
más profunda y más
simple.

Mi estrategia es
que un día cualquiera
no sé cómo ni sé
con qué pretexto
por fin me necesites.

Un bico para todos/as.

Eu, dentro dun anaco marcho para casa. Esta mañá a garganta e os oídos, a espalda e a cabeza me matan. Había tempo que non estaba enferma e, a verdade, só penso en meterme na cama e descansar (cun libro de Benedetti na man non estaría nada mal).

...de sms, fondue de queixo, tacóns de vértigo e cousas no seu sitio...

Este venres retomamos inesperadamente as reunións tuppersex, despois de medio ano de xoguetes olvidados na maleta (¿?). Paseino en grande porque adoro ese traballo, ás mulleres que se reúnen nas súas casas e todas e cada unha das historias que nos comentan. Embadurneime - e embadurneinas - de cantos aceites e cremas levamos na maleta, cos seus sabores, perfumes e texturas, e rimos tanto, que deime de conta de que aínda nos queda moito por aprender.

Non só por estas cousas foi unha grande fin de semana. Isto só foi o comezo - enumero e non me chegan os dedos - aínda que Manu e Santi, se estivesen aquí, teríanme dito o contrario.

O venres cenei estupendamnte, con pouca sorpresa de por medio é verdade, pero a fondue de queixo quedoume estupenda e a pose e a palabra tamén. Foi moi agradábel sentirse quen de ter propostas coma esta, de levar un pouco as rendas da situación, de conseguir facer ver que non son principiante senón mestra da seducción. E foi ben, pasámolo mellor e rematamos como se esperaba, con olleiras na cara, horas de menos de descanso, dor de pés e chamadas ás amigas en canto regresamos a casa. Xa sabedes o que penso: de cando en vez está máis que ben, pero habitualmente perdería o sentido e as gañas.

Tumbada no sofá xa co pixama verde de vaca, Nadal ofreceunos unha semifinal de infarto. Recoñezo que eu estaba máis centrada na xogada de Tetris do meu teléfono que do partido na televisión, pero a partir do terceiro set adiqueime en exclusiva a comer pipas desesperada, a saltar do sofá e, aínda que nunca o fago, a morderme as unllas de emoción. Sei que máis dunha vez dixen que xa non merece a pena ver a Nadal porque o gaña todo, pero en partidos coma os de onte recoñezo ao Rafa que sempre me fixo vibar.

E aínda quedaba Eurovisión, ese concurso ao que Pato e máis eu dicimos que temos que ir antes de morrer - eu fágoo por ela, porque non é unha das cousas que aparecen na lista que confeccionei mentalmente para min -. Con Pekena e Carlos fixen as apuestas, os comentarios, intercambiei mensaxes, mirei a Dita Von Teese subirse ao lombo do que parecía un touro mecánico - moito máis quich que iso claro está - cun corsé de cintura de menos de medio metro, e critiquei a gusto a Finlandia e á vencedora Noruega. Cambiei o meu voto por España, porque recoñezo que me gustou moito Soraya en compañía de Guti como bailarín e, como todos/as, pensei que non merecía a penúltima posición, os 23 míseros puntos que gañou. Tal e como foron as últimas palabras de Carlos ao respecto: "Pobre Soraya!!!... eu penso o mesmo.

E ao chegar novamente a casa, durmir, durmir e durmir, e descansar das mensaxes que fan que o mundo se poña un pouco ao revés a pesar de que xa atopara o sitio de cada unha delas. Descansar de dar voltas sobre o mesmo sabendo que o percorrido en círculos sempre conduce ao lugar do comezo, apagar o teléfono, abandonarse a eses soños premonitorios que se teñen nas madrugadas de certo estrés emocional, negar a esperanza de borrar o pasado e de recibir alegremente o cambio, porque este cambio só é posíbel se se ten gañas de cambiar e analizarse a un mesmo sen necesidade de xustificacións a costa dos demais. Ben certo é que nos coñecemos moito menos do que esperamos, pero non pode haber tanta distancia entre o que somos e o que deixamos ver. A rendición só é unha opción válida cando as forzas quedaron na batalla.

FOTO: Helmut Newton
http://www.youtube.com/watch?v=d84rrKgsuWk
http://www.youtube.com/watch?v=zcD8SRf5oc8

...circunstancias atenuantes...

Polo meu traballo vén un rapaz de 19 anos que estableceu a rutina de falar comigo dous días de cada tres. A estas alturas eu xa lle profeso cariño e desarrollei certo sentimento de impotencia, porque aínda que sei que o seu comportamento non é excusábel, si coñezo todas as circunstancias que poden funcionar como atenuantes.

Hai cinco meses tróuxomo ao despacho un coñecido da policía nacional que tiraba a toalla, que tentara por todos os medios impedir o seu ingreso na cadea e, a estas alturas, non estou convencida de que nos queden xa demasiadas opcións para conseguilo.

O seu curriculo delictivo vai desde dúas ordes de arredamento da súa ex parella, tenencia de substancias estupefacientes, roubo con violencia, conducción temeraria con desprezo pola vida dos demais en varias ocasións, etc e etc, ata - a última - alteración da orde pública cun delicto de lesións graves... e, claro está, consumo de drogas de maneira máis que ocasional.

Desde hai dous meses, e a pesar de que eu xa non levo os seus asuntos, vén sempre a saudarme e contarme como lle van as cousas, a pedirme algún que outro favor e, como non, a intentar enganarme. Xa aprendín lendo a través das súas palabras e do seu comportamento que non ten onde ir e que nosoutros convertímonos neste tempo no seu único punto de referencia, no único lugar no que se atreve a pedir axuda e no que xa perdeu a vergonza e a desconfianza.

Este rapaz de 19 anos é un delincuente en toda regra, non comprende a diferenza entre o ben e o mal nin mide as posíbeis consecuencias dos seus actos. Móvese polo instinto primario da supervivencia da rúa e da desestruturación familiar: nai politoxicómana e antiga usuaria nosa, o pai faleceu hai xa algúns anos, o irmá en prisión e o resto, pasan... el sinte que todos pasan e que non hai nada que perder porque ese mundo de perdedores é o único que coñece (consecuencia do seu paso na adolescencia por centros de menores, deses que vemos na tele de comida por un buraco a través da porta do cuarto).

Hoxe, tras o café, apareceu de volta. E cada vez que o vexo non podo evitar pensar en todas esas circunstancias atenuantes que unha mañá van facer que recibamos a noticia que estamos intentando evitar. Sei que algunha destas mañás non medirá novamente e, desde aquí, xa non o vou poder axudar máis e nada volverá a ser o mesmo, porque os anos pasan, a vida pasa e todo cambia.

Supoño que ás veces pensará na soedade do seu cuarto que sucedería se tal o cual cousa non tivera acontecido, mais é imposíbel desligarse do pasado, o importante é ser quen de rectificar e cambiar o rumbo, porque sen percatarnos, en ocasións, esgotamos todas as nosas oportunidades. A pregunta é... temos claro cal é o noso rumbo? Coñecemos as nosas circunstancias atenuantes?

http://www.youtube.com/watch?v=n6r4KT8-VX0

...cando as cousas pasan, cando a vida pasa...

Este ano 2009 foi o meu 31 aniversario, boa idade a verdade... 31 anos de ir mudando a pel.

Hoxe espertei cedo - máis do habitual - e sentei no salón da miña casa a fumar ducados tras ducados e a pensar, a intentar vislumbrar a vida que me espera mentres a luz invadía a cidade, mentres se apagaban as farolas unha a unha e as nubes comezaban a cubrir o ceo. Non creo que chova, pero sei que toda situación é susceptíbel de empeorar e apeteceríame que sucedese, para que descargase o ambiente, en todos os sentidos.

Nestas circunstancias non pode existir nin destino nin relixión, non hai cabida para a confianza nin se nos ensina a tomar decisións. Debería existir un mapa á venda nas librarías que indicase as posíbeis saídas a situacións complicadas, que marcase os atallos cunha cor destacada e os posíbeis desvíos para non perderse nun camiño descoñecido. A verdade é que si, que alguén debería ter inventado algo así, mellor que un manual de autoaxuda e máis versátil que as normas morais que se nos inculcan.

Teño unha amiga que fai estas funcións a meirande parte das veces. É a única persoa na que confío plenamente e que aparece sen necesidade de ser chamada, incombustíbel. Ela adoita indicarme a dirección a seguir, aínda que moitas das veces desoiga as súas palabras. E si, tamén, ela xa mo dixo e non escoitei.

Sucede que normalmente eu considero que a vida non ten por que ser tan complicada, pero éo. Cando fallan os apoios unha redescubre que está a soas sen ninguén máis e que por momentos non existe quen de reorganizar. E aínda que sexa inexplicábel, dános fortaleza. Descoñezo de onde sae ou que é o que a motiva, pero aparece medio escondida entre todos os pensamentos contraditorios.

31 anos... e tan poucos de tranquilidade...

Máis dunha vez e de dúas teño escoitado que a partir de certa idade comezan as verdadeiras dificultades e que hai que conformarse con ser feliz na medida na que somos capaces, razonabelmente felices. Mais sempre repetirei ata a saciedade que non quero conformarme.

A vida pasa, os anos pasan e, tarde ou cedo, todo pasa. Mentres tanto, perfeccionemos o sorriso e as ganas.

FOTO: Pierre et Gilles
http://www.dailymotion.com/video/x1x82r_simple-minds-dont-you-forget-about_music

...cambiar para seguir igual...

Con esta frase comezou Miguel Llorente o relatorio que deu en Vigo hai un par de semanas e que rescatei do meu caderno de notas nun intento por ordenar as miles de cousas que, non sen deixarme abraiada, se acumulan no meu bolso día tras día.

Miguel Llorente é o delegado do goberno estatal para a violencia de xénero e a verdade é que dá gusto escoitar todos os meus pensaentos da boca dun home e apreciar comportamentos que deixan completamente de lado a tradicional masculinidade. Foi esta a primeira vez que asistín a unha conferencia na que eran eles os que falaban de igualdade e na que, ademais, se partía da concepción dos homes e das ferramentas que empregan para afrontar o reto de cambio, un cambio que ten que ir máis aló de "cambiar para seguir igual". Recoméndovos que, se tedes ocasión, vaiades escoitalo.

Ensinoume a poñer con palabras moitas das cousas que ata o día de hoxe non me sentía quen de explicar. Ensinoume que feminismo non é igual a machismo, senón, no seu caso, a masculinismo, se o que estamos tratando é de equiparar ambos os dous conceptos.

Ensinoume tamén que a identidade masculina parece que se está a construír en termos de "contrastes", con frases tan cotiás como "eu non sei o que son, pero sei o que non son. Non sei o que é ser home hoxe en día, pero sei o que non o é..." (cada quen que o interprete como queira ou poida).

Ensinoume que en termos de igualdade non se pode ser neutral, que ou ben se parte da igualdade ou ben faise da desigualdade, que a igualdade supón unha perda de privilexios, pero un ben social.

Esinoume que si, que aínda quedan homes feministas...

http://www.homesgalegospolaigualdade.org/ga/

E ben, pido desculpas pola borracheira de Uxío e miña na XIII Revolución dos Cubelos - aínda que o pasamos en grande - e a ti Trezze por terme esquecido, por segunda vez, de chamarte. A Pato por non estar con ela o domingo e a Merchi por non resolver ningunha das cousas que quedei en facer... isto é un desastre... e penso que non quero volver a beber. Onte Uxío e mais eu non eramos persoas, foron outras das nosas 24 horas en posición horizontal... Desvieime, só quería dicir: ...Merchi cásasenos!!!!... e Posada recoñeceu que en novembro, a polo churumbel. Que está sucedendo ao noso arredor, Pato e Anti?

CADRO: Tarsila do Amaral

http://www.redfeminista.org/Noticia.asp?ID=6460

...de ducados, xelatinas e menstruación...

Ás veces sucédennos cousas e, sen saber como, van desencadeándose no tempo acontecementos inesperados. Sentimos saqueadas a nosa mente e a nosa alma, e o tic tac do reloxo dános a entender que xa non queda lugar para o retorno.

Onte estiven todo o día na cama - aínda sigo - fumando ducados, comendo xelatinas e sándwiches de mortadela con aceitunas: menstruación, xa sabedes. Tamén vin varias películas. E pensei.

A pasada semana coñecín a Carl Djerassi, nai da píldora anticonceptiva, tal e coma el se chama, porque recibiu o premio Alecrín deste ano. O relatorio que deu en Vigo foi moi interesante, un pouco difuso polo pouco coñecemento que ten do noso idioma, mais demostrou a cada palabra que é un home apaixoado polo seu traballo (mágoa que eu non sexa unha das súas beneficiarias, eu son de maneira obrigada de condón).

Sabedes tamén que afirmo constantemente que son unha muller feminista convencida, que creo firmemente nos nosos logros, que reivindico a recuperación da nosa memoria histórica e, se é necesario, que paso á loita armada verbal e condutual; razón pola que coñecer a este home encheume de orgullo, porque grazas a persoas deste calibre hoxe somos quen de controlar a nosa sexualidade e decidir sobre a maternidade, somos quen de gozar do sexo na medida na que desexemos facelo.

Nese mesmo relatorio, Ana Míguez afirmou que o feminismo é un movemento impar, de protagonistas mulleres e que só nosoutras podemos loitar polos dereitos e pola xerarquía social que exiximos. E eu non soporto este discurco xa rancio e decadente de hai varios anos. Este feminismo déixanos maltrechas e malparadas, ningunéanos por desfadas históricas e converte a política feminista en conversa de barra de bar.

Por outra banda convídovos a ler detidamente este artigo que incluín no meu estudo - gustaríame que o fixerades de maneira crítica - para que pensedes en cantas mulleres e homes do voso contorno recoñecedes estes comportamentos. Que vos podo adiantar ao respecto? Pois que claro que considero un deber moral ser feminista, non só unha postura individual (podedes ler só a partir da páxina 5):

http://www.juntadeandalucia.es/institutodelajuventud/informacionsexual/ficheros/articulos/micromachismos.pdf

Neste sentido, eu hoxe en día durmo cun home que me fai feliz - recoñézoo - e que é a antítese do machismo e o reflexo do listado mental que me fago se enumero as cualidades imprescindíbeis que debe ter. E iso agrádame. Admito que confundo acotío feminismo con independencia, con individualismo, con soedade ás veces, con lograr as miñas metas á marxe dos demais, e sei que esta actitude é o resultado da provocación que produce no meu interior a imaxe de moitas das mulleres que teño ao meu carón. É a miña resposta natural e voluntaria á tolerancia e á xustificación de certos comportamentos e, tal e como afirma Pato, quizais non é feminismo o que practico, senón personismo.

Polo demais, grazas pola festa sorpresa outro ano máis, pola miña foto, polo tratamento cosmético e desestresante de barros do Mar Morto, polo cariño que me transmitíchedes e que me regalades a cada momento, grazas por facervos vellos/as comigo, grazas por ler todo este rolo e por escoitarme cada día, grazas por tenderme sempre a vosa man. Sempre digo o mesmo, seino, pero teño os mellores amigos/as do mundo.

Unha cousa máis... Pekena, que lle botaches á pizza do outro día? Saíuche increíbel!!!

http://www.youtube.com/watch?v=xIAXO87EIRE

FOTO: Colectivo Mondongo.

http://picasaweb.google.es/qcousas/CARLDJERASSIEOUTRAS?authkey=Gv1sRgCLfFxbji7tzY5wE#

...de espirais na cabeza...

En febreiro do pasado ano escribín unha entrada titulada "...de doces do entroido e o retroceso..." e penso que máis ben debería ter deixado este título para tal día coma o de hoxe, porque é máis axeitada, porque non sería inesperada, porque si, porque o sinto así.

Levo anos intentando convencer ao meu contorno próximo da obrigatoriedade moral e cidadá de exercer o noso dereito ao voto, aínda que sintamos que ningún dos partidos nos representan por enteiro, aínda que ás veces sexa necesario mudar un pouco os nosos ideais para que non suceda o que este 1 de marzo aconteceu, para que non exista unha maioría absoluta na que non creo, nin de esquerdas.

Non entendo como a xente nova está tan pouco implicada en tempo de eleccións, con ese pasotismo de "generación ni fu ni fa" que tan ben describe Supercrisis na súa última entrada. Non entendo como agora moitos de vosoutros/as estades durmindo tranquilamente mentres o último pensamento antes de sucumbir ao sono foi "si, ben certo é que a coalición non funcionou"...

Que clase de futuro estamos creando para, non xa os/as que nos seguen, senón para a nosa vellez? Que mapa de territorio estamos a crear? Que cor de dereitos individuais e deberes de masas estamos a aceptar?

Hai países de Suramérica nos que votar non só é un dereito civil, senón unha obriga ata punto tal que á hora de solicitar cartos en calquera entidade financieira revisan o cartón de elector/a para comprobar se se fixo uso dese dereito os anos que correspondían. E semella que esta pode ser a solución para casos coma este, porque se non hai sanción económica de por medio non espabilamos, non si? Eu quero pegar a miña cabeza na parede e convertirme tamén en papel, ata que o tempo pase...iso si, son boa perdedora, asi que parabéns para os/as que desexábades este paso cara atrás...

Un día soñei cunha Galicia da pouca esquerda que temos neste país, pero non me queixo - máis ben si, patalexo - porque esta situación é susceptíbel de empeorar, só hai que agardar un par de anos e veremos.

Así que ante este panorama deixo para outra ocasión todo o que tiña pensado contar. Non falarei da Noite dos Óscar (merda que Penélope sexa a primeira muller española cun Óscar grazas a ese talento interpretativo propio dun teatro de barrio), nin de Mario Vaquerizo e Alaska no entroido de Goián, nin das clases de cociña nin dos paseos os domingos á mañá.

Unha de Morrissey para animarnos, por favor!

http://www.youtube.com/watch?v=FqukPY7kasg

E unhas imaxes destes días, ata hoxe soleados (canto apostamos a que comeza a chover! O ceo tamén partiu en dous...).

http://picasaweb.google.es/qcousas/ENTROIDOOSCAR2009?authkey=Gv1sRgCJ_ditH6sqeZPQ#

FOTO: Erwin Olaf, sempre...

...Revolutionary Women...

A semana pasada fun ao cine con Antía e Pilar a ver "Revolutionary Road", coa que espero será gañadora do Óscar a mellor actriz Kate Winslet.

A verdade, non levaba ningunha pretensión con respecto a esta película, pero recoñezo que ás tres nos impactou, para ben ou para mal. Facilmente recomendábel, espero que sigades o meu consello se vos digo que non ten desperdicio. Un pouco angustiante, si, pero como a vida mesma, tal e como nos sentimos todas - en feminino - algunha vez, con algunha persoa pouco deseábel ao noso lado, nalgún lugar...

A película ensina unha lección de vida que é necesario ler entre liñas, abre un suspiro de aire fresco, unha posibilidade, unha porta que conduce cara unha saída...

E é así, irremediabelmente ás veces encamiñámonos cara o que pensamos o futuro esperado, e errado na maior parte das circunstancias, por máis que intenten convencernos do contratio coas mellores - e peores tamén - das palabras.

Determinación: 1. Decisión, osadía, valor, atrevemento./ 2. Establecemento dos límites dunha cousa.

Determinación é o que estamos empregando as mulleres neste século no que nos atopamos, unha determinación que non sempre é ben recibida na sociedade e polas persoas coas que nos tocou con-vivir.

E parafraseando á publicidade do BNG para estas eleccións autonómicas - campaña que ben merecería non terse feito nunca pola mediocridade da mesma - só podo dicir que "Eu tamén fun April Wheeler algunha vez"... pero xa non.

http://www.youtube.com/watch?v=kEzhYOQ6270

E polo demais, unha nova estupenda: esta fin de semana descubrín varias veces a Nicolás intentando pinicar a Lola... que gracioso, de verdade! Penso que desta vai, que deste verán non pasa que Nico saque o seu arranque gatuno e faga de Lola toda unha gata nai... Unha vez máis, isto vai por todos/as os/as que non confiábades nel...

... dos cambios e das xentes ...

Unha párase a pensar ás veces - só ás veces - mentres escoita algunha das súas cancións preferidas... e a min sempre se me dá por pensar cando limpo a casa, mentres Nico e Lola me siguen a todas partes e me miran con xesto crítico.

Onte amencín cedo e púxenme ao momento mans á obra. Levoume un par de horas deixar todo no seu sitio... os pensamentos, digo. Escoitei varias veces esta canción http://www.youtube.com/watch?v=-z6kx4Mixu0 e cantei e bailei mentres lle daba ao pano.

Sei que nin ti nin eu empregamos a mesma perspectiva nin temos o mesmo ideario de vida, sei que non somos iguais nin tampouco tan diferentes pola contra, sei que esta vida nos separa e nos une ao seu antoxo, á súa medida. Sei que pode que eu estea errada, pero tan convencida, ademais.

Penso que non é posíbel a tranquilidade na madurez, que un día abres os ollos tras o sono e todo mudou ao teu carón: mudaron as persoas coas que te levantas, mudaron as persoas coas que falas, mudaron as persoas que te acompañan a todos os lados, mudaron as persoas, ao fin e ao cabo. E tamén mudou unha mesma porque era estrictamente necesario.

Hoxe vai sol, momento perfecto para retomar os plans aparcados polo mal tempo e momento perfecto para dorar a pel coas ilusións que, a pesar dos contratempos e das presas, seguen dando voltas na miña cabeza. Levanto a mirada cara o ceo despexado de nubes, extendo os meus brazos e tomo o impulso necesario para dar o salto que me fai falta. Estou contenta, moi contenta... Vou gritar o meu nome no teu oído para que non o esquezas, para que saibas que estou aquí, unha peza máis de todo este rompecabezas.