...todo isto é inxusto de máis...

Puta merda, a verdade...

Mail do meu xefe ás nove da mañán. Juanillo, o seu fillo, cada día que pasa está peor e a súa última visita a Madrid foi completamente desesperanzadora...

Para os/as que o descoñecedes, Juanillo ten unha desas enfermidades raras diagnosticadas a un mísero 0,1% da poboación mundial (ou menos...) e a súa esperanza de vida situáronna, ao nacer, nos oito anos. Acaba de cumprir sete...

A única solución posíbel, un irmán sano que poida trasplantarlle parte da súa médula (tras inseminacións e inseminacións nada de nada), porque no Banco Mundial de Donantes non aparece ningún compatíbel. Do irmán sano, os médicos dixéronlles esta vez que xa non chegaría a tempo, que xa é tarde... de atopar un/ha donante tras estes anos de busca quitáronlles a esperanza e ilusión...e toda esta historia é unha merda, é inxusta, é descorazonadora, é... non hai palabras...

Por que non sucede como nas películas nas que, tras pasalo mal durante hora e media, da nada, xurde o final feliz?...

Juan non quere que falemos con el do tema, non quere que lle preguntemos, que nos preocupemos... pide axuda sen percatarse no mail pero non hai maneira de axudalos, ou polo menos ningún de nosoutros/as a atopamos.

A semana que vén viaxan de volta a Madrid e terán que tomar unha decisión, quizáis unha drástica decisión...

FOTO: Richard Avedon.

...morreu Nicolás...

Onte cheguei a casa un pouco tarde para comer e, ao abrir a porta da cociña, xa tiven o presentimento: Nico non estaba.

Nun primeiro momento pensei en que decidira precipitarse, unha vez máis, pola ventá, e me asomei e gritei o seu nome, pero tampouco estaba.

Busqueino entón pola casa, sospeitando que conseguira burlar a miña vixilancia e que se colara nalgunha das habitacións. Busquei e busquei, pero non estaba.

Regresei de novo á cociña, xa un pouco nerviosa, e observei a Lola, parada no medio, mirándome con ollos á expectativa: Nico non estaba.

De súpeto, Lola achegouse ao frigorífico e quedou alí esperando por min...e tiven unha intuición, mirei detrás, e...

...alí estaba, entre a nevera e a parede, estirado, semellaba que durmido, e chameino, chameino unha e outra vez, e saín correndo cara o salón. Collín o teléfono e comecei a marcar os números dos coñecidos/as de maneira angustiosa e desesperada...

Os meus amigos/as dicíanme que intentara collelo para comprobar se estaba morto, pero non fun capaz e pedínlle a Pablo que se acercase á casa para proceder ao levantamento do cadáver: MIL GRAZAS PABLO!

Máis tarde chegou Félix, e con Nico nunha caixa a modo de improvisado ataúde, puxemos rumbo á finca na que ía ser enterrado. MIL GRAZAS FÉLIX!

Pobre Nico! Ás veces penso que morreu de pena, porque notaba que eu xa estaba cansa da dependencia que me ocasionaba.

Mentres tanto Lola quedou soa e, ao regresar - e sen ter moi claro se os gatos choran - deume a impresión de que os seus ollos estaban humedecidos pola tristeza.

Penso que aínda non o asumín con certeza e non sei que vou facer con todo o tempo que lle adicaba a Nicolás. De seguro que comezar a invertilo en min. E tampouco sei que facer coas fotos que teño na parede do meu despacho, coa foto do móvil, con todas as súas cousas...a verdade que non sei que vou facer ao chegar a casa hoxe e descubrir, novamente, que Nico xa non está.

... A.I.D.A. ...

Polo con améndoas e froitos secos...
Cordeiro con verduras e pan marroquí...
Cuscús picante...
Merluza afumada con verduras...
Galletiñas doces...
Tarta de queixo...
Buñelos...
Cuscús con iogur...
Bebida doce da flor bisap...
Bebida doce da raíz do baobap...

Isto foi o que comín onte na festa gatronómica africana organizada por Aida (Asociación para a Integración do Pobo Africano) na que participaron parte dos meus alumnos. Anti e máis eu estivemos todo o tempo acompañadas por Alami e a súa moza e el estaba orgulloso de guiarnos e de ter conseguido o seu improvisado harén en tal evento social...

Non comín máis porque eran as sete da tarde e xa quedara sen espazo no estómago, pero tiña todo tan boa pinta e arrecendía tan ben que me gustaría ter probado máis pratos...

Ao final, concerto dos xa tradicionais Degoo e todos/as bailando ao son dos tambores e cánticos de Mor.

Hipatia...

Hipatia, muller. Astrónoma, matemática e filósofa. Confiaba na razón e na dúbida e o seu traballo quedou perdido na Historia...

A simple vista, a última película de Amenábar ten todos os alicientes para gustarme, pero acabo de regresar do cine cunha sensación similar ao vacío, como se este filme non tivera pasado pola miña vida.

Debo ser unha das poucas persoas ás que non lle gusta Amenábar. Non dubido que sabe o que fai, con cada elemento controlado ao milímetro e sen unha toma deixada ao azar - aínda que nesta última hai algún erro de montaxe - pero a min non me chega, déixame un pouco fría.

Penseino bastante antes de mercar as entradas, hoxe en día é un luxo invertir máis das antigas mil pesetas nunha tarde como esta, pero o razonamento de Anti de que Ágora é unha película para ver no cine convenceume de seguida. E novamente a mesma sensación... certo é que, co tempo, sempre as recordo dun xeito diferente, coma se necesitase masticalas e dixerilas unha temporada.

Iso si, aprendín de Historia e descubrín o momento preciso no que a muller foi relegada a unha esfera secundaria... máis que secundaria, deixémolo en que descubrín o momento histórico no que a muller deixou de formar parte da Historia.

E convencinme, se é que fora posíbel estalo aínda máis, do dano que as relixións fixeron á especie humana: o fanatismo, a sinrazón, a corrupción da fe e das mentes, o dogma e a negación da razón. Hai cousas que son cuestión de fe e, xa sabemos, esta é unha delas.

Por certo, alguén lembra ter estudado a Aristarco?

FOTO: Biblioteca de Alexandría.

...calando bocas...

Como domingueira habitual e que se precie, tentei buscar un plan para esta fin de semana que se saíse un pouco da tónica xeral e da rutina dos días. Chegoume o xoves, coma caído do ceo, cando Pekena me contou que Trezze ía correr a Maratón+11 organizada polo Corte Inglés este domingo.

A miña primeira reacción foi de asombro (...pero a este rapaz que lle deu!!!!), seguida do estupor (11 kilómetros!!!!) e do escepticismo (non o vai conseguir...) e do riso, sempre con bondade (...imos ter que alugar unha UVI móbil para cando lle falle o corazón e a respiración).

Así que erguinme ben cedo, limpei a casa - como non! - e esperei a que me viñesen a buscar para ser testemuña directa do intento dun amigo de cruzar a liña de meta con dignidade. Nin que dicir ten que non confiaba, nin eu nin ningún dos/as que estabamos alí, que chegase nin á metade da carreira, porque no único entrenamento que fixera durante a semana só conseguira correr unha décima parte e rematara afogado, sen pulso e tan mareado que estaba ao borde dun paro respiratorio.

Tras a saída, cafeciño, xornal do día e charla, moita charla na que as apostas estaban sempre ao noso favor. E, pasados os trinta minutos, comezaron a chegar á meta os/as primeiros. Decidimos, aínda así, esperar unha media horiña máis para levantarnos da cafetería e ir esperalo.

Chegou o seu compañeiro de andainas, dunha cor que non vira nunca na miña vida, e máis xente, de todas as idades (un velliño de pasados os 70 anos que a todos/as nos puxo en pé e a pel de galiña pola proeza), chegou a ambulancia, chegaron os rumores de que a medio camiño abandonara, de que quedara sen folgos, e os/as últimos/as corredores/as aparecían a contagotas... e nós, perdendo a esperanza...

Ata que, no medio da rúa Colón, vislumbramos a súa silueta, moi digna, a bo ritmo, e os/as tres puxemos a alma en pé e comezamos a aplaudir ata que enroxeceron as nosas mans, berrando o seu nome e dando os últimos ánimos: Trezze conseguira chegar á meta, cun sorriso e enchido de orgullo!!!!!!!

Non tivemos máis remedio que rendirnos á evidencia, calounos a todos/as eses qe levábamos días chamándoo para poñelo nervioso e facendo apostas da súa chegada no coche-escoba.

Que orgullosa me sentín, miña nai... e que mágoa, tal e como entre bromas nos recriminou, non ter confiado nas súas posibilidades. Bravo Trezze!!! O vindeiro ano, xa sabes, correremos contigo... ou non...

http://www.youtube.com/watch?v=sogKUx_q7ig

http://picasaweb.google.es/qcousas/MARATON11?authkey=Gv1sRgCKiRyN3eldrSTw#

...de Marujas, tradicións e subconsciente popular...

Maruja Mallo foi unha muller decisivamente transgresora e transgresoramente decisiva no tempo que lle tocou vivir durante todo o século pasado.

Con motivo do centenario que este ano se cumpre do seu nacemento (aínda que a data precisa é 1902 e sabemos que a todas as grandes mulleres encántalles restarse anos) e da retrospectiva que Caixa Galicia está a organizar para reivindicar o lugar que lle corresponde a esta grande figura da historia galega, española e universal, acudín a unha das visitas guiadas que todos os días se levan a cabo na Casa das Artes.

Interesábame saber da vida de Maruja Mallo, coñecer a súa obra de cerca e acceder a eses datos propios da prensa rosa que neste tipo de actos se facilitan e que fan das figuras históricas persoas con nomes propios máis cotiás e reais.

Descubrín á Maruja muller, á Maruja eternamente emigrante, á Maruja ávida de coñecementos, á Maruja amiga de Dalí, Lorca, Buñuel, Picasso, Miró, André Breton, Ortega e Gasset..., á Maruja parella de Alberti ou Miguel Hernández, á Maruja artista, á Maruja pintora, á Maruja musa dos ´80, á Maruja que cos anos perdeu un pouco a cabeza e á Maruja Mallo esquecida pola Historia. E descubrín, unha vez máis, cómo as mulleres levan séculos sendo as perdedoras nesa historia escrita pola tradición masculina popular.

Pero o meu asombro chegou ao seu máximo expoñente no momento no que, tras case unha hora desta tarde de luns máis que ben invertida concluíuse a visita afirmando que, a consecuencia desa teima en certo sentido irracional da muller de non sentirse encorsetada en ningunha ideoloxía política, en ningún -ismo dos que afloraban en Europa pola época, en ningunha relación das que mantivo cos diferentes homes cos que compartiu a súa vida... por estas razóns e non por outras, Maruja Mallo morreu soa e non puido acudir ás numerosas homenaxes que lle fixeron nos seus últimos días.

É unha mágoa este punto final atribuído á súa obra, na súa homenaxe, no centenario do seu nacemento...

Maruja Mallo morreu soa por adiantada á súa época, como consecuencia desta Historia inxusta, por ser unha desas mulleres que deixan pegada a cada un dos seus pasos a razón de palabras, comportamentos e actitudes; Maruja Mallo pertence a esa clase de mulleres que non é que naceran nun tempo que non lles corresponde, senón que fan dese tempo o seu propio tempo, o seu momento.

CADRO: Maruja Mallo

...rumbo a...

Para a miña parrula canguesa...

http://www.youtube.com/watch?v=bp8EGXtyiyg

Un día, no meu coche, elixiches esta canción para animarme - hai xa algúns anos - mentres agardábamos que chegase o barco. E fuches traducíndoa paso a paso para que entendese o que dicía cada unha das súas frases.

Hoxe devólvocha, para min queda o recordo inolvidábel daquel momento. E cando sintas a morriña das nosas infatigábeis conversas por teléfono, non esquezas acender o equipo de música co cd de The Pretenders dentro.

Como sei que te botarei demasiado en falta, ideei un plan para loitar contra a nostalxia:

Paso 1: Facerse un bocata de nocilla (eu de queixo, xa sabes).
Paso 2: Acender o ordenador para ver se coincidimos e falar un anaco.
Paso 3: Escoitar de fondo "I´ll stanb by you".
Paso 4: Se a cousa non mellora, cruza a porta e vai mercarme un regalo (seguro que me vai encantar).
Paso 5: Se de regreso a casa a cousa aínda non mellora, unha botella de albariño porá os sentimentos no seu sitio.
Paso 6: E, se pasaron as horas e todo segue igual, colle o teléfono desa residencia estudiantil e marca o meu número, de seguro que nos botaremos unhas risas, tal e como estamos acostumadas.

E unha cousa máis:
Qcousas, Maraia!! De novo na distancia...

FOTO: Richard Avedon

...que será de min...

Estou agotada... estamos a mércores e xa estou agotada... teño tan mala cara!...

Onte, do cansancio, quedei durmida pronto, pero á unha da mañán a miña veciña chegou a casa e déuselle por cantar e bailar a voz en grito, e claro, espertei de mal humor. Eran as tres e seguía coa mesma leria e só se me pasaba pola cabeza petar á súa porta e, sen mediar palabra, partirlle a cara.

Desde que o deixou co mozo hai un par de meses, esta rapaza perdeu o sentido. Cada día que nos cruzamos está cun novo machaca magreándose no portal, adelgazou o indecíbel e compórtase de xeito extraño (certo é que xa non escoito os berros das discusións e os posteriores berros do follamento de reconciliación, só teño que tolerar estes comportamentos).

Polo tanto, e ao meu pesar, desveleime e custoume ferro e fariña volver a conciliar o sono, tal e como me custou levar o día de hoxe, con tanto traballo, con tanta calor, con tanto estrés, con tantas cousas por facer...

Penso que este ritmo físico e emocional non pode durar demasiado, polo meu benestar. Cheguei a casa ás sete da tarde tras doce horas sen parar nin un segundo e caín rendida no sofá. Agora, tras descansar un pouco, temo non durmir pola noite e que mañán sexa unha repetición deste día horríbel. Ás veces abráiome dos malabarismos que fago para ser capaz de ir tachando tarefas pendentes da miña axenda.

Pero repito, hoxe estou tan cansa que incluso dubido de como se escriben cada unha destas palabras. Gustaríame estar tirada nunha praia solitaria, á beira da frescura do mar, cunha copa de viño na man, un ducados na outra e, como non, na vosa compaña. Gustaríanme días e días así, nos que gastásemos as horas en contarnos cousas sen importancia, en preocuparnos de nada, en disfrutar de ser feliz.

Dóenme os pés, a espalda, os ollos, a cabeza e a alma. Pero mañán será outro día...

FOTO: Alberto García-Alix

...A-normal...

Noite de repolo fritido... estase facendo na cociña e arrecende toda a casa.

Non sei por que me gusta tanto cociñar - sempre e cando non sexa por obriga - e sentir como o cheiro da comida invade as miñas papilas gustativas que agardan ansiosas deleitarse en todo o seu sabor. A praia sempre me abre o apetito e, curiosamente, só de determinados pratos acompañados dunha boa copa de viño. E por máis que o intento, o repolo nunca me sairá coma o da miña nai ou coma o de Li, o cociñeiro do restaurante chinés no que traballou o meu irmán. Pero eu inténtoo.

Cando cociño, e maiormente cando limpo, penso moito, de máis, de seguro. Estes días ando un pouco nerviosa porque se achega a presentación do meu estudo e, tal e como vos comentei, vai vir moita xente e aínda que falar en público non me intimida - son as vantaxes de dar clase - si que o fan os medios de comunicación. Intento non pensalo demasiado, pero hoxe, por exemplo, foime imposíbel.

Na madrugada de onte botaron un documental titulado "Tempo ao tempo" e unha vez máis pregunteime se tanto traballo paga a pena. A miña nai dime que non, que a vida estame pasando, xunto á dos/as que teño ao meu carón, mentres eu invirto horas en mil e unha cousas, cada ano nun novo proxecto. É coma se fose parello á necesidade de sentirme útil e activa, de non perder - paradoxicamente - o tempo dos meus días. No último programa de Punset demostrouse como ese tempo que pensamos controlar baixo as horas e minutos é mutábel, só depende da capacidade de ofrecer novos estímulos ao noso cerebro. Fareino por isto?

Nunca imaxináchedes de cativos/as como seriades ao chegar a unha determinada idade? Eu moitas e certamente non difire moito do que son. Xa sabedes, só me falta ser quen de cambiar o mundo - estaba convencida de poder conseguilo - e esa faceta artística de hai anos que tanto boto en falta.

Sincerándome podo afirmar que algo que aprendín nestes anos (tras Leandro) é que o feminismo é dificilmente compatíbel co "amor romántico" que os últimos homes que pasaron pola miña vida reclaman de min. Acostumados a ser os idolatrados e amados, os que marcan o ritmo e os non vulnerábeis, non soportan o cambio de rol que se opera na súas mentes cando sucede o contrario. E esta é a maneira que aprenderon de sentirse seguros, de manter o control. Se non sufres coma eles ou máis, se non sintes coma eles ou máis, se non dubidas, se non vacilas, se non te arrastras... é unha situación a-normal que significa que non amas.

Como é a-normal que unha estea convencida de facer a vida por ela mesma, de crear o seu fogar para quen queira compartilo, de non esperar a que apareza para sentirse plena, de durmir a soas ou acompañada, de cociñar para un ou prato para dous...

Será a-normal, pero eu abráiame desa incapacidade de comprender que soedade non é solitaria, senón reafirmación de muller. É un sobresforzo, pero quen non faga oídos xordos, quen queira ou saiba tomar a alternativa, benvido será.

FOTO: Rober Mapplethorpe
http://www.youtube.com/watch?v=1x1Ccdr5rgY

...una cuestión personal...

"Una cuestión personal", así titúlase o libro de Kenzaburo Oé que me regalou Manu nesta súa última visita.

Hoxe amencín cedo e, tras desperezarme durante bo rato e conseguir librar heroicamente a batalla coas sabas da miña cama, subín ao coche, acendín un ducados e marchei a despelotarme á praia. O mar seguía xélido e durante uns minutos deixei que cubrise a totalidade do meu corpo e que cortase a miña respiración. Xa na toalla, cando o calor comezou a conquistar cada poro da miña pel, saquei o libro da bolsa, fixen unha boa almofada de area e abrínno pola primeira páxina.

E ata agora... xa na casa, cinco horas despois e medio queimada polo sol. Non puiden despegarme del ata que conseguín chegar ás últimas palabras. Quizáis non é a historia que máis me gustou na miña vida, pode que tampouco sexa un deses libros que recomendar a cegas, e tamén de seguro que tampouco irei correndo á libraría a comprar outra obra do autor, pero si que, certamente, este é o libro que tiña que ler neste momento, o único libro posíbel.

Recoñezo que ante o sórdido da historia en moitas ocasións se me escapou o riso, a incredulidade e, por que non recoñecelo, o desexo sexual... e, desde logo, sentín a satisfacción final, esa satisfacción de cando pechas a contraportada.

Non quero analizalo demasiado, porque ese final do que falo sería moi discutíbel; quedémonos, Manu, con estas definicións:

Perseverancia: acción e efecto de perseverar.
Perseverar: manterse constante na prosecución do comezado, nunha actitude ou nunha opinión.

Perseveremos, entón...

...as mellores tardes do mundo...

As mellores tardes do mundo son as tardes como estas, de praia, sol, auga fría que arrepía e unha conversa que nos acaricia o corazón, de palabras amigas das que ás veces tanto se botan en falta, de soltar peso da mochila (ou cando menos intentalo), de sentir cerca, de miradas directas aos ollos e de sinceridade recíproca.

Estou escoitando a Jaime Peñafiel (¿?) falando de mil e unha tonterías e acaba de pronunciar unha frase que fixo que centrase a miña atención no televisor: "yo no tengo ningún ajuste de cuentas porque no tengo ninguna herida abierta". Tal cual amigos/as, a estas palabras me remito cando argumento que non teño necesidade de defenderme de actitudes infames.

Pode que sexa tal e como di Pato e simplemente me preparo para o que está por vir, pode ser tamén que estea farta de malgastar momentos cos/as que conseguiron pasar polo meu colador de grano ancho (o mérito desta frase é de Leti, non é miña), ou quizais que cada noite durmo tranquila, porque o que realmente me importa é reorganizar as caixas que fican no meu salón e que ansían atopar o seu sitio.

Por iso reitero, as mellores tardes son estas nas que estás comigo - ou non - pero nas que te sinto ao meu carón. Todo o demais, é secundario.

Esta canción é para cada un/ha de vosoutros/as, eses que pasáchedes pola miña vida e decidíchedes quedarvos...
http://www.youtube.com/watch?v=e-2UG6Cgvck

FOTO: Zemotion

Decálogo (de 14 normas e 1 conclusión)...

Ben, Ted e Supercrisis están agora mesmo voando de regreso a Madrid...

Hoxe estiven ás portas da morte por cansancio (como cada ano que nos visitan) tras o estupendo-tremendo paseo á beira do mar do que gozamos Ted e máis eu e os albariños que corrían na barra do Imperial entre tapas con cebola e/ou ensaladilla rusa e queixo manchego. Ante todo, grazas Ted polos agasallos, por non sesgarte tanto e polo noso pacto de vistas á Ría de Vigo (a morte de Nico será o noso primeiro plan). E estiven pensando: nin papá, nin mamá, nin nada de nada... que che parece irmáns?

Aquí déixovos o Decálogo (de 14 normas e 1 conclusión) que elaboramos onte os catro... xa sabedes, non o perdades de vista que pode sernos de utilidade...

Decálogo do/a folla-amigo/a:

1. Prohibido inxerir alimentos e bebidas non alcólicas co teu folla-amigo/a.
2. Prohibido facer actividades á luz do día que exixan abandoar a postura horizontal.
3. Prohibido ter conversas de máis de 30 min. de non estar sumidos nun atasco.
4. Prohibido presentar e/ou convidar ao folla-amigo/a a saír cos teus amigos/as.
5. Prohibidos os sms e/ou as conversas postcoitais de análises, halagos e agradecementos.
6. O tipo de relación que se establece cun folla-amigo/a non depende da frecuencia, senón da actitude.
7. Prohibido aceptar obsequios de folla-amigos/as, nin o día do aniversario.
8. Prohibido chamar a un folla-amigo/a se no medio non se estivo con outro/a diferente (reivindiquemos a alternancia).
9. Prohibido acompañar á porta a un folla-amigo/a cando decide voltar a casa.
10. Está completamente prohibido durmir abrazado/a ao folla-amigo/a.
11. Prohibido chamar a un folla-amigo/a polo seu nome durante o acto sexual.
12. Prohibido dicirlle a un folla-amigo/a que é o teu folla-amigo/a.
13. Prohibido esquecer que todo é susceptíbel de mellorar, sempre.
14. Última e máis importante norma: Nunca ter un só folla-amigo/a.

CONCLUSIÓN:
Ás veces pode resultar mellor e máis beneficioso botarse un mozo/a... aínda que saia mal!!

A sesión de fotos que nos fixo amabelmente o noso compañeiro de barra durante todo o proceso de elaboración deste Decálogo (de 14 normas e 1 conclusión) aínda está en posesión de Anti, pero chegará en breve... prometido!!!

...podo partime e negociar a outra metade...

"Puedo volver, puedo callar, puedo forzar la realidad, puedo doler, puedo arrasar, puedo sentir que no doy más, puedo escurrir, puedo pasar, puedo fingir que me da igual, puedo incidir, puedo escapar, puedo partirme y negociar la otra mitad..."

Estes días lembro acotío unha das historias de Eduardo Galeano na que rompe a súa destartalada axenda Porky na cama do hospital no que convalece tras un infarto agudo de miocardio e fai un repaso emotivo das persoas que pasaron pola súa vida e, unha máis emotiva celebración, daqueloutras que se quedaron. Ao final do relato, Eduardo Galeano conclúe que non se extraña, que nada ten de raro, que se lle partira o corazón... de tanto usalo (ximnasia para o corazón, como di Anti).

Hoxe pasei o día na casa, a pesar de que o sol brilou desde o mediodía, porque xa teño a pel cansa de area e mar tras o atracón desta fin de semana. Durmín as horas que perdín os últimos días e recuperei os hábitos alimenticios que o exceso de praia e traballo desequilibra. Púxenme ao día co traballo pendente que me trouxen para a casa e mentaliceime para a terríbel semana que me espera e para as mini vacacións que intentarei disfrutar - custe o que custe - nun par de días.

Pero o que máis fixen foi escoitar a miña canción preferida de Vetusta Morla:

http://www.youtube.com/watch?v=N1uTrIJCAOU

Así que hoxe fixen un emotivo repaso daqueles/as que non foron quen de enfrentarse ás miñas palabras, daqueles/as que preferiron o silencio como saída fácil a unha situación complicada, daqueles/as que no se cuestionaron, que non se miraron no espello, daqueles/as que se creen importantes dabondo como para non enfrentarse ao que lles está sucedendo e derivaron responsabilidades, daqueles/as que unha vez máis tropezan coa mesma pedra, daqueles/as que non aceptan a súa condición e os seus erros e, por último, daqueles/as que non se valoraron o suficiente.

É verdade, "hay tanto idiota ahí fuera"... pero eu seguirei facendo da rabia a miña voz e con ela a miña bandeira... e este blog seguirá sendo un máis dos meus medios de expresión...

FOTO: Helmut Newton

...abre la puerta, Dolores...

Unha vez máis, nun sorteo, tocoume a entrada para o concerto de Santiago Auserón. Ía frío abondo como para que Antía e máis eu nos plantexásemos alcolizarnos ata o final dos nosos días - rumbo a Asvidal! - e os ánimos non estaban moi dados a esas horas da noite e tras unha semana (eu) demasiado mala e o desfalecemento (ela) propio dun inicio de vacacións un tanto accidentado.

Estoume radicalizando, seino, pero é o único camiño posíbel ante esta nova masculinidade que vai xurdindo neste cambio de século.

Non soporto a quenes pensan que o machismo é doutra época e o demostran en cada xesto e palabra, non soporto que non se dean alternativas, que só exista unha saída viábel para que as cousas volvan ao sitio - ¿que sitio? - traballado durante anos.

Non soporto que se culpabilice, que se apunte co dedo acusador, que se empreguen esas frases que sabemos fan dano e que para iso as utilizamos; non soporto a cordialidade de portas para afora, o acoso e derribo na intimidade, a dúbida que xeneran e o egoísmo encuberto en palabras que se volven punzadas no corazón.

Non tolero que se faga mella na autoestima en persoas que teñen o mundo aos seus pés xa que esta é a única vía; que o amor non sexa o cordial e pracentero que debe ser, que a normalidade sexa a batalla, que se perda a saúde, o riso e as gañas.

Non o soporto, e non soporto non atopar as palabras que expliquen o que acontece ao meu arredor.

Como recordo de onte, Anti, esta canción:
http://www.youtube.com/watch?v=yvLHcB17j64

...directamente desde Italia...

Adoro a Francis Nash.

Acaba de regresar de Italia de visitar á súa familia e, directo do aeroporto e cargado coa equipaxe, viu visitarme para dicirme que xa estaba de volta en España.

Este rapaz de Ghana ten un sorriso tatuado na cara e, tal e como me explicou hoxe, estannos moi agradecido polo acollemento que lle demos e por todas e cada unha das oportunidades; nas súas palabras "convosco aprendín a estudar e comecei a traballar".

E deume un agasallo feito por unha muller africana afincada en Italia amiga da súa irmá. Penso que non o porei - polo menos non antes de cumprir os corenta - pero fíxome chorar. Díxome que no seu país, aínda cando un non ten cartos ou alimentos para comer, o costume é agradecer con presentes ás persoas que se ten ao carón porque hai que dar grazas cada día pola xente boa que nos tende a man.

Días coma os de hoxe, persoas coma Francis Nash, recórdanme por qué adoro este traballo.