Qcousas

...encóllome de ombreiros...

2010-07-05T11:26:00.002+02:00

Todas as mañás, cando soa a alarma do meu reloxo e Lola se volve un pouco pesada cos seus maullidos á luz do amencer - mentres me ducho, visto, perfumo e acicalo - fago un repaso mental polos acontecementos do día anterior e os que poida que me depare o que comeza.

Hai xa un tempo que ando un pouco aturdida con estes costumes cotiás, porque semella que teño unha bóla de cristal coa que adiviño o futuro a curto prazo. Inconscientemente digo para os meus adentros, ..."xa verás, xógome todas as cartas nesta partida a que"..., e curiosamente hai poca marxe de erro, ou quizabeis habería que matizar a expresión coa indubidábel confirmación do previsíbel das persoas.

Non hai nada que me moleste máis que descubrir o utilitarismo nas relacións interpersoais, o descoñecemento de quen tes ao lado, a amnesia consentida, a solidariedade egocéntrica, a dependencia mal empregada. Moléstame o descaro, a impunidade e o uso relixioso que cada día e en calquera situación dámoslle ao perdón.

Non, non penso que haxa que perdonar á lixeira, tal e como facemos. Non quero. Nin penso que non pasa nada. Si pasa. Porque pasa a vida, iso é o que nos pasa mentres tanto...e eu quero que sexa o máis agradábel posíbel. O/s demais, sobra.

...abrazo do Paleolítico...

2010-05-21T09:10:00.002+02:00

Estou preparando uha presentación, a modo de xogo, para os meus alumnos/as que resuma todo o visto ata o de agora en cada unha das épocas históricas que temos estudado...e atopeime con isto...

...de logros e proezas...

2010-03-05T10:45:00.005+01:00

A grosso modo a situación sería tal que así...

-Unha muller A queda embarazada e acude ao seu médico/a de cabeceira B para facerllo saber e notificarlle que decidiu non ter o fillo/a.
-Acto seguido, o médico/a B manda á muller A para a súa casa 3 días como "período de reflexión", para asegurarse de que non tome unha decisión precipitada que pode desembocar nunha decisión equivocada.
-Aos 3 días a muller A regresa xunto ao médico/a B "xa reflexionada" e ratifícase: non quere ter o fillo/a, decide interrumpir voluntariamente o seu embarazo.
-É entón cando o médico/a B achégalle á muller A un sobre pechado con información relativa ás axudas públicas e cobertura sanitaria durante o embarazo e o parto, os dereitos laborais e prestacións sociais asociados á maternidade e coidado dos fillos/as, os beneficios fiscais e axudas sociais, etc.
-Analizada esta información, a muller A ratifícase unha vez máis: non quere ter o fillo/a.
-E, aínda antes de darlle a cita para o IVE, moi amablemente o médico/a B explícalle á muller A as pegadas e trastornos psicolóxicos que esta intervención vai deixar na súa persoa.

A toda esta historia habería que engadir que, no mencionado sobre pechado que o médico/a B lle entrega á muller A no momento no que decidiu abortar - e partindo da idea de que A está dentro do suposto legal de interrupción do embarazo por malformacións ou enfermidades graves do feto - se incluiría tamén información relativa ás axudas á discapacidade e minusvalía e aos centros sociais que traballan con estas persoas.

Despois deste resumo, eu me pregunto...pero é que nunca nos quitaremos das nosas costas a lacra de "mulleres que non saben o que din, que non saben o que queren e ás que hai que dirixir para tomar a decisión correcta?"

Ben sei que o importante é que se aprobase a Lei Orgánica 2/2010, de 3 de marzo, de la salud sexual y reproductiva y de la interrupción voluntaria del embarazo; que a modernidade acádase co conxunto destes pasos que se van dando; que hai aportacións nesta lei que foron necesarias engadir a petición de partidos contrarios para que simplemente puidese saír adiante; que o IVE pasará a formar parte das coberturas da Sanidade Pública; etc.... pero xa é tempo de que deixen de considerarme imbécil, porque así é como nos seguen tratando ás mulleres, como parvas que necesitan das directrices alleas para encamiñarnos ao lugar adecuado.

Convídovos a todos/as a ler esta lei, o artigo 17 do Título I, Capítulo II non ten desperdicio...

CADRO: Tamara de Lempicka

...anti-patía...

2010-03-02T12:10:00.003+01:00

Ás veces unha sae mal parada de situacións que lle son completamente alleas nas que quizáis teña moito que ver ese "rol empático" co que semella que nos educaron a todas.

Eu penso que é un dos meus maiores defectos, a empatía, e tamén unha das mellores das miñas virtudes... pero, pode unha cualidade persoal desempeñar ambas as dúas funcións? En min evidénciase que si...

A empatía lévame a realizar mellor o meu traballo cotiá e constitúe a ferramenta que maiormente emprego cando, por calquera motivo, se me van as situacións das mans e non consigo encauzar á persoa que teño de fronte.

Do mesmo xeito, a empatía é a arma que emprego en favor dos demáis nas miñas relacións persoais e familiares, cos amigos/as, cos follamigos/as, cos compañeiros/as, coa parella, etc...e nestas contornas non me serve de nada, ao contrario, vólvese en contra de min.

Penso que a empatía - "identificación mental e afectiva dun suxeito co estado de ánimo doutro" - debería quedarse no meu despacho cando, ao final do día, pecho a porta cansa e con satisfacción, para perder o costume de levala para casa.

...cando a crise lévanos por camiños insondabéis...

2010-02-17T10:13:00.003+01:00

Cada día máis deixámonos sumir nun estado de trance tal que actuamos de maneira desordenada, desorganizada e tamén desesperada.

Facendo balance, o pasado ano veu cargado de persoas desequilibradas que buscan nos outros/as paliar a soedade existencial que alimentaron durante anos, con ese medo facilmente recoñecíbel a un mesmo/a.

Existe unha muller á que apenas coñezo, coa que coincidín unhas cinco veces no pasado ano e que desde hai un par de semanas me reclama a atención que só se entrega ás persoas cercanas. Esta muller dóbrame a idade - ou case - e quere que comparta amigos/as, aficións e tempo libre...fúndeme o teléfono a chamadas desesperadas e, sen mediar sequera un pensamento de consciencia, aparece na miña casa sen ser chamada.

Existe outra muller, á que coñezo bastante máis de cerca, que perdeu un pouco a cabeza. Fala sinsentidos, imaxina portas cerradas, non asume con coherencia responsabilidades e desorganiza a vida de todos/as para ser quen de ordenar a propia. Xa non durme, nin media palabras, mira cara o infinito buscándose, arrepentíndose, lamentándose...e nin ríe, nin chora, nin nada... nada do pouco que rescatara.

Tamén teño das que sensibilidade e dor sóanlle alleos, das que se pensan mellores agora, cando realmente agora pesa máis a evidencia. Esas que non saben ou non queren empatía porque descoñecen como facerse plural, aínda que eses demais sexan cos que compartiron a parte máis importante e feliz da vida. Esas que esquecen, de maneira selectiva, e firen, de maneira completamente consciente...

Hainas inconscientemente felices na ardua tarefa da felicidade que se autoimpoñeron, que ás veces dá magoa velas, porque esa xustamente é a imaxe que non queres que un día te devolva o espello.

Hainas máis, certamente...e cada vez máis neste mundo desorbitado que pasa...

...irremediabelmente...

2010-01-20T17:24:00.003+01:00

Pode unha persoa cargarse o planeta a ritmo de panos de papel?

... eu penso que si, e o meu nariz tamén, e a miña gorxa e os meus ollos, que me choran sen querer e que pican moito moitísimo... creo que hoxe batín o meu récord de esbirros seguidos: 6... deses que parece que se che vai a alma pola boca, non uns esbirros calesqueira!!!

...morreu Nicolás...

2009-11-25T08:49:00.003+01:00

Onte cheguei a casa un pouco tarde para comer e, ao abrir a porta da cociña, xa tiven o presentimento: Nico non estaba.

Nun primeiro momento pensei en que decidira precipitarse, unha vez máis, pola ventá, e me asomei e gritei o seu nome, pero tampouco estaba.

Busqueino entón pola casa, sospeitando que conseguira burlar a miña vixilancia e que se colara nalgunha das habitacións. Busquei e busquei, pero non estaba.

Regresei de novo á cociña, xa un pouco nerviosa, e observei a Lola, parada no medio, mirándome con ollos á expectativa: Nico non estaba.

De súpeto, Lola achegouse ao frigorífico e quedou alí esperando por min...e tiven unha intuición, mirei detrás, e...

...alí estaba, entre a nevera e a parede, estirado, semellaba que durmido, e chameino, chameino unha e outra vez, e saín correndo cara o salón. Collín o teléfono e comecei a marcar os números dos coñecidos/as de maneira angustiosa e desesperada...

Os meus amigos/as dicíanme que intentara collelo para comprobar se estaba morto, pero non fun capaz e pedínlle a Pablo que se acercase á casa para proceder ao levantamento do cadáver: MIL GRAZAS PABLO!

Máis tarde chegou Félix, e con Nico nunha caixa a modo de improvisado ataúde, puxemos rumbo á finca na que ía ser enterrado. MIL GRAZAS FÉLIX!

Pobre Nico! Ás veces penso que morreu de pena, porque notaba que eu xa estaba cansa da dependencia que me ocasionaba.

Mentres tanto Lola quedou soa e, ao regresar - e sen ter moi claro se os gatos choran - deume a impresión de que os seus ollos estaban humedecidos pola tristeza.

Penso que aínda non o asumín con certeza e non sei que vou facer con todo o tempo que lle adicaba a Nicolás. De seguro que comezar a invertilo en min. E tampouco sei que facer coas fotos que teño na parede do meu despacho, coa foto do móvil, con todas as súas cousas...a verdade que non sei que vou facer ao chegar a casa hoxe e descubrir, novamente, que Nico xa non está.

Hipatia...

2009-10-12T00:10:00.004+02:00

Hipatia, muller. Astrónoma, matemática e filósofa. Confiaba na razón e na dúbida e o seu traballo quedou perdido na Historia...

A simple vista, a última película de Amenábar ten todos os alicientes para gustarme, pero acabo de regresar do cine cunha sensación similar ao vacío, como se este filme non tivera pasado pola miña vida.

Debo ser unha das poucas persoas ás que non lle gusta Amenábar. Non dubido que sabe o que fai, con cada elemento controlado ao milímetro e sen unha toma deixada ao azar - aínda que nesta última hai algún erro de montaxe - pero a min non me chega, déixame un pouco fría.

Penseino bastante antes de mercar as entradas, hoxe en día é un luxo invertir máis das antigas mil pesetas nunha tarde como esta, pero o razonamento de Anti de que Ágora é unha película para ver no cine convenceume de seguida. E novamente a mesma sensación... certo é que, co tempo, sempre as recordo dun xeito diferente, coma se necesitase masticalas e dixerilas unha temporada.

Iso si, aprendín de Historia e descubrín o momento preciso no que a muller foi relegada a unha esfera secundaria... máis que secundaria, deixémolo en que descubrín o momento histórico no que a muller deixou de formar parte da Historia.

E convencinme, se é que fora posíbel estalo aínda máis, do dano que as relixións fixeron á especie humana: o fanatismo, a sinrazón, a corrupción da fe e das mentes, o dogma e a negación da razón. Hai cousas que son cuestión de fe e, xa sabemos, esta é unha delas.

Por certo, alguén lembra ter estudado a Aristarco?

FOTO: Biblioteca de Alexandría.

...de Marujas, tradicións e subconsciente popular...

2009-09-21T22:00:00.004+02:00

Maruja Mallo foi unha muller decisivamente transgresora e transgresoramente decisiva no tempo que lle tocou vivir durante todo o século pasado.

Con motivo do centenario que este ano se cumpre do seu nacemento (aínda que a data precisa é 1902 e sabemos que a todas as grandes mulleres encántalles restarse anos) e da retrospectiva que Caixa Galicia está a organizar para reivindicar o lugar que lle corresponde a esta grande figura da historia galega, española e universal, acudín a unha das visitas guiadas que todos os días se levan a cabo na Casa das Artes.

Interesábame saber da vida de Maruja Mallo, coñecer a súa obra de cerca e acceder a eses datos propios da prensa rosa que neste tipo de actos se facilitan e que fan das figuras históricas persoas con nomes propios máis cotiás e reais.

Descubrín á Maruja muller, á Maruja eternamente emigrante, á Maruja ávida de coñecementos, á Maruja amiga de Dalí, Lorca, Buñuel, Picasso, Miró, André Breton, Ortega e Gasset..., á Maruja parella de Alberti ou Miguel Hernández, á Maruja artista, á Maruja pintora, á Maruja musa dos ´80, á Maruja que cos anos perdeu un pouco a cabeza e á Maruja Mallo esquecida pola Historia. E descubrín, unha vez máis, cómo as mulleres levan séculos sendo as perdedoras nesa historia escrita pola tradición masculina popular.

Pero o meu asombro chegou ao seu máximo expoñente no momento no que, tras case unha hora desta tarde de luns máis que ben invertida concluíuse a visita afirmando que, a consecuencia desa teima en certo sentido irracional da muller de non sentirse encorsetada en ningunha ideoloxía política, en ningún -ismo dos que afloraban en Europa pola época, en ningunha relación das que mantivo cos diferentes homes cos que compartiu a súa vida... por estas razóns e non por outras, Maruja Mallo morreu soa e non puido acudir ás numerosas homenaxes que lle fixeron nos seus últimos días.

É unha mágoa este punto final atribuído á súa obra, na súa homenaxe, no centenario do seu nacemento...

Maruja Mallo morreu soa por adiantada á súa época, como consecuencia desta Historia inxusta, por ser unha desas mulleres que deixan pegada a cada un dos seus pasos a razón de palabras, comportamentos e actitudes; Maruja Mallo pertence a esa clase de mulleres que non é que naceran nun tempo que non lles corresponde, senón que fan dese tempo o seu propio tempo, o seu momento.

CADRO: Maruja Mallo

...rumbo a...

2009-09-18T11:25:00.002+02:00

Para a miña parrula canguesa...

http://www.youtube.com/watch?v=bp8EGXtyiyg

Un día, no meu coche, elixiches esta canción para animarme - hai xa algúns anos - mentres agardábamos que chegase o barco. E fuches traducíndoa paso a paso para que entendese o que dicía cada unha das súas frases.

Hoxe devólvocha, para min queda o recordo inolvidábel daquel momento. E cando sintas a morriña das nosas infatigábeis conversas por teléfono, non esquezas acender o equipo de música co cd de The Pretenders dentro.

Como sei que te botarei demasiado en falta, ideei un plan para loitar contra a nostalxia:

Paso 1: Facerse un bocata de nocilla (eu de queixo, xa sabes).
Paso 2: Acender o ordenador para ver se coincidimos e falar un anaco.
Paso 3: Escoitar de fondo "I´ll stanb by you".
Paso 4: Se a cousa non mellora, cruza a porta e vai mercarme un regalo (seguro que me vai encantar).
Paso 5: Se de regreso a casa a cousa aínda non mellora, unha botella de albariño porá os sentimentos no seu sitio.
Paso 6: E, se pasaron as horas e todo segue igual, colle o teléfono desa residencia estudiantil e marca o meu número, de seguro que nos botaremos unhas risas, tal e como estamos acostumadas.

E unha cousa máis:
Qcousas, Maraia!! De novo na distancia...

FOTO: Richard Avedon

...que será de min...

2009-09-09T22:07:00.003+02:00

Estou agotada... estamos a mércores e xa estou agotada... teño tan mala cara!...

Onte, do cansancio, quedei durmida pronto, pero á unha da mañán a miña veciña chegou a casa e déuselle por cantar e bailar a voz en grito, e claro, espertei de mal humor. Eran as tres e seguía coa mesma leria e só se me pasaba pola cabeza petar á súa porta e, sen mediar palabra, partirlle a cara.

Desde que o deixou co mozo hai un par de meses, esta rapaza perdeu o sentido. Cada día que nos cruzamos está cun novo machaca magreándose no portal, adelgazou o indecíbel e compórtase de xeito extraño (certo é que xa non escoito os berros das discusións e os posteriores berros do follamento de reconciliación, só teño que tolerar estes comportamentos).

Polo tanto, e ao meu pesar, desveleime e custoume ferro e fariña volver a conciliar o sono, tal e como me custou levar o día de hoxe, con tanto traballo, con tanta calor, con tanto estrés, con tantas cousas por facer...

Penso que este ritmo físico e emocional non pode durar demasiado, polo meu benestar. Cheguei a casa ás sete da tarde tras doce horas sen parar nin un segundo e caín rendida no sofá. Agora, tras descansar un pouco, temo non durmir pola noite e que mañán sexa unha repetición deste día horríbel. Ás veces abráiome dos malabarismos que fago para ser capaz de ir tachando tarefas pendentes da miña axenda.

Pero repito, hoxe estou tan cansa que incluso dubido de como se escriben cada unha destas palabras. Gustaríame estar tirada nunha praia solitaria, á beira da frescura do mar, cunha copa de viño na man, un ducados na outra e, como non, na vosa compaña. Gustaríanme días e días así, nos que gastásemos as horas en contarnos cousas sen importancia, en preocuparnos de nada, en disfrutar de ser feliz.

Dóenme os pés, a espalda, os ollos, a cabeza e a alma. Pero mañán será outro día...

FOTO: Alberto García-Alix

...A-normal...

2009-09-06T21:16:00.004+02:00

Noite de repolo fritido... estase facendo na cociña e arrecende toda a casa.

Non sei por que me gusta tanto cociñar - sempre e cando non sexa por obriga - e sentir como o cheiro da comida invade as miñas papilas gustativas que agardan ansiosas deleitarse en todo o seu sabor. A praia sempre me abre o apetito e, curiosamente, só de determinados pratos acompañados dunha boa copa de viño. E por máis que o intento, o repolo nunca me sairá coma o da miña nai ou coma o de Li, o cociñeiro do restaurante chinés no que traballou o meu irmán. Pero eu inténtoo.

Cando cociño, e maiormente cando limpo, penso moito, de máis, de seguro. Estes días ando un pouco nerviosa porque se achega a presentación do meu estudo e, tal e como vos comentei, vai vir moita xente e aínda que falar en público non me intimida - son as vantaxes de dar clase - si que o fan os medios de comunicación. Intento non pensalo demasiado, pero hoxe, por exemplo, foime imposíbel.

Na madrugada de onte botaron un documental titulado "Tempo ao tempo" e unha vez máis pregunteime se tanto traballo paga a pena. A miña nai dime que non, que a vida estame pasando, xunto á dos/as que teño ao meu carón, mentres eu invirto horas en mil e unha cousas, cada ano nun novo proxecto. É coma se fose parello á necesidade de sentirme útil e activa, de non perder - paradoxicamente - o tempo dos meus días. No último programa de Punset demostrouse como ese tempo que pensamos controlar baixo as horas e minutos é mutábel, só depende da capacidade de ofrecer novos estímulos ao noso cerebro. Fareino por isto?

Nunca imaxináchedes de cativos/as como seriades ao chegar a unha determinada idade? Eu moitas e certamente non difire moito do que son. Xa sabedes, só me falta ser quen de cambiar o mundo - estaba convencida de poder conseguilo - e esa faceta artística de hai anos que tanto boto en falta.

Sincerándome podo afirmar que algo que aprendín nestes anos (tras Leandro) é que o feminismo é dificilmente compatíbel co "amor romántico" que os últimos homes que pasaron pola miña vida reclaman de min. Acostumados a ser os idolatrados e amados, os que marcan o ritmo e os non vulnerábeis, non soportan o cambio de rol que se opera na súas mentes cando sucede o contrario. E esta é a maneira que aprenderon de sentirse seguros, de manter o control. Se non sufres coma eles ou máis, se non sintes coma eles ou máis, se non dubidas, se non vacilas, se non te arrastras... é unha situación a-normal que significa que non amas.

Como é a-normal que unha estea convencida de facer a vida por ela mesma, de crear o seu fogar para quen queira compartilo, de non esperar a que apareza para sentirse plena, de durmir a soas ou acompañada, de cociñar para un ou prato para dous...

Será a-normal, pero eu abráiame desa incapacidade de comprender que soedade non é solitaria, senón reafirmación de muller. É un sobresforzo, pero quen non faga oídos xordos, quen queira ou saiba tomar a alternativa, benvido será.

FOTO: Rober Mapplethorpe
http://www.youtube.com/watch?v=1x1Ccdr5rgY

...una cuestión personal...

2009-08-30T17:07:00.006+02:00

"Una cuestión personal", así titúlase o libro de Kenzaburo Oé que me regalou Manu nesta súa última visita.

Hoxe amencín cedo e, tras desperezarme durante bo rato e conseguir librar heroicamente a batalla coas sabas da miña cama, subín ao coche, acendín un ducados e marchei a despelotarme á praia. O mar seguía xélido e durante uns minutos deixei que cubrise a totalidade do meu corpo e que cortase a miña respiración. Xa na toalla, cando o calor comezou a conquistar cada poro da miña pel, saquei o libro da bolsa, fixen unha boa almofada de area e abrínno pola primeira páxina.

E ata agora... xa na casa, cinco horas despois e medio queimada polo sol. Non puiden despegarme del ata que conseguín chegar ás últimas palabras. Quizáis non é a historia que máis me gustou na miña vida, pode que tampouco sexa un deses libros que recomendar a cegas, e tamén de seguro que tampouco irei correndo á libraría a comprar outra obra do autor, pero si que, certamente, este é o libro que tiña que ler neste momento, o único libro posíbel.

Recoñezo que ante o sórdido da historia en moitas ocasións se me escapou o riso, a incredulidade e, por que non recoñecelo, o desexo sexual... e, desde logo, sentín a satisfacción final, esa satisfacción de cando pechas a contraportada.

Non quero analizalo demasiado, porque ese final do que falo sería moi discutíbel; quedémonos, Manu, con estas definicións:

Perseverancia: acción e efecto de perseverar.
Perseverar: manterse constante na prosecución do comezado, nunha actitude ou nunha opinión.

Perseveremos, entón...

...as mellores tardes do mundo...

2009-08-29T22:13:00.003+02:00

As mellores tardes do mundo son as tardes como estas, de praia, sol, auga fría que arrepía e unha conversa que nos acaricia o corazón, de palabras amigas das que ás veces tanto se botan en falta, de soltar peso da mochila (ou cando menos intentalo), de sentir cerca, de miradas directas aos ollos e de sinceridade recíproca.

Estou escoitando a Jaime Peñafiel (¿?) falando de mil e unha tonterías e acaba de pronunciar unha frase que fixo que centrase a miña atención no televisor: "yo no tengo ningún ajuste de cuentas porque no tengo ninguna herida abierta". Tal cual amigos/as, a estas palabras me remito cando argumento que non teño necesidade de defenderme de actitudes infames.

Pode que sexa tal e como di Pato e simplemente me preparo para o que está por vir, pode ser tamén que estea farta de malgastar momentos cos/as que conseguiron pasar polo meu colador de grano ancho (o mérito desta frase é de Leti, non é miña), ou quizais que cada noite durmo tranquila, porque o que realmente me importa é reorganizar as caixas que fican no meu salón e que ansían atopar o seu sitio.

Por iso reitero, as mellores tardes son estas nas que estás comigo - ou non - pero nas que te sinto ao meu carón. Todo o demais, é secundario.

Esta canción é para cada un/ha de vosoutros/as, eses que pasáchedes pola miña vida e decidíchedes quedarvos...
http://www.youtube.com/watch?v=e-2UG6Cgvck

FOTO: Zemotion

Decálogo (de 14 normas e 1 conclusión)...

2009-08-27T22:08:00.004+02:00

Ben, Ted e Supercrisis están agora mesmo voando de regreso a Madrid...

Hoxe estiven ás portas da morte por cansancio (como cada ano que nos visitan) tras o estupendo-tremendo paseo á beira do mar do que gozamos Ted e máis eu e os albariños que corrían na barra do Imperial entre tapas con cebola e/ou ensaladilla rusa e queixo manchego. Ante todo, grazas Ted polos agasallos, por non sesgarte tanto e polo noso pacto de vistas á Ría de Vigo (a morte de Nico será o noso primeiro plan). E estiven pensando: nin papá, nin mamá, nin nada de nada... que che parece irmáns?

Aquí déixovos o Decálogo (de 14 normas e 1 conclusión) que elaboramos onte os catro... xa sabedes, non o perdades de vista que pode sernos de utilidade...

Decálogo do/a folla-amigo/a:

1. Prohibido inxerir alimentos e bebidas non alcólicas co teu folla-amigo/a.
2. Prohibido facer actividades á luz do día que exixan abandoar a postura horizontal.
3. Prohibido ter conversas de máis de 30 min. de non estar sumidos nun atasco.
4. Prohibido presentar e/ou convidar ao folla-amigo/a a saír cos teus amigos/as.
5. Prohibidos os sms e/ou as conversas postcoitais de análises, halagos e agradecementos.
6. O tipo de relación que se establece cun folla-amigo/a non depende da frecuencia, senón da actitude.
7. Prohibido aceptar obsequios de folla-amigos/as, nin o día do aniversario.
8. Prohibido chamar a un folla-amigo/a se no medio non se estivo con outro/a diferente (reivindiquemos a alternancia).
9. Prohibido acompañar á porta a un folla-amigo/a cando decide voltar a casa.
10. Está completamente prohibido durmir abrazado/a ao folla-amigo/a.
11. Prohibido chamar a un folla-amigo/a polo seu nome durante o acto sexual.
12. Prohibido dicirlle a un folla-amigo/a que é o teu folla-amigo/a.
13. Prohibido esquecer que todo é susceptíbel de mellorar, sempre.
14. Última e máis importante norma: Nunca ter un só folla-amigo/a.

CONCLUSIÓN:
Ás veces pode resultar mellor e máis beneficioso botarse un mozo/a... aínda que saia mal!!

A sesión de fotos que nos fixo amabelmente o noso compañeiro de barra durante todo o proceso de elaboración deste Decálogo (de 14 normas e 1 conclusión) aínda está en posesión de Anti, pero chegará en breve... prometido!!!

...directamente desde Italia...

2009-08-03T13:14:00.004+02:00

Adoro a Francis Nash.

Acaba de regresar de Italia de visitar á súa familia e, directo do aeroporto e cargado coa equipaxe, viu visitarme para dicirme que xa estaba de volta en España.

Este rapaz de Ghana ten un sorriso tatuado na cara e, tal e como me explicou hoxe, estannos moi agradecido polo acollemento que lle demos e por todas e cada unha das oportunidades; nas súas palabras "convosco aprendín a estudar e comecei a traballar".

E deume un agasallo feito por unha muller africana afincada en Italia amiga da súa irmá. Penso que non o porei - polo menos non antes de cumprir os corenta - pero fíxome chorar. Díxome que no seu país, aínda cando un non ten cartos ou alimentos para comer, o costume é agradecer con presentes ás persoas que se ten ao carón porque hai que dar grazas cada día pola xente boa que nos tende a man.

Días coma os de hoxe, persoas coma Francis Nash, recórdanme por qué adoro este traballo.

...polos aires...e polo chan...

2009-07-19T18:22:00.004+02:00

Si, si... benqueridos amigos e amigas... xa estamos de volta na casa... ao comezo parecía unha boa idea, tiñamos toda a fin de semana perfectamente planificada, pero algo fallou, descoñecemos o que.

Resulta que onte, ao recoller a Pato na estación marítima tiven a xenial idea - pola contra máis que lóxica - de deixar xa o coche entre a Fontaíña e Samil para que hoxe, cando fóramos pola mañán, evitásemos o tráfico.

O resultado disto foi pateada onte pola noite (moi agradábel, non podemos negalo: falamos moito e non se fixo para nada insufríbel) e pateada hoxe pola mañán (esta un pouco máis pesada, longa e inxustificada. A medio camiño pensábamos: "por que carallo estamos a facer isto?"... pero claro, existía un obxectivo...).

Explícome.

Pato e mais quedamos a comezos da fin de semana de ir o domingo pola mañán a ver o Festival Aéreo de Vigo e, para iso, viu durmir á miña casa o sábado coa intención de madrugar o domingo e pasar o día na Fontaíña para, entre baño e baño, poder gozar do espectáculo. E espectáculo houbo, si, o noso:

O noso, camiñando ata a miña casa desde o final de Samil ás tantas da madrugada, cunhas sandalias que rescatei da da miña nai que tiñan uns tacóns de vértigo, para chegar pasada a unha da noite e poñerme a cociñar a prometida merluza ao forno - receita familiar - e cear ás dúas e acostarnos a durmir preto das tres.

O noso, espertándonos ás oito e media, almorzando sen intercambiar unha soa palabra pensando en que aínda non pasaran nin oito horas e xa tiñamos que volver a patearnos a cidade ata os areais (espazo natural) da Fontaíña; esta vez con calzado máis cómodo, pero a metade do camiño cargando con mochila, bolsa da praia e sombrilla, a máis dun calor de xustiza. Isto si que foi insufríbel, insufríbel de verdade...

O noso, ao chegar á praia, que ben parecía que viñamos de correr unha maratón, quitarnos a roupa e ir con urxencia a meternos na auga xélida e cortante da mañán.

O noso, estupefactas, tendidas na area esperando que o que estábamos mirando no ceo non fose - non podía ser! - o espectáculo aéreo que motivou toda esta aventura... un avión, outro, outro máis, un cuarto e un quinto... agora unha avioneta, e dúas... mira, Pato, bota fume de cor...que ruído enxordecedor...

O noso, recollendo as cousas, fartas de tanto avionciño, sen ter visto á Patrulla Águila - teoricamente a mellor -porque xa non podiamos co sopor.

O noso, outra vez mochila en man, bolsa da praia e sombrilla, camiñando novamente a Samil para coller o coche, ás dúas da tarde, agora si cun calor propio do inferno, esquivando todos os coches que invadían as beirarrúas e camiños, cada un dos recunchos reservados para os peóns... semella que os/as condutores pensaban que sabiamos volar...

O meu, preocupada por Pato cando no coche sufíu un golpe de calor por non poder baixar a ventá do copiloto, dándolle auga para beber, botarse no pelo, nas mas e na caluga...

Non sei cantos quilómetros fixemos desde o sábado, a min quedáronme latexando os peciños e as pernas e o recordo da xornada en forma de ampolla nas plantas dos pés.

Pero isto non remata aquí. Nun par de horas van vir pola miña casa Anita e Rafa para ver os fogos de artificio de Bouzas e... a que non adiviñades? Vamos ir camiñando ata alí!!! (noooonnnnn!!!!)... ida e volta, eh? O meu cardiólogo estaría encantado comigo se o chegase a saber...

Pato, non o neguemos...foi unha tortura, con encanto, pero unha tortura. Unha destas cousas que recordaremos con cariño, como a pateada nocturna polos montes de petroglifos e mámoas. Algo así.

Déixovos o vídeo do festival do ano pasado. Non vos equivoquedes, compactadas as imaxes nos cinco minutos que dura semella mellor...

http://www.youtube.com/watch?v=QaJXCxceFQE

E esta canción para nosoutras, que o temos merecido:

http://www.youtube.com/watch?v=fhocngnGSzg

FOTO: Praia da Fontaíña - Vigo

...abraiante...

2009-07-16T11:26:00.005+02:00

Acontecéronme tres cousas abraiantes.

A primeira, o venres pola noite, camiño da zona de Viños desde a rúa Pracer. Apaquei o coche na Ronda de Don Bosco e, con Pablo e Toa, paramos na farmacia de garda. Alí estaba un rapaz que non coñecía, pedindo cambio e, mentres esperaban por min, comezamos a falar. Entre frases sobre o tempo e este extraño verán que estamos tendo preguntoume:

-Que tomas?

-Nada, gracias. Xa me pido eu os meus medicamentos.

-Non, muller, que qué tomas? Convídoche a unha copa, no meu bar, está aquí ao lado.

-¿?!!!!

-Pero os teus amigos/as que as paguen. Ti podes tomar todo o que queiras.

-Non, gracias, non penso que ese plan a eles lles conveña.

Acompañoume ata o coche para deixar as miñas cousas e despediuse.

CONCLUSIÓN: Nunca tería imaxinado, nin intentándoo, que se puidese ligar nunha farmacia!

A segunda onte, no traballo.Descubrín esta portada do último libro de Risto Mejide, titulado "Sentimiento Negativo" (picade sobre ela para facela máis grande e poder ler o que pon).

CONCLUSIÓN: Gustoume bastante...

A terceira, onte tamén, con Anti. Quedamos na Constitución para tomar uns viños cos seus amigos/as. Cando volvíamos para casa xa pasada a media noite, un rapaz medio yonki abordounos á altura da Biblioteca Central para pedirnos tabaco. E, tras un breve intercambio de palabras, díxonos:

-Guapas!!...Pareces dúas estrelas que fan pilículas en Jolibud...

CONCLUSIÓN: Os piropos de agora non son como os de antes. Este home merecíase máis que ver as nosas espaldas alonxándose tan só pola orixinalidade do que nos regalou.

CONCLUSIÓN DAS CONCLUSIÓNS: Que raro é este mundo...

qcousas....tan feminista...

2009-07-12T12:05:00.005+02:00

Recordo cando comecei a escribir neste blog, a modo de terapia e como un medio máis para expresarme, para estudar condutas que, de non plasmalas neste ciber caderno, terían quedado esquecidas no rincón ao que van os pensamentos que se "olvidan".

Pensei en eliminalo varias veces, pero xa lle collín a morriña que se merece, mezcla de gratitude e divertimento en maiores doses que a rutina que ás veces me invade, e a sensación de que poucas son as persoas que, a raíz dalgunha das miñas entradas, se parase a pensar.

Certo é o que comentamos Pato, Supercrisis e mais eu de que ter seguidores/as fieis obriga a perder a frescura das primeiras veces, a medirse nas palabras empregadas por medo a ferir sensibilidades (aínda que na maioría dos casos son sensibilidades alleas e inesperedas as que se ven feridas) e obriga tamén a abanderar a "verdade absoluta" que cada un de nosoutros/as cremos ter de maneira máis moderada. A min gústabame máis antes, cando era da outra maneira.

Pablo nunca me lee porque di que non me recoñece, e mírame abraiado cando falamos disto, e as súas mans bótanse á cabeza, e nótoo triste a pesar da decena de anos de amizade que levamos ás costas. Supoño que mantemos vestixios das décadas que flúen polas nosas veas nun intento desesperado por encadearnos ás orixes.

Penso que perdimos nunha medida máis ampla do que podemos aceptar a capacidade de discernimento, de consternación, de crítica, de diverxencia (grazas Antón por ter incorporado esta palabra ao meu vocabulario), de implicación e compromiso co progreso social e persoal. Abandoamos nalgún lugar a concepción de grupo, de masa capaz de cambiar o rumbo da nosa historia, o grito decisivo de "todos/as a unha" mellor que cada un de nosoutros/as a polo todo individual.

Nestes dous anos conseguín que me tachasen de feminista - coma se isto fora un insulto... - e que me acusasen de ver a vida a través do cristal da muller. Acusáronme de aplicar a discriminación positiva, de dividir o mundo en feminino e masculino, de ter creado unha realidade irreal pero absoluta, e percátome de... que ben senta este poder!!!! (esta é unha ironía, rapaces...).

Nestes dous anos tamén aprendín que a sensibilidade está aplastada entre o cú e o sofá e que a selección das cousas que merecen o emprego da nosa capacidade de aprendizaxe é pouco trascendetal, neste estilo de vida 0,0 que levamos con ¿orgullo?. Deberiamos ter en primaria a asiganatura obrigatoria de "compromisos sociais" que perseguir na madurez (aínda que, agora que o escribo, soa un pouco perigoso, non si?.

Neste tempo percateime tamén do poderosa que chega a ser a presión social que nos mimetiza co grupo que frecuentamos e, ao fin e ao cabo, somos seres sociais que necesitamos certo grao de aceptación que nos reafirme.

Ás veces sinto a frustración da incomprendida que intenta explicarse ante oídos repletos de tapóns de cera construídos a base de asimilar o normalmente aceptado, de non cuestionarse, de non escoitar. Quizais nacín nun tempo que non me pertence de todo, ou si...

FOTO: Helmut Newton

http://www.youtube.com/watch?v=cizBRwETDwc

...de sospeitas, desamores e tentativas...

2009-07-07T00:56:00.003+02:00

Este sábado, no Telonius - antro entre os antros que quedan nesta cidade - cheguei ao convencimento de que, independentemente das características e circunstancias individuais de cada un de nosoutros/as, sempre buscamos o mesmo: compañía. A compañía da familia, dos amigos/as, da parella, daqueles/as que traballan ao noso carón... neste intento vital que ás veces facemos por non sentir a soedade da vida.

Un amigo de hai xa bastante tempo acaba de romper coa que afirma pode ser a muller da súa vida porque ela quere ter fillos/as e el parece que non. Entre copa e copa evitamos os lugares nos que podía atopala e, entre e copa e copa tamén, aguantamos estoicamente a súa actitude pausada, por momentos melancólica, e as frases extrañas sacadas dunha obra de Corín Tellado pronunciadas con sabor a alcol.

A pesar de que lle expliquei de todas as formas posíbeis que o namoramento é un invento das sociedades modernas (por máis que base do machismo) en detrimento do por séculos practicado amor cortés, ningunha das miñas palabras serviu de consuelo. Aprendimos tan ben a lección do amor, que só o tempo pode curar a soedade que produce cando remata, non si? Non creo... o que custa superar é a decepción que causan os seres humanos, sexan a nosa parella ou non. Ou é que nunca sentíchedes a perda dun amigo/a?

A modernidade fainos inevitabelmente individualistas e, nos peores dos casos, conformistas. Eu non creo, tal e como afirma Trezze, que unha relación obriga a sacrificar e facer algunha que outra renuncia, eu non contemplo estas palabras no meu vocabulario cando me dispoño a compartir o valiosa que é esta única vida que teño. A idea histórica do namoramento, unha vez máis, vólvenos confusos/as e complacientes. Non debemos renunciar a nós mesmos/as, senón máis ben todo o contrario, a persoa que busquemos ten que reafirmarnos nos nosos pensamentos e conviccións, na vida que soñamos levar.

Eu quero moito aos meus amigos, amigos en masculino, pero coa idade evidencian cada vez con máis claridade o legado histórico do amor, do dominio, da capacidade de decisión, do control a pesar de todo o demais.

A concelleira de igualdade de Vigo explicouno perfectamente no encontro que mantivemos Juan e mais eu con ela hai un par de semanas. Nosoutras non podemos chegar á maioría dos homes, porque somos as excéntricas e faltas de sentido do humor que todo o miramos a través do cristal do feminismo. E entón... quen?

Meu, esta canción é para ti, para que saibas, aínda que esta fin de semana xa falamos claramente, que estamos aquí.
http://www.youtube.com/watch?v=JXXEkq0peHI

FOTO: Man Ray

...para ela...

2009-06-06T22:00:00.004+02:00

Coñezo a Pato desde os meus anos máis mozos.

En Primaria a súa irmá pequena era a miña compañeira de clase e de autobús e, cando subía á súa casa a buscala para ir a correr pola praia de Rodeira, sempre estaba ela, con xesto serio, no seu cuarto, lendo, escribindo ou debuxando eses deseños de roupa que, co tempo, fixéronnos perder a noción da realidade con respecto aos homes e aficionarnos aos sandwiches de queixo e nocilla.

Por aqueles tempos eu era bastante idiota (percateime unha desas tardes que paso en Cangas na que decidimos ler o feixe de cartas que nos mandábamos España-Inglaterra) e ela aínda non era quen de imaxinar o que estaba por vir.

Pato é a persoa coa que máis me gusta emborracharme e penso que é unha mágoa que decidira deixar de beber, porque a meirande parte das nosas anécdotas foron cun tequila ou cubata na man, no camiño que une Dedos-Clip e, as peores das veces, Daso ou Moulin Rouge. Na voráxine adolescente encantábanos correr espidas pola praia, bañarnos de noite, rebozarnos nun cruceiro cheo de cagadas de can, poñer motes aos mozos, rimar coas farolas e voltar a casa pola "acera más estrecha del mundo". Gustábanos un pouco menos subir no ascensor con 80tero - quizais de aí a miña fobia - ou durmir en San Xoán no Monte da Pena agardando ás meigas cunha manta que máis que quentar afogaba.

Pato é capaz de seguirme a onde eu vaia, incluso de pasar tardes arrancando eucalipos nos montes de Cangas porque eu estaba empeñada en mellorar o ecosistema do planeta (ja, ja, ja... que risa recordalo). O nome deste blog e o meu enderezo electrónico é unha homenaxe que nos fago, porque durante todos eses anos que estivemos separadas xeograficamente por miles de qilómetros, sempre rematábamos as nosas conversas sobre papel con "bicos, moitos e... qcousas!!!".

Desde que voltou de terras inglesas aferreime á súa amizade como quen teme perder a mellor parte de si mesma, porque non hai persoa que me coñeza en máis medida nin con tanta profundidade. María=Marioucha=Maraia=Pato é a ÚNICA persoa que sempre estivo cando máis o necesitei, arriscando tamén o seu benestar ou os seus plans de futuro para axudarme a saír adiante, para guiarme ao lugar no que deixei abandonadas as rendas da miña vida. Falo máis con ela que coa miña nai e non tomo decisións importantes sen o seu consello, aínda que obvie as súas palabras ata que collo o teléfono e entre bágoas asumo, "Ai, Maraia!!!..."

Non podo ser amiga de quen non a respecte e daría unha parte de min porque ela fose capaz de verse a través dos meus ollos e porque os/as demais a coñecesen como eu a coñezo. É unha das persoas máis cultas que coñezo, máis responsábeis, con máis tesón, máis luchadoras, con máis capacidade de empatía para o bo e o malo, a máis educada, a máis rematadamente sensíbel, a máis bondadosa e amiga. Penso que a característica que mellor a define é a gratuidade de todo canto fai e a súa incapacidade de danar aos demais, aínda que algúns/as deses demais - imbéciles e envexosos/as - intenten demostrar o contrario. A verdade é que o mundo e as persoas, non podo negalo, ás veces parecen empeñarse en facerlle dano e separarnos, pero cos anos aquí seguimos, incombustíbeis.

Eu só teño dous medos con respeto a Pato; o primeiro, que sexa polo motivo que sexa, esta vida nos desuna e, o segundo, non estar á altura da amizade que cada día me regala. Ela converteuse a pulso na irmá que marchou.

Encántame:
-Roubar cada Aninovo o adorno da veciña do cuarto.
-Botar na caixa do correo da do segundo as peles ou papeis do que estamos comendo.
-Recordar sempre a anécdota dos maicitos.
-Botarme as mans á cabeza coa miña factura ao 986...
-Os 5 minutiños que tardamos en durmir despois dunha noite de festa.
-Hoxe non teño moitas novidades, pero bla, bla, bla durante horas.
-As tardes de praia en Cangas.
-Os momentos no baño do Vademecum.
-Comer no CUVI.
-As tardes de probadores con roupa fea non, como di Silvi, o seguinte.
-Como abre as ventás do nariz cando lle conto algo que a desestabiliza.
-Os paseos en coche porque esas tardes non temos a onde ir.
-Resignarnos cada ano afirmando que o que empeza vai ser o noso ano.
-As poucas veces, parece mentira, que saímos soas pola noite.
-O día que decidimos, para o noso mal, ser modelos dun afamado salón de peiteados.
-As infinitas viaxes a dedo.
-"Hola, ¿estás sola?" en Madrid.
-Ir ao cine a ver unha película por Anita, sen Anita.
-Que sinta ciumes por momentos, tal e como me sucede en ocasións a min.
-A Noite dos Óscar.
-As veces que estivemos a piques de ter un accidente porque non podíamos coa risa.
-Dicirlle que non se trata de que sexa a miña mellor amiga, senón a mellor amiga que se pode ter.
-Etc.
-Etc.
-Este continuará.

Con Pato experimento en toda a súa medida a afirmación de que ás veces as palabras non bastan. A verdade é que eu son moito máis egoísta e parcial que ela con respecto á nosa amizade e isto complícame moito. Así que déixoo aquí, porque todo o demais, e incluso o escrito, non chega.

http://www.youtube.com/watch?v=-9uaJZKzXug

...terceiro día na cama...

2009-05-19T21:32:00.004+02:00

Parte médico:

-A febre vai remitindo pouco a pouco.
-Xa non doe tanto ao tragar e como con máis normalidade.
-Pasou a dor de oídos.
-Non vou ser capaz de desenredar o cabelo mañá cando me duche.
-Abúrrome tanto...
-Pero hai algo que vos quero contar... hoxe apetéceme falarvos da miña nai.

Onte chameina porque pola noite paseino bastante mal e, como era de esperar, acudiu sen pensalo ao meu encontro. Foron varios os amigos/as que se ofreceron a coidarme, facerme a cea e as tarefas do fogar, ou que me convidaron a trasladar a miña enfermidade á súa casa, pero a min só me apetecía estar con ela porque, como xa vos dixen, as nais teñen ese don natural de curar só co cariño e, de cariño, ela vai sobrada.

A miña nai é desas persoas doutra época - que pola contra eu tanto critico - e que supedita completamente o seu benestar á felicidade dos demais. Cando nena, aos doce anos de idade, o meu avó enfermou moi gravemente e viuse obrigada a traballar no negocio familiar como secretaria do almacén de alimentación que a familia rexentaba na miña terra natal. De máis está apuntar que nunca estivo contratada e que, polo tanto, non cotizou durante esta etapa laboral.

Ao pouco tempo coñeceu ao meu pai e, con vinte e un anos casou namorada e completamente ilusionada. Trasladou a súa residencia a todos cantos lugares obrigaba a fonte de ingresos paterna e, de cidade en cidade polo territorio galego, foi abandonando ás amigas e criando soa aos seus cinco fillos/as. Sempre a recordo na casa ou á porta do colexio, na praia, nos paseos os domingos á mañá... Pero cos anos a frustración foi gañando o terreo que debía tocarlle á felicidade e, canto máis quería ao meu pai, máis a invadía a tristeza.

Se a día de hoxe lle preguntas, respondería que a vida non merece a pena, que sufriu e traballaou demasiado e nunca recibiu nin recoñecemento nin gratificacións. É a máis cabal de todos/as cantos formamos a familia, porén é a única a tratamento psicolóxico desde hai anos, incluso considero que nos gaña en intelixencia e capacidade de raciocinio, o que sucede é que as súas demandas eran avanzadas á súa época.

Con ela e desde hai uns anos experimento sentimentos e reaccións antagónicas. Somos unlla e carne, pero faime inxustamente responsábel do seu benestar. Os meus irmáns maiores marcharon, como a vida manda, antes ca min da casa e non viviron a depresión familiar. Gustaríame que a coñeceran como eu a coñezo, pero os anos pasan e incluso eu doume de conta de que eles xa romperon o cordón umbilical. E eu quéroa tanto...

Os seus últimos doce anos estivo coidando do seu pai, ata que morreu nos seus brazos e non se perdoa non ter feito tal o cual cousa para evitalo (claro está que non había nada que o puidera evitar). Agora coida das súas netas e da miña irmá e avellentou terribelmente durante este tempo, xa non ten ganas, nin esperanza, nin convencimentos, e só espera que se cumpra a orde natural, aínda que ás veces se resiste con todas as súas forzas.

Eu sinto a necesidade vital de manter este arredamento que interpuxen entre as dúas - consello que, no seu día, me deu Manolo - nun intento desesperado porque cada irmán se responsabilice da parte que lle toca, aínda que non funciona demasiado.

Admiro a súa fortaleza, a súa capacidade de regalarnos un sorriso nos peores dos momentos, ese don que ten para conformarse e buscar o pouco que pode quedar de felicidade cando todo se derrumba, o cariño que me transmite con cada caricia e bico que hoxe - e sempre - me regalou. Non lle importa non durmir, non comer, non saír para estar comigo, levanta o teléfono para chamarme unhas tres veces ao día de cada día da semana dos trinta días do mes...e aínda que este comportamento seu me agobia, temo horribelmente o día que teña que botalo de menos. Penso que é o que máis temo neste mundo, a verdade é que si.

Agora estou esperando que veña de volta á miña casa. Cando falamos ás sete da tarde díxenlle que xa non era necesario, pero como boa cabezota, vai aparecer. E eu, estouno desexando.

Nunca gozou do sexo como podo facelo eu, nunca administrou o seu diñeiro, nunca tivo ningunha posesión ao seu nome, nunca tivo o control da reproducción, nunca cotizaron por ela a pesar da súa extensa vida laboral e nunca tivo independencia. Agora, e tras máis de dez anos de separación do meu pai, non ten dereitos nin vantaxes sociais, só a nosoutros/as (e non a todos/as).

É a primeira en advertirme cando eu estou convencida de non estar errando, a que mellor ollo ten para cada un dos homes que pasaron pola miña vida - non se confundiu con ningún nesas frases premonitorias que me solta o primeiro día - a que mellor me aconsella cando teño un encontro sexual, a que mellor me viste, a que mellor decora, a que máis aforra na economía familiar, a que sabe o que me pasa sen que fale con ela, a única que me coida, a que máis me quere, con diferenza, sen reproches.

80tero, con ese pragmatismo e sabiduría de vila que o caracteriza sempre sentencia: "Como non a vas querer así, se é a única nai que tes!!!". Si, ten razón, a única e a primeira.

Acaba de chamarme, xa vén...

CADRO: Nai e cativa. Ángel Botello.
A nosa canción (volla poñer en canto chegue):
http://www.youtube.com/watch?v=hFO0Nrr5z-U

...Mario Benedetti...

2009-05-18T08:30:00.005+02:00

Hoxe morreu a poesía... e eu quedei orfa de palabras...

Erguínme esta mañá coa nova nos telexornais da morte de Mario Benedetti aos 88 anos de idade. Sen dúbida, os/as que me coñecedes ben, sabedes que para min era o mellor poeta de todos os tempos, dos poucos quen de cambiar a miña concepción do mundo (seguro que algún Nadal mandei postais escritas de arriba a abaixo con poemas del).

Déixovos este. Foi o primeiro que lin hai xa moitos anos, o que fixo que acudira apresuradamente ás librarías na procura de todos cantos libros podía atopar.

Táctica y Estrategia

Mi táctica es
mirarte
aprender como sos
quererte como sos.

Mi táctica es
hablarte
y escucharte
construir con palabras
un puente indestructible.

Mi táctica es
quedarme en tu recuerdo
no sé cómo ni sé
con qué pretexto
pero quedarme en vos.

Mi táctica es
ser franco
y saber que sos franca
y que no nos vendamos
simulacros
para que entre los dos
no haya telón
ni abismos.

Mi estrategia es
en cambio
más profunda y más
simple.

Mi estrategia es
que un día cualquiera
no sé cómo ni sé
con qué pretexto
por fin me necesites.

Un bico para todos/as.

Eu, dentro dun anaco marcho para casa. Esta mañá a garganta e os oídos, a espalda e a cabeza me matan. Había tempo que non estaba enferma e, a verdade, só penso en meterme na cama e descansar (cun libro de Benedetti na man non estaría nada mal).

...de sms, fondue de queixo, tacóns de vértigo e cousas no seu sitio...

2009-05-17T12:16:00.005+02:00

Este venres retomamos inesperadamente as reunións tuppersex, despois de medio ano de xoguetes olvidados na maleta (¿?). Paseino en grande porque adoro ese traballo, ás mulleres que se reúnen nas súas casas e todas e cada unha das historias que nos comentan. Embadurneime - e embadurneinas - de cantos aceites e cremas levamos na maleta, cos seus sabores, perfumes e texturas, e rimos tanto, que deime de conta de que aínda nos queda moito por aprender.

Non só por estas cousas foi unha grande fin de semana. Isto só foi o comezo - enumero e non me chegan os dedos - aínda que Manu e Santi, se estivesen aquí, teríanme dito o contrario.

O venres cenei estupendamnte, con pouca sorpresa de por medio é verdade, pero a fondue de queixo quedoume estupenda e a pose e a palabra tamén. Foi moi agradábel sentirse quen de ter propostas coma esta, de levar un pouco as rendas da situación, de conseguir facer ver que non son principiante senón mestra da seducción. E foi ben, pasámolo mellor e rematamos como se esperaba, con olleiras na cara, horas de menos de descanso, dor de pés e chamadas ás amigas en canto regresamos a casa. Xa sabedes o que penso: de cando en vez está máis que ben, pero habitualmente perdería o sentido e as gañas.

Tumbada no sofá xa co pixama verde de vaca, Nadal ofreceunos unha semifinal de infarto. Recoñezo que eu estaba máis centrada na xogada de Tetris do meu teléfono que do partido na televisión, pero a partir do terceiro set adiqueime en exclusiva a comer pipas desesperada, a saltar do sofá e, aínda que nunca o fago, a morderme as unllas de emoción. Sei que máis dunha vez dixen que xa non merece a pena ver a Nadal porque o gaña todo, pero en partidos coma os de onte recoñezo ao Rafa que sempre me fixo vibar.

E aínda quedaba Eurovisión, ese concurso ao que Pato e máis eu dicimos que temos que ir antes de morrer - eu fágoo por ela, porque non é unha das cousas que aparecen na lista que confeccionei mentalmente para min -. Con Pekena e Carlos fixen as apuestas, os comentarios, intercambiei mensaxes, mirei a Dita Von Teese subirse ao lombo do que parecía un touro mecánico - moito máis quich que iso claro está - cun corsé de cintura de menos de medio metro, e critiquei a gusto a Finlandia e á vencedora Noruega. Cambiei o meu voto por España, porque recoñezo que me gustou moito Soraya en compañía de Guti como bailarín e, como todos/as, pensei que non merecía a penúltima posición, os 23 míseros puntos que gañou. Tal e como foron as últimas palabras de Carlos ao respecto: "Pobre Soraya!!!... eu penso o mesmo.

E ao chegar novamente a casa, durmir, durmir e durmir, e descansar das mensaxes que fan que o mundo se poña un pouco ao revés a pesar de que xa atopara o sitio de cada unha delas. Descansar de dar voltas sobre o mesmo sabendo que o percorrido en círculos sempre conduce ao lugar do comezo, apagar o teléfono, abandonarse a eses soños premonitorios que se teñen nas madrugadas de certo estrés emocional, negar a esperanza de borrar o pasado e de recibir alegremente o cambio, porque este cambio só é posíbel se se ten gañas de cambiar e analizarse a un mesmo sen necesidade de xustificacións a costa dos demais. Ben certo é que nos coñecemos moito menos do que esperamos, pero non pode haber tanta distancia entre o que somos e o que deixamos ver. A rendición só é unha opción válida cando as forzas quedaron na batalla.

FOTO: Helmut Newton
http://www.youtube.com/watch?v=d84rrKgsuWk
http://www.youtube.com/watch?v=zcD8SRf5oc8

...circunstancias atenuantes...

2009-05-12T11:10:00.004+02:00

Polo meu traballo vén un rapaz de 19 anos que estableceu a rutina de falar comigo dous días de cada tres. A estas alturas eu xa lle profeso cariño e desarrollei certo sentimento de impotencia, porque aínda que sei que o seu comportamento non é excusábel, si coñezo todas as circunstancias que poden funcionar como atenuantes.

Hai cinco meses tróuxomo ao despacho un coñecido da policía nacional que tiraba a toalla, que tentara por todos os medios impedir o seu ingreso na cadea e, a estas alturas, non estou convencida de que nos queden xa demasiadas opcións para conseguilo.

O seu curriculo delictivo vai desde dúas ordes de arredamento da súa ex parella, tenencia de substancias estupefacientes, roubo con violencia, conducción temeraria con desprezo pola vida dos demais en varias ocasións, etc e etc, ata - a última - alteración da orde pública cun delicto de lesións graves... e, claro está, consumo de drogas de maneira máis que ocasional.

Desde hai dous meses, e a pesar de que eu xa non levo os seus asuntos, vén sempre a saudarme e contarme como lle van as cousas, a pedirme algún que outro favor e, como non, a intentar enganarme. Xa aprendín lendo a través das súas palabras e do seu comportamento que non ten onde ir e que nosoutros convertímonos neste tempo no seu único punto de referencia, no único lugar no que se atreve a pedir axuda e no que xa perdeu a vergonza e a desconfianza.

Este rapaz de 19 anos é un delincuente en toda regra, non comprende a diferenza entre o ben e o mal nin mide as posíbeis consecuencias dos seus actos. Móvese polo instinto primario da supervivencia da rúa e da desestruturación familiar: nai politoxicómana e antiga usuaria nosa, o pai faleceu hai xa algúns anos, o irmá en prisión e o resto, pasan... el sinte que todos pasan e que non hai nada que perder porque ese mundo de perdedores é o único que coñece (consecuencia do seu paso na adolescencia por centros de menores, deses que vemos na tele de comida por un buraco a través da porta do cuarto).

Hoxe, tras o café, apareceu de volta. E cada vez que o vexo non podo evitar pensar en todas esas circunstancias atenuantes que unha mañá van facer que recibamos a noticia que estamos intentando evitar. Sei que algunha destas mañás non medirá novamente e, desde aquí, xa non o vou poder axudar máis e nada volverá a ser o mesmo, porque os anos pasan, a vida pasa e todo cambia.

Supoño que ás veces pensará na soedade do seu cuarto que sucedería se tal o cual cousa non tivera acontecido, mais é imposíbel desligarse do pasado, o importante é ser quen de rectificar e cambiar o rumbo, porque sen percatarnos, en ocasións, esgotamos todas as nosas oportunidades. A pregunta é... temos claro cal é o noso rumbo? Coñecemos as nosas circunstancias atenuantes?

http://www.youtube.com/watch?v=n6r4KT8-VX0

...cando as cousas pasan, cando a vida pasa...

2009-05-07T10:45:00.004+02:00

Este ano 2009 foi o meu 31 aniversario, boa idade a verdade... 31 anos de ir mudando a pel.

Hoxe espertei cedo - máis do habitual - e sentei no salón da miña casa a fumar ducados tras ducados e a pensar, a intentar vislumbrar a vida que me espera mentres a luz invadía a cidade, mentres se apagaban as farolas unha a unha e as nubes comezaban a cubrir o ceo. Non creo que chova, pero sei que toda situación é susceptíbel de empeorar e apeteceríame que sucedese, para que descargase o ambiente, en todos os sentidos.

Nestas circunstancias non pode existir nin destino nin relixión, non hai cabida para a confianza nin se nos ensina a tomar decisións. Debería existir un mapa á venda nas librarías que indicase as posíbeis saídas a situacións complicadas, que marcase os atallos cunha cor destacada e os posíbeis desvíos para non perderse nun camiño descoñecido. A verdade é que si, que alguén debería ter inventado algo así, mellor que un manual de autoaxuda e máis versátil que as normas morais que se nos inculcan.

Teño unha amiga que fai estas funcións a meirande parte das veces. É a única persoa na que confío plenamente e que aparece sen necesidade de ser chamada, incombustíbel. Ela adoita indicarme a dirección a seguir, aínda que moitas das veces desoiga as súas palabras. E si, tamén, ela xa mo dixo e non escoitei.

Sucede que normalmente eu considero que a vida non ten por que ser tan complicada, pero éo. Cando fallan os apoios unha redescubre que está a soas sen ninguén máis e que por momentos non existe quen de reorganizar. E aínda que sexa inexplicábel, dános fortaleza. Descoñezo de onde sae ou que é o que a motiva, pero aparece medio escondida entre todos os pensamentos contraditorios.

31 anos... e tan poucos de tranquilidade...

Máis dunha vez e de dúas teño escoitado que a partir de certa idade comezan as verdadeiras dificultades e que hai que conformarse con ser feliz na medida na que somos capaces, razonabelmente felices. Mais sempre repetirei ata a saciedade que non quero conformarme.

A vida pasa, os anos pasan e, tarde ou cedo, todo pasa. Mentres tanto, perfeccionemos o sorriso e as ganas.

FOTO: Pierre et Gilles
http://www.dailymotion.com/video/x1x82r_simple-minds-dont-you-forget-about_music

...cambiar para seguir igual...

2009-04-27T12:36:00.003+02:00

Con esta frase comezou Miguel Llorente o relatorio que deu en Vigo hai un par de semanas e que rescatei do meu caderno de notas nun intento por ordenar as miles de cousas que, non sen deixarme abraiada, se acumulan no meu bolso día tras día.

Miguel Llorente é o delegado do goberno estatal para a violencia de xénero e a verdade é que dá gusto escoitar todos os meus pensaentos da boca dun home e apreciar comportamentos que deixan completamente de lado a tradicional masculinidade. Foi esta a primeira vez que asistín a unha conferencia na que eran eles os que falaban de igualdade e na que, ademais, se partía da concepción dos homes e das ferramentas que empregan para afrontar o reto de cambio, un cambio que ten que ir máis aló de "cambiar para seguir igual". Recoméndovos que, se tedes ocasión, vaiades escoitalo.

Ensinoume a poñer con palabras moitas das cousas que ata o día de hoxe non me sentía quen de explicar. Ensinoume que feminismo non é igual a machismo, senón, no seu caso, a masculinismo, se o que estamos tratando é de equiparar ambos os dous conceptos.

Ensinoume tamén que a identidade masculina parece que se está a construír en termos de "contrastes", con frases tan cotiás como "eu non sei o que son, pero sei o que non son. Non sei o que é ser home hoxe en día, pero sei o que non o é..." (cada quen que o interprete como queira ou poida).

Ensinoume que en termos de igualdade non se pode ser neutral, que ou ben se parte da igualdade ou ben faise da desigualdade, que a igualdade supón unha perda de privilexios, pero un ben social.

Esinoume que si, que aínda quedan homes feministas...

http://www.homesgalegospolaigualdade.org/ga/

E ben, pido desculpas pola borracheira de Uxío e miña na XIII Revolución dos Cubelos - aínda que o pasamos en grande - e a ti Trezze por terme esquecido, por segunda vez, de chamarte. A Pato por non estar con ela o domingo e a Merchi por non resolver ningunha das cousas que quedei en facer... isto é un desastre... e penso que non quero volver a beber. Onte Uxío e mais eu non eramos persoas, foron outras das nosas 24 horas en posición horizontal... Desvieime, só quería dicir: ...Merchi cásasenos!!!!... e Posada recoñeceu que en novembro, a polo churumbel. Que está sucedendo ao noso arredor, Pato e Anti?

CADRO: Tarsila do Amaral

http://www.redfeminista.org/Noticia.asp?ID=6460

...de ducados, xelatinas e menstruación...

2009-03-15T21:32:00.008+01:00

Ás veces sucédennos cousas e, sen saber como, van desencadeándose no tempo acontecementos inesperados. Sentimos saqueadas a nosa mente e a nosa alma, e o tic tac do reloxo dános a entender que xa non queda lugar para o retorno.

Onte estiven todo o día na cama - aínda sigo - fumando ducados, comendo xelatinas e sándwiches de mortadela con aceitunas: menstruación, xa sabedes. Tamén vin varias películas. E pensei.

A pasada semana coñecín a Carl Djerassi, nai da píldora anticonceptiva, tal e coma el se chama, porque recibiu o premio Alecrín deste ano. O relatorio que deu en Vigo foi moi interesante, un pouco difuso polo pouco coñecemento que ten do noso idioma, mais demostrou a cada palabra que é un home apaixoado polo seu traballo (mágoa que eu non sexa unha das súas beneficiarias, eu son de maneira obrigada de condón).

Sabedes tamén que afirmo constantemente que son unha muller feminista convencida, que creo firmemente nos nosos logros, que reivindico a recuperación da nosa memoria histórica e, se é necesario, que paso á loita armada verbal e condutual; razón pola que coñecer a este home encheume de orgullo, porque grazas a persoas deste calibre hoxe somos quen de controlar a nosa sexualidade e decidir sobre a maternidade, somos quen de gozar do sexo na medida na que desexemos facelo.

Nese mesmo relatorio, Ana Míguez afirmou que o feminismo é un movemento impar, de protagonistas mulleres e que só nosoutras podemos loitar polos dereitos e pola xerarquía social que exiximos. E eu non soporto este discurco xa rancio e decadente de hai varios anos. Este feminismo déixanos maltrechas e malparadas, ningunéanos por desfadas históricas e converte a política feminista en conversa de barra de bar.

Por outra banda convídovos a ler detidamente este artigo que incluín no meu estudo - gustaríame que o fixerades de maneira crítica - para que pensedes en cantas mulleres e homes do voso contorno recoñecedes estes comportamentos. Que vos podo adiantar ao respecto? Pois que claro que considero un deber moral ser feminista, non só unha postura individual (podedes ler só a partir da páxina 5):

http://www.juntadeandalucia.es/institutodelajuventud/informacionsexual/ficheros/articulos/micromachismos.pdf

Neste sentido, eu hoxe en día durmo cun home que me fai feliz - recoñézoo - e que é a antítese do machismo e o reflexo do listado mental que me fago se enumero as cualidades imprescindíbeis que debe ter. E iso agrádame. Admito que confundo acotío feminismo con independencia, con individualismo, con soedade ás veces, con lograr as miñas metas á marxe dos demais, e sei que esta actitude é o resultado da provocación que produce no meu interior a imaxe de moitas das mulleres que teño ao meu carón. É a miña resposta natural e voluntaria á tolerancia e á xustificación de certos comportamentos e, tal e como afirma Pato, quizais non é feminismo o que practico, senón personismo.

Polo demais, grazas pola festa sorpresa outro ano máis, pola miña foto, polo tratamento cosmético e desestresante de barros do Mar Morto, polo cariño que me transmitíchedes e que me regalades a cada momento, grazas por facervos vellos/as comigo, grazas por ler todo este rolo e por escoitarme cada día, grazas por tenderme sempre a vosa man. Sempre digo o mesmo, seino, pero teño os mellores amigos/as do mundo.

Unha cousa máis... Pekena, que lle botaches á pizza do outro día? Saíuche increíbel!!!

http://www.youtube.com/watch?v=xIAXO87EIRE

FOTO: Colectivo Mondongo.

http://picasaweb.google.es/qcousas/CARLDJERASSIEOUTRAS?authkey=Gv1sRgCLfFxbji7tzY5wE#

...de espirais na cabeza...

2009-03-01T23:31:00.004+01:00

En febreiro do pasado ano escribín unha entrada titulada "...de doces do entroido e o retroceso..." e penso que máis ben debería ter deixado este título para tal día coma o de hoxe, porque é máis axeitada, porque non sería inesperada, porque si, porque o sinto así.

Levo anos intentando convencer ao meu contorno próximo da obrigatoriedade moral e cidadá de exercer o noso dereito ao voto, aínda que sintamos que ningún dos partidos nos representan por enteiro, aínda que ás veces sexa necesario mudar un pouco os nosos ideais para que non suceda o que este 1 de marzo aconteceu, para que non exista unha maioría absoluta na que non creo, nin de esquerdas.

Non entendo como a xente nova está tan pouco implicada en tempo de eleccións, con ese pasotismo de "generación ni fu ni fa" que tan ben describe Supercrisis na súa última entrada. Non entendo como agora moitos de vosoutros/as estades durmindo tranquilamente mentres o último pensamento antes de sucumbir ao sono foi "si, ben certo é que a coalición non funcionou"...

Que clase de futuro estamos creando para, non xa os/as que nos seguen, senón para a nosa vellez? Que mapa de territorio estamos a crear? Que cor de dereitos individuais e deberes de masas estamos a aceptar?

Hai países de Suramérica nos que votar non só é un dereito civil, senón unha obriga ata punto tal que á hora de solicitar cartos en calquera entidade financieira revisan o cartón de elector/a para comprobar se se fixo uso dese dereito os anos que correspondían. E semella que esta pode ser a solución para casos coma este, porque se non hai sanción económica de por medio non espabilamos, non si? Eu quero pegar a miña cabeza na parede e convertirme tamén en papel, ata que o tempo pase...iso si, son boa perdedora, asi que parabéns para os/as que desexábades este paso cara atrás...

Un día soñei cunha Galicia da pouca esquerda que temos neste país, pero non me queixo - máis ben si, patalexo - porque esta situación é susceptíbel de empeorar, só hai que agardar un par de anos e veremos.

Así que ante este panorama deixo para outra ocasión todo o que tiña pensado contar. Non falarei da Noite dos Óscar (merda que Penélope sexa a primeira muller española cun Óscar grazas a ese talento interpretativo propio dun teatro de barrio), nin de Mario Vaquerizo e Alaska no entroido de Goián, nin das clases de cociña nin dos paseos os domingos á mañá.

Unha de Morrissey para animarnos, por favor!

http://www.youtube.com/watch?v=FqukPY7kasg

E unhas imaxes destes días, ata hoxe soleados (canto apostamos a que comeza a chover! O ceo tamén partiu en dous...).

http://picasaweb.google.es/qcousas/ENTROIDOOSCAR2009?authkey=Gv1sRgCJ_ditH6sqeZPQ#

FOTO: Erwin Olaf, sempre...

...Revolutionary Women...

2009-02-16T20:00:00.005+01:00

A semana pasada fun ao cine con Antía e Pilar a ver "Revolutionary Road", coa que espero será gañadora do Óscar a mellor actriz Kate Winslet.

A verdade, non levaba ningunha pretensión con respecto a esta película, pero recoñezo que ás tres nos impactou, para ben ou para mal. Facilmente recomendábel, espero que sigades o meu consello se vos digo que non ten desperdicio. Un pouco angustiante, si, pero como a vida mesma, tal e como nos sentimos todas - en feminino - algunha vez, con algunha persoa pouco deseábel ao noso lado, nalgún lugar...

A película ensina unha lección de vida que é necesario ler entre liñas, abre un suspiro de aire fresco, unha posibilidade, unha porta que conduce cara unha saída...

E é así, irremediabelmente ás veces encamiñámonos cara o que pensamos o futuro esperado, e errado na maior parte das circunstancias, por máis que intenten convencernos do contratio coas mellores - e peores tamén - das palabras.

Determinación: 1. Decisión, osadía, valor, atrevemento./ 2. Establecemento dos límites dunha cousa.

Determinación é o que estamos empregando as mulleres neste século no que nos atopamos, unha determinación que non sempre é ben recibida na sociedade e polas persoas coas que nos tocou con-vivir.

E parafraseando á publicidade do BNG para estas eleccións autonómicas - campaña que ben merecería non terse feito nunca pola mediocridade da mesma - só podo dicir que "Eu tamén fun April Wheeler algunha vez"... pero xa non.

http://www.youtube.com/watch?v=kEzhYOQ6270

E polo demais, unha nova estupenda: esta fin de semana descubrín varias veces a Nicolás intentando pinicar a Lola... que gracioso, de verdade! Penso que desta vai, que deste verán non pasa que Nico saque o seu arranque gatuno e faga de Lola toda unha gata nai... Unha vez máis, isto vai por todos/as os/as que non confiábades nel...

... dos cambios e das xentes ...

2009-02-09T14:35:00.007+01:00

Unha párase a pensar ás veces - só ás veces - mentres escoita algunha das súas cancións preferidas... e a min sempre se me dá por pensar cando limpo a casa, mentres Nico e Lola me siguen a todas partes e me miran con xesto crítico.

Onte amencín cedo e púxenme ao momento mans á obra. Levoume un par de horas deixar todo no seu sitio... os pensamentos, digo. Escoitei varias veces esta canción http://www.youtube.com/watch?v=-z6kx4Mixu0 e cantei e bailei mentres lle daba ao pano.

Sei que nin ti nin eu empregamos a mesma perspectiva nin temos o mesmo ideario de vida, sei que non somos iguais nin tampouco tan diferentes pola contra, sei que esta vida nos separa e nos une ao seu antoxo, á súa medida. Sei que pode que eu estea errada, pero tan convencida, ademais.

Penso que non é posíbel a tranquilidade na madurez, que un día abres os ollos tras o sono e todo mudou ao teu carón: mudaron as persoas coas que te levantas, mudaron as persoas coas que falas, mudaron as persoas que te acompañan a todos os lados, mudaron as persoas, ao fin e ao cabo. E tamén mudou unha mesma porque era estrictamente necesario.

Hoxe vai sol, momento perfecto para retomar os plans aparcados polo mal tempo e momento perfecto para dorar a pel coas ilusións que, a pesar dos contratempos e das presas, seguen dando voltas na miña cabeza. Levanto a mirada cara o ceo despexado de nubes, extendo os meus brazos e tomo o impulso necesario para dar o salto que me fai falta. Estou contenta, moi contenta... Vou gritar o meu nome no teu oído para que non o esquezas, para que saibas que estou aquí, unha peza máis de todo este rompecabezas.

... achégase a Noite dos Óscar...

2009-01-29T11:20:00.001+01:00

http://www.notodofilmfest.com/index.php?corto=17292

...Antía...

2009-01-25T23:19:00.003+01:00

Sempre que escoito esta canción lémbrome de Antía... quizais porque foi ela quen, un día, deuma a coñecer... http://es.youtube.com/watch?v=SsNHqHKdvaM

Antía é unha desas mulleres que te deixa coa boca aberta - atónita, máis ben -, unha desas mulleres que se deixan coñecer e querer. Antía é unha persoa coa que te preguntas cada intre onde estivo todo ese tempo no que aínda non sabías que ela existía.

Admiro a súa intelixencia, o seu sentido do humor máis cercano case sempre á retranca galega, admiro a súa beleza interior, a súa forza, o seu tesón, a súa capacidade de traballo, as súas conviccións aínda que ás veces non as comparta, o seu empeño... o seu saber estar en cada situación, ese don que só ela ten de facerte sentir partícipe e a gusto en calquera lugar, se estás con ela.

Antía sempre ten un sorriso aínda que sinta que o ceo se parte en dous, comparte como ninhunha, e reparte, e comprende sen desculpas ou dúbidas.

Antía ten unha beleza extraordinaria, tan atípica e particular que sintes a necesidade de protexela das maldades deste mundo, ata que aprendes unha tarde de domingo ante un café que ela soa xa se basta. Ten empuxe suficiente, agarre, decisión, ten caracter como para facer que o mundo xire ao ritmo da súa canción...

Botareite en falta, Anti... a nosa ventaniña xa non terá flores como o tendal da Campos...

Supoño que agora nos queda repetir unha e outra vez: "eu non vou a ese antro"... mentres camiñamos inexplicablemente nesa dirección e ir de cando en vez a comprobar que o noso acivro segue a crecer.

Quérote!

http://picasaweb.google.es/qcousas/Antia?authkey=gukxcHJJ_yk#

...nadal de cambios...

2009-01-07T20:05:00.009+01:00

Este foi o primeiro Nadal para algunhas cousas e o derradeiro de moitas outras. Foi un Nadal de, como sabedes, esperadas vacacións, mini escapadas da cidade, brindes e celebracións en demasía, folga familiar e crise laboral. Foi o Nadal da despedida dunha grande amiga, dos 365 días, da lasaña de pementos, do buei pouco feito e do kit de supervivencia no ascensor.

Foi o Nadal do triunfo das mulleres que coñezo - un bico, Anti -, dos cortes de cabelo, dos vídeos de "El Cocinero Fiel" na habitación na mellor compaña, o Nadal dos convencimentos, da patinaxe sobre xeo, o Nadal de ti e de vosoutros/as, aos/ás que quero.

Os cambios avecíñanse rapidamente e eu son unha experta en reinventarme, unha vez máis. O lema deste ano, "Ela pode no 2009!" (aínda só temos unhha regra).

Así que para Pato, Anita, Anti, Miri, Érica, Montse, Laura...a gozar do aroma deste Nadal (a metade das reproducións do Youtube son miñas).

http://es.youtube.com/watch?v=Nrm84FPM2Xo

Este para Uxío, que xa case aprendeu todos os pasos...

http://es.youtube.com/watch?v=-sbLk1Asi3g

E o último para min...

http://es.youtube.com/watch?v=DOGNyV9ngMk

http://picasaweb.google.es/qcousas/NADAL2008?authkey=uicxOip9hPw#

FOTO: Helmut Newton

...colaboracións...

2008-12-13T16:10:00.000+01:00

...Degoo?

2008-12-09T21:40:00.004+01:00

Estaba tranquilamente na casa, tras dúas horas de clase de galego, comendo unha bolsa de risketos que nos sobraron onte despois de ver "Te Fall" (unha das últimas películas que me regalou Carlos e que vos recomendo a todas/os) cando Pedro Piqueras anunciouno no Telexornal das nove: Paris Hilton pisa por primeira vez Madrid.
Había tempo que non sabiamos nada dela, como había tempo que non escribía nada. O traballo este fin de ano, como cada ano, é demasiado...a crise, din...e por moito que Trezze malgaste as súas forzas tentando negala, eu nótoa cada día, na cara de cada unha das persoas que acoden ao meu traballo. Non é verdade acaso?
Paris di que para superar estes momentos difíciles hai que vestir de cores rechamantes e sorrir, cada día máis guapa, ante as cámaras e as persoas que temos ao noso carón. Pero a min rompéuseme o riso...

O venres estiven no Auditorio de Pontevedra no concerto de Degoo, o grupo musical dun alumno meu. Degoo é unha palabra africana que significa "entendemento", explicábanos Sidi entre canción e canción. E penso que este entendemento está perdido, esquecímolo nalgún lugar do camiño.

Como pode haber entendemento nun mundo no que o 90% das mulleres que entrevistamos para o estudo deste ano son ou foron nalgún momento da súa vida vítimas de violencia? O 90% de 250 mulleres elixidas ao azar.

Como pode haber entendemento nun mundo no que as mulleres transexuais entrevistadas aceptan a violencia como algo inerente ao seu traballo e como un labor que fan á sociedade, como algo natural á súa condición?

Como pode haber entendemento nun mundo no que - prefiro non indicar a porcentaxe - as mulleres prostituídas enquisadas afirman realizar os servizos sen ningún medio de protección a exixencias dos clientes?

Como pode haber entendemento nun mundo no que as mulleres con minusvalía partícipes no estudo - cegas, xordas, discapacitadas - foron vítimas de abusos físicos e sexuais?

Como pode haber entendemento nun mundo no que as mulleres toxicómanas entrevistadas comezaron na súa adicción pola presión do grupo e así infectáronse do VIH ou entraron no mundo da prostitución?

Como pode haber entendemento nun mundo no que todas as mulleres entrevistadas do centro penitenciario de A Lama afirman vivir en cárceres feitos por homes e pensandos para homes? E nese mundo de homes adquiren comportamentos, parellas, expectativas e plans de futuro tamén de homes...de homes reclusos.

Como pode haber entendemento nun mundo no que o permiso de residencia legal e o permiso de traballo se convirte no soño e plan de vida do 100% das mulleres inmigrantes entrevistadas?

Como pode haber entendemento nun mundo e nunha cidade na que non existe un recurso exclusivo - peor, os que hai non as aceptan - para mulleres sen teito? Agora en Teis comezan a ofrecerlles prazas no albergue, pero co condicionante de non saír da planta do edificio que lles facilitan...

Como pode haber entenemento nun mundo e nunha cidade na que só existe unha casa de acollida para enfermos/as terminais do VIH, con tan só sete prazas?

Como pode haber entendemento nun mundo e nunha cidade na que se pechou hai pouco a casa de acollida para mulleres vítimas de violencia?

Como pode haber entendemento nun mundo no que o 100% das mulleres entrevistadas ata a data de hoxe que teñen fillos/as menores ao seu cargo non reciben ningún tipo de axuda por parte do pai?

Como pode haber entendemento nun mundo no que arredor do 40% das mulleres entrevistadas - do total das 250 mulleres - foron vítimas de violencia sexual?

Así que síntoo, Paris...esta é a primeira vez que discrepo contigo...pero tranquila, non volverá suceder!

E si, Degoo significa "entendemento" e si, faleino con Mor - o meu alumno - o venres pola noite: neste mundo occidental no que vivimos estamos completamente confundidas/os.

FOTO: Tamara de Lempicka

Temón:
http://es.youtube.com/watch?v=FqukPY7kasg

The GodFather (and Mother)

2008-11-17T14:37:00.003+01:00

Comezarei apuntando que onte me namorei desta canción...

...e da voz do artista, e dos/as amigos/as que me seguen a todas e cada unha das tolemias que me dan, e dos cutre manteis de cadros, e da película -unha vez máis - e das albóndigas con pasta (nunca mellor cas miñas, claro está).

Unha vez máis teño que declararme unha confesa "domingueira". Desta vez foi a Siccillia de The GodFather na que nos mergullamos ás sete da tarde e, como afirmou Koki, era un deses días nos que apetecía por a triloxía enteira, unha parte detrás doutra...

E a pesar de que a película está chea de tópicos machistas, que carai!... foi tan entretido...Encántame que o mundo sexa, ás veces, un lugar tan divertido...

http://picasaweb.google.es/qcousas/TheGodFather?authkey=Y3H9Td2snjE#

...o triunfo da muller...

2008-11-13T01:26:00.002+01:00

http://mx.youtube.com/watch?v=D7KDUJCuDnA

E isto para todos/as vosoutros/as, especialmente para Pato...
http://www.personarte.com/test.htm

...de min e de ti...

2008-11-07T23:36:00.002+01:00

Dúas mulleres falando toda a tarde, falando toda a vida...

Para ti:

http://es.youtube.com/watch?v=NCHzJtql6uU

...interrogantes vitais...

2008-09-28T11:02:00.004+02:00

Lembro as clases de Filosofía do Instituto nas que, cos ollos e a alma aínda abertos ás "cousas" da vida, se explicaba con certa gracia os tres grandes interrogantes do ser humano establecidos nos tempos dos filósofos gregos: Quen son? De onde veño? Cara onde vou?

Ser, en todo a amplitude do verbo, é un arduo labor que nos leva toda a vida e que vai mudando co paso dos días e das persoas que por eles transitan. Ás veces unha érguese optimista e con ganas, coa maioría dos convencimentos ás costas, agrupando todos os anteriores puntos de partida. Outras gaña o cansazo, a desidia, a rutina rutinaria que fai da normalidade unha completa anomalía.

Hai quen conseguen facer unha enteira radiografía do meu Universo e que miran con claridade o que se esconde tras todas as palabras e desharmonías...persoas que me calman, me reubican, me crecen por cada poro, me establecen finais e comezos para tocar timidamente o mundo desde este lado no que unha o habita. Hai tamén quen o ensombrecen todo, arruinando o camiño que se fai ao andar e que levan consigo esa nube negra que ás veces tamén descansan sobre outra cabeza. E estou eu, unha máis entre todos/as vosoutros/as, igual de despistada e imperfecta, tan ilusionada e ebria, tan inacabada, tan serena, menos resolutiva ás veces, tan inqueda, igual de pensativa e pequena.

Non é facil explicarse ás veces, estenderse, desplegarse...porque esas mans que me sustentan silénciano todo e non son necesarios os desvíos por frases secundarias. Fai falla un historial de vida para os/as recén chegados/as, un resumo das arbores caídas, un mapa dos camiños borrados e borrosos, unha lista das batallas perdidas. Non é facil encontrarte ás veces, porque unha sábese desprotexida. Non é fácil, non, entender quen somos a cara onde vamos e eu, ás veces, reinvento a cor da miña pel e maquillo a miña ideoloxía...outras, pola contra, abandóname incluso a miña sombra e gasto os días en buscarme polos límites dos meus adentros ata que dou comigo e me sinto: Eu.

FOTO: Francesca Woodman

http://es.youtube.com/watch?v=54LY8O4x96c

...mar de fondo...

2008-09-25T17:09:00.005+02:00

Semella que ás veces, as cousas que nos suceden, suceden tarde, ou máis ben a destempo, nun momento impreciso e inadecuado. É como cando prendes un cigarro porque outro/a está a fumar...nunca se saborea igual que cando decides fumalo a soas e convencida; ou coma cando pides un tequila máis, co presentimento de que xa son demasiados e o mundo comeza a xirar arredor de ti.

Hai un recuncho na miña cidade ao que me gusta acudir cando me sinto pensativa. Non comparto este lugar con ningunha outra persoa e ás veces me descubro chegando alí sen pretendelo, conducindo mentres escoito algunha canción desas que te removen polos adentros.

Hoxe non estou especialmente pensativa mais de regreso a casa, cando comezou a soar esa canción 21 do cd, desexei estar alí co motor apagado admirando as luces da miña cidade mentres contemplo o lume do meu cigarro.

CADRO: Muro de Luna, Joan Miró

http://es.youtube.com/watch?v=hS62OEZmmoM

...O acontecemento do día: 14/09/2008...

2008-09-18T00:17:00.002+02:00

Co permiso de Pato emprego este encabezamento...

Non vou escribir nada acerca do que penso dos casamentos porque esta foi unha voda estupenda na que nos alcolizamos e divertimos á par, nas mesmas proporcións - aínda que uns/has máis que outros/as, seino! -. Só lembrar:

-Pero miña nai, para que necesito uns calzóns novos?

-E esta garavata? Vou ao carón da noiva, xa destaco só por iso, non?

-Este ritmo de corazón é normal?

-Xa espertei...que tal estivo a voda? Paseino ben?

-O amor de calidade é aquel que ten unha mineralización feble.

-Non fodas que están a brindar con auga de Mondariz!

-Sodes quen de distinguir entre estas tres pás?

-Comer estas vieiras hoxe en día é un deporte de risco...; e despois: quen son? Onde estamos?

-Quero unha queimada de vinte litros e, como tedes Internet, o conxuro imprimídelo vós. E quéroo nuns minutos, os cartos non importan...

-Claro que Montse está guapísima, pero mirándoo a vostede xa sabemos a quen saíu...

-Rapaza, paseino en grande bailando con vostede. Foi un pracer.

-A túa moza é a convidada máis guapa da festa.

-Fágome caca e fágome pis. Fágome caca e fágome pis. Quero mexar e quero cagar xa!

Xa non poderei escoitar esta canción sen emocionarme:

http://es.youtube.com/watch?v=1BdiAQmEaf0

Aquí van as primeiras...faltan as de Berto:

http://picasaweb.google.es/qcousas/14092008?authkey=5KEgD4QD21c#

... 31 Felixidades ...

2008-08-26T00:10:00.003+02:00

Grazas á cámara de Carlos contamos coas imaxes desta fin de semana...

http://picasaweb.google.es/qcousas/31FELIXIDADES?authkey=shnzlVlbAUE

E de todos eses momentos improvisados e mollados en albariños...

http://picasaweb.google.es/qcousas/IMPERIALEOUTROSMOMENTOS?authkey=iSQuJaraRZ0

... the sound of music ...

2008-08-18T09:13:00.005+02:00

Cada un de vosoutros/as saberedes por que... hoxe é un deses días musicais...

Para a miña nai, que adora esta canción:
http://es.youtube.com/watch?v=CB7UJKzM1Gc
Para a miña irmá:
http://www.youtube.com/watch?v=Ak7AHT0qkbk
Para Superman, sempre mellor así que Phil Collins o Richard Clayderman:
http://es.youtube.com/watch?v=ipZDG6__Zfc
Para o meu gurú musical, Yoyis:
http://es.youtube.com/watch?v=o4KSz71fCxY e esta http://www.youtube.com/watch?v=3DXCHa9BYfE
Para a miña alma xemelga, o meu brazo dereito, a miña máis e mellor e nunca imaxinable amiga:
http://es.youtube.com/watch?v=J5pECaW-VMI e esta http://es.youtube.com/watch?v=Em-6zWJehlg
Para 80tero, aquelas tardes de inverno:
http://www.youtube.com/watch?v=91KmtnsUtw8
Para Anita:
http://es.youtube.com/watch?v=0EnwsvSQ_SQ
Para Flexi Félix:
http://es.youtube.com/watch?v=nZHs4C0gyYE
Para Carlos e os albariños... este é o home dos meus soños máis lascivos:
http://es.youtube.com/watch?v=2rQ3SB0hA-g
Para Supercrisis, o máis admirado nesta esquiña do mundo:
http://es.youtube.com/watch?v=jYgpmwhGrm0 e tamén http://www.youtube.com/watch?v=LElpnCAXfJs
Para Antía:
http://es.youtube.com/watch?v=SsNHqHKdvaM

...un ano máis...

2008-08-15T23:18:00.001+02:00

Xa sabedes, un ano máis, o que toca a estas alturas...

http://www.testdelsexo.com/

...curvas e desvíos...

2008-08-12T09:15:00.011+02:00

Esta fin de semana voltaba eu da miña visita fallida ás Festas do Monte cando nos cruzamos cunha parella que semellaba estar discutindo no medio da estrada dun xeito pouco normal. Comentei a Uxío que quizais deberiamos deternos para comprobar que todo estaba ben, mais continuamos a nosa marcha sen mirar demasiado cara atrás. E agora, eu, levo tatuada esta imaxe na pupila dos meus ollos.

Hai un tempo decidín dar as costas a esta realidade, tomar os desvíos que me levan por estradas secundarias para non ter que mirar tan de cerca, para non ter que recompoñerme tres días de cada dous. Pero non o consigo... basta un encontro fugaz no camiño de volta a casa para que se remova todo o meu interior.

Dá igual o nome que queiramos poñerlle a todo isto - recordade o 68 + un do pasado ano - e tamén é igual todo o demais, todo canto podo dicir e sentir con respecto a este tema, dá igual. Non podo cambiar o que realmente me importa, por iso intento cambiar a vida dos demais... pero ás veces rómpensenme as mans e a alma da frustración... véñense á mente as lembranzas da infancia na que xuntas planexabamos a nosa vida así... simplemente xuntas.

Onte foi un día gris, de chuvia e nubes tamén grises no ceo, de cansazo nos ollos e de corazón tristeiro. Foi un día costa arriba de pensamentos ás costas e de cancións tristes que te fan contar as manchas do teito da habitación.

FOTO: Man Ray

Olvidade este video, só quero que escoitedes a canción... grazas Manu por descubrirma... vai para ela, síntoa lonxe de min... http://es.youtube.com/watch?v=bxd-DAGbUNM

Podo facerche unha pregunta?

2008-08-07T00:41:00.003+02:00

Adoito utilizar esta frase - en demasiadas ocasións penso eu - cando necesito saber algo imperiosamente. Non podería reunir, aínda que o intentase, todas as respostas a eses os meus grandes dilemas que me xorden ao longo do día, mais si podo afirmar que sempre recibín un sorriso e un aceno de complicidade ante este interrogante.

Podo facerche unha pregunta?

Non recordo ben cando decidíchedes invadir a miña vida...

Supercrisis semella que leva todos os días que existen habitando nela; ti, Manu, penso que foi unha noite desas nas que non se consegue durmir e falei con David, e despois contigo, e fixéchesme rir e iso foi suficiente; Santi chegou por casualidade (e causalidade), como non, un máis neste ir e vir de novas xentes e novos lugares (xa sabedes, sempre... os mellores do mundo).

E así é como o vivín eu, como as mellores vacacións do mundo, na mellor compaña do mundo, facendo as mellores cousas do mundo... e vivindo cada momento coma se fose a acabarse o mundo.

Isto é xa un camiño sen retorno, sempre de ida e volta, xa sodes parte de aquí... sabédelo, non?

Estes momentos, estas situacións e estas emocións deberían ser eternas. Ás veces penso que non me queda espazo no corazón para tanta xente á que quero, para nova xente á que querer...mais se as persoas que xa están e as que quedan por entrar na miña vida van ser coma vosoutros, de verdade espero ter un lugar ilimitado e infinito para darvos cabida a todos/as.

Quérovos, rapaces!

http://picasaweb.google.es/qcousas/ASMELLORESVACACINSDOMUNDO?authkey=EOA_Vz2d5T0

http://www.youtube.com/watch?v=8cULUIirBQA

... da norma 7 ...

2008-07-16T09:02:00.007+02:00

Nicolás xa é un gato famoso máis aló das fronteiras da miña casa e dos meus amigos/as. Hai un par de días estrenouse a tira cómica sobre as súas peripecias no blog elamigodeted tras varios meses de espera. Sempre dixen que este gato meu estaba predestiñado ao éxito e a gañar os corazóns de todas cantas persoas o coñecen e a vivir no meu pase o que pase... o seu cómic fainos aos tres (a Nico, a Lola e a min) unha especial ilusión.

Comparto igualmente as fotos da visita de Silvi á TVG, aínda que saímos con cara de apapaostiadas pola calor que no camerino ía a esas horas do mediodía. Guapa!

E o máis importante destes días (ademais da chegada do brother pamplonica e da inmininte visita do aclamado e esperado Supercrisis): cumprin a norma 7 do "Plan del Chocho", e parece mentira que fora eu a primeira en facelo...

Recoñezo que tras entregarme a esta ardua tarefa de manter o meu compromiso con dito Plan, debo cambiar todo o meu discurso ao respecto, abandoar a moral coa que ás veces falamos sobre este tema e deixarme convencer por todo aquelo que tanto reivindicamos con convencimento pero que as menos das veces aplicamos. Esta semana síntome un pouco máis muller que a anterior, esta semana crecín por dentro, esta semana din ese portazo tan necesario con todas as miñas ganas, esta semana... 3.

Banda Sonora B do "Plan 2008: Plan del Chocho":

http://www.youtube.com/watch?v=PwAm32HxmdE

... dos praceres, das lolas e dos vítores...

2008-07-01T00:16:00.006+02:00

Non o podo crer...

xa rematou esta fin de semana de infarto...

VENRES

Cualificacións alumnos/as (son unhas persoas abraiantes)

Praia praia e praia

Curos das Lolas (é xenético?... por favor!!!... a estas alturas!!)

Bob Dylan e... deixémolo nun par de copas

SÁBADO

Curso das Lolas intensivo (demasiado pracer xunto!)

Vaterinario e bocata (ai, Lore, Lore... ti es máis de peituga ou pepito?)

3 da mañán unha vez máis

DOMINGO

Barra matutina (máis Lolas)

Ataque do gato cabrón

Curso de maquillaxe (Laura, Laura, Laura!!!!!)

Final da Selección Oé Oé Oé e Praza de América (outra vez as 3)

LUNS = VÍCTOR

(Así non me queda demasiada pena de que se remataran estas vacacións..., mais non podemos levar este ritmo de vida se esperades que siga vivindo uns anos maís...)

FOTO: Fernando Manso

BANDA SONORA PLAN 2008, "PLAN DEL...":

http://es.youtube.com/watch?v=SU_pPTIBFpU

... celebracións ...

2008-06-02T21:42:00.006+02:00

O meu primeiro libro de Eduardo Galeano regaloumo Óliver, "El Libro de los Abrazos" e, aínda que supoño que xa moitos de vosoutros/as coñecedes esta historia polas miñas postais de Nadal, escríboa íntegra para os/as que a descoñecedes e para que, os/as demais, a re-gocedes:

Celebración de la Amistad/1

"En los suburbios de La Habana, llaman al amigo/a mi tierra o mi sangre.

En Caracas, el amigo/a es mi pana o mi llave: pana, por panadería, la fuente del buen pan para las hambres del alma; y llave por...

- Llave, por llave - me dice Mario Benedetti.

Y me cuenta que cuando vivía en Buenos Aires, en los tiempos del terror, él llevaba cinco llaves ajenas en su llavero; cinco llaves, de cinco casas, de cinco amigos/as: las llaves que lo salvaron".

Cando lle pedín a Eduardo que me asinara o meu exemplar de "El Libro de los Abrazos", abrín o libro pola páxina 225, a páxina deste mini-relato, para que fora nesa folla na que me escribira a súa dedicatoria. El sorriu sorprendido, mirou fixamente os meus ollos e dixo:

- "Sin duda, María... de los mejores..."

Para Maraia, Suso, Laura, Titillu, Yoyis... as miñas panas, as miñas chaves de sempre...

Para Anita, David, Félix, Berto, Carlos, Víctor... panas e chaves de madurez...

Para Manuel, Antía, Lorena, Antonio, Vane, Silvia, Manolo, Miriam, Xaime... chaves novas...

FOTO: Andy Warhol

Para todas as miñas chaves:

http://es.youtube.com/watch?v=htBI7HXuCJ4

PD: Eu tamén incumprín as 8 normas do "Plan 2008 Plan del Chocho" esta semana...

...ser muller...

2008-05-19T18:59:00.010+02:00

Laura Freixas publicou a comezos deste mes de maio un artigo no diario "El País" titulado "La marginación femenina en la cultura" no que afirma que antes do s. XX as mulleres non tiñan a educación necesaria para acceder ao mundo intelectual e da cultura, pero actualmente son xa varias as xeracións nacidas e formadas en democracia e, aínda, o masculino segue sen ser visto como masculino - senón como universal - mentres que o feminino se interpreta como particular.

A clave deste problema dánola unha vez máis a ideoloxía patriarcal: se as mulleres son a parte e os homes o todo, calquera incremento dunha mínima presencia feminina deixa de ser un avance cara á normalidade e convírtese nunha anomalía. Poñamos algúns exemplos tomando como base a linguaxe, que ensina moitísimo sobre o valor que a sociedade asigna a cada sexo e que ten como pilar tres axiomas:

1º. O varón encarna todo o xénero humano (o home), a muller só unha parte. Eles poden falar en nome de todos e todas; elas só se representan a sí mesmas. 2º. O home defínese como un ser social, cultural; a muller identifícase coa natureza, coa sexualidade e a súa relación co varón. 3º. O masculino considérase intrínsecamente positivo mentres que coñecemos ben as numerosas voces pexorativas que se aplican ás mulleres.

Deixando un pouco de lado todas estas teorías-realidades, os exemplos prácticos son moito máis ilustrativos:

1º. Traballa comigo unha rapaza chegada hai máis de sete anos de O Brasil. Entrou polo aeroporto de Barajas e non pasou o control aduaneiro por motivos de tráfico. Tras permanecer sete anos na cadea, acaba de obter o terceiro grao e está pendente da condicional. Mentres tanto, vive no CIS de Vigo (para os/as que o descoñezades, o CIS - Centro de Inserción Social - é o lugar ao que acceden os condeados/as en terceiro grao como paso previo á liberdade. Saen durante o día e acuden a el a durmir). Esta fin de semana contábame que as únicas celdas que se pechan no CIS son as celdas de mulleres e o motivo, evitar as violacións dos demais reclusos ou incluso dos propios funcionarios. Así que, en realidade, seguirán sen liberdade ata o final, só elas.

2º. Con motivo do estudo que estamos a levar a cabo este ano na fundación, pasei a tarde falando cunha fiscal de Vigo, concretamente sobre o tema da prostitución e o maltrato, as miñas dúas grandes ofuscacións sociais. Creo que aínda me impresionan, agora, algunha das frases que dixo e algúns dos feitos que relatou. Animoume a investigar neste campo, pero non sei se podo ver esta realidade tan de cerca. Afirma que o peor período das mulleres prostitutas estranxeiras en España son os tres meses de turista que a lexislación española lles concede, xa que coa lei diante non se pode actuar mentres non se atopen en situación irregular e é aquí cando sufren os maiores abusos e as peores condicións de vida para o pago da súa débeda de viaxe. Contou que hai uns días morreu unha estranxeira no Meixoeiro, unha estranxeira prostituta, dunha infección de orina. Penso que non hai máis que engadir a este dato, só aclarar que estaba obrigada a facer vintecinco servizos diarios e que os médicos/as afirman que para que unha infección de orina conduza á morte tes que pasar como mínimo dous meses sen tratala. Pensáchedes algunha vez que se podía morrer dunha infección de orina?

3º. Abandoando este ton amargo, o sábado acudimos ao taller para mulleres "Os Placeres de Lola". Foi moi instrutivo - en todos os sentidos - e xa confeccionei a lista dos agasallos que vou pedir este Nadal. Pero máis que defender a idea que abanderan estas mulleres en Lavapiés - que desde logo farei onde sexa necesario e cando sexa necesario - preguntarme se somos nosoutras as máis necesitadas deste tipo de obradoiros. Non estaba aberto aos homes, como a súa tenda en Madrid - xa era hora de que alguén pensase en nosoutras e non neses penes de cor carne e con veas que podemos atopar nos sex-shops de calquera cidade española - mais sería interesantísimo un destes cursos de carácter mixto e incluso totalmente masculino. Seguro que todas vosoutras estaredes de acordo comigo ao afirmar que o concepto do sexo dos homes que nos puidemos atopar non dista moito das pelis pornos de TeleVigo. Seguro que estaredes de acordo comigo se afirmo que custa o seu esforzo aleccionalos na sexualidade feminina e que non sempre se consegue. Seguro que tamén se tomamos como punto de partida a súa idea de obxectos dispensadores de pracer, de diseminadores de semen, de falos desexados aos nosos ollos. Seguro: somos nosoutras as que estamos redescubrindo a nosa sexualidade, como contrapartida á sexualidade que nos ofrecen. E isto é convicción dunha multiorgásmica, eu - aclaración para os homes que pensen nestes momentos que en realidade son unha insatisfeita ou, nunha linguaxe máis masculina e coloquial, unha malfollada -.

FOTO: Erwin Olaf.

http://es.youtube.com/watch?v=MxppO6qxH2U

...los placeres de Lola...

2008-04-27T14:27:00.004+02:00

A Concellería de Igualdade abre o prazo de inscrición para o curso de carácter gratuíto:

"Taller: Os praceres de Lola"

Os praceres de Lola é un obradoiro tuppersex feminista cun fin formativo ademais de lúdico, no que se pretende quitar de encima os mitos, tabús e prexuízos e permitir que as mulleres poidan gozar, coñecerse, reivindicar e descubrir a súa sexualidade.

Destinatarias: Mulleres maiores de 18 anos, preferentemente empadroadas no Concello de Vigo.

Obxectivos:

-Favorecer o autocoñecemento erótico desde unha perspectiva feminista.

-Facilitar a adquisición, desenvolvemento e interiorización de hábitos saudables, autoestima, seguridade, e a posta en práctica a través do fomento da autoexploración sexual.

-Sensibilizar acerca da importancia do autodescubrimento do noso pracer, a través do coñecemento da nosa anatomía fisiolóxica, as tipoloxías de xoguetes eróticos que existen no mercado e o seu uso.

Contidos:

-Aclaración de conceptos básicos: anatomía e fisioloxía sexual, pracer, xoguetería erótica.

-Información do uso e práctica da xoguetería erótica.

-Casos prácticos.

-Aclaración de dúbidas.

Data: Venres, 16 de maio

Horario, de 19,30 a 21,30 h

Lugar e prazo de Inscricións: Ata o día 14 de maio.

Concellería de Igualdade.1ª planta Casa do Concello.

Teléfono 986.810.284.

Prazas limitadas

Ben, aquí tedes o programa do curso. Anímovos a todas a participar, aínda que non estaría de máis que este curso fose encamiñado aos homes tamén, para que se instrúan nos mecanismos do pracer feminino. Antía está moi intrigada polos casos prácticos do programa. Eu, a verdade, polo que máis curiosidade sinto é por:

1º. Que será o autocoñecemento erótico desde a perspectiva do feminismo (e que eu non o concibo doutra maneira).

2º. Nos dará o Concello un diploma ao finalizar? Se é así, rapazas, temos que aplicarnos para aprobar con nota!

Aquí vai a canción, o video clip - e sobre todo o tío - máis eróticos que coñezo:

http://es.youtube.com/watch?v=v7sITldHmGo

...de coellos e boliñas...

2008-04-20T22:07:00.010+02:00

Vou compartir con vosoutras/as este texto que me enviou Pato esta tarde. Resulta ser a traducción que tivo que facer para a carreira esta fin de semana, e de seguro que o pasou en grande facéndoa, dou fe.

Como elixir "coelliño"?

Desde que "Sexo en Nova York" os fixera famosos, os "coelliños" convertéronse no mellor amigo das mozas, pero... cal escoller como novo compañeiro?
A maioría dos "coelliños" consisten nun cilindro que xira e roda e nunhas orelliñas de coello acoladas a un lado, dun xeito estratéxico, para que estimulen o clítoris cando o cilindro estea insertado. As orelliñas adoitan ter o seu propio motor que vibra rapidamente. Soa doado, non si? Garantiámosche que así é!

Ten en conta que…

O cilindro, que leva dentro?

Moitos "coelliños" levan boliñas dentro do cilindro que rotan e dan unha agradábel sensación de estar sendo acariciada por dentro, pero outros levan incorporado o "movemento ondulante" ou o "movemento de lado a lado".

Texturas e deseños.
Canta maior textura teña o xoguete, máis fricción xerará. Xeralmente os deseños máis rugosos están deseñados para estimular as terminacións nerviosas vaxinais máis vigorosamente. Pensa tamén na forma do cilindro; se este é ondulado a penetración será moito máis gozosa.

En canto á aparencia, elixe algo que che entre polos ollos, algo que vaia co teu estilo e as túas fantasías. Remataron os tempos en que só se podían mercar vibradores de cor carne! Seguro que ata poderás elixir algún que vaia a xogo coa decoración do teu cuarto, se iso é o que queres!
A forma das orelliñas son moi importantes, pois cada muller é diferente! Se che gusta unha abundante estimulación directa poida que os "coelliños" dunha soa orella sexan para ti, xa que as vibracións estarán moi concentradas. Os "coelliños" de dúas orellas fan cóxegas ao redor do clítoris, o que se adapta mellor ás que prefiran un contacto menos intenso. Outros xoguetes teñen unha punta redondeada para dar unha sensación máis suave.

Os motores, cantos hai e onde están? A maioría dos "coelliños" levan un motor na base do cilindro, que é o que move as boliñas de dentro, e outro que fai vibrar as orelliñas. Algúns teñen o motor máis preto da punta para intensificar os movementos xiratorios e ata os hai que levan dous motores no cilindro para conseguir un xoguete de forza "turbo". Elixe o que queiras! Os que levan só un motor adoitan ser, basicamente, un vibrador coas orelliñas acoladas a un lado, polo que non hai movemento xiratorio e estas só se axitan suavemente. Estes están ben como vibrador menos caro, pero non terás a "experiencia coelliño" que andabas a buscar.

Programas, funcións e combinacións.
Esta si é unha decisión persoal. Só che podemos asegurar que demasiados programas e funcións á vez poden resultar confusos no momento álxido! Atopa un xoguete ao teu gusto e le coidadosamente a descrición do que fai e de como o fai. As funcións controladas cun botón son un invento marabilloso e necesario para poder intensificar ou minorar a intensidade dos movementos e as vibracións das orelliñas. Tendo iso en conta, podes elixir calquera cousa que che apeteza!

Facilidades de uso.
Case todos os xoguetes teñen botóns ou rodiñas de control que adoitan situarse nun panel de control na base do cilindro. É difícil que poidas equivocarte co manexo, pero sempre é bo que te asegures que o xoguete que te interesa é de manexo doado e claro, para que non teñas que andar a buscar desesperadamente o botón adecuado no intre máis crítico!

O costo.
Esta decisión é, desde logo, enteiramente túa; nos non podemos dicirche canto gastar. Pero hai dous puntos a ter en conta:

-Xeralmente, obterás unha calidade e duración acorde ao que pagues e

-Se non estás segura do que elixir, non tires a casa pola fiestra; sempre podes probar cun xoguete menos caro e máis adiante facer un investimento a longo prazo cando deas con algo que che guste.

A REPUTACIÓN
Para rematar, algo moi importante: unha boa recomendación non ten prezo. Segue os consellos das túas amigas, le as críticas e mira o que che recomenda a prensa. Estamos certas de que atoparás o teu futuro "coelliño" moi pronto!

Para vosoutras:

http://es.youtube.com/watch?v=JbIjkIwpJBg

..."hysteria"...

2008-04-19T12:20:00.014+02:00

Permítome a licencia de tomar prestada a palabra "hysteria" para explicarme - se queredes ler algo realmente interesante, antes de continuar picade no enlace do blog "O Xardín da Princesa" -.

Como muller "hystérica" de categoría, levo a mañá enteira desenredando o meu cabelo de pensamentos e cousas por facer. O útero debe estar oprimíndome o peito, porque hoxe cústame un pouco máis respirar.

Soñei todo pola noite e as ideas amontónanse na miña casa, procurando un lugar no que atopar refuxio e, entre elas, non dou coas miñas palabras. Falei demasiado, escoitei demasiado, comprendín demasiado, inventei. Ás veces desexo que exista o Inferno, para mandar a moitos de vosoutros a cumprir a penitencia que esquivades en cada esquiña. Estou segura de que éste debe estar poboado de homes malos - véñenseme á mente multitude de nomes -, deses que cren merecer todos os dereitos a cambio de ningún deber.

Si, a todas nos está sucedendo o mesmo e as evidencias as coñecemos tan ben que, cada vez que pechamos os ollos para descansar das imaxes deste mundo, alguén telefona, vénnos falar ou visitar para devolvernos á realidade. Non hai paso cara adiante sen asumir que van un paso por detrás, mais non é posíbel reducir máis o ritmo da nosa marcha.

Tranquilas todas, sempre chega o día da victoria. O importante é coñecer o camiño e facelo sorrindo (mellor rindo, póñennolo bastante fácil), así que, eu, aquí e agora, utilizarei a miña bola, prenderei un ducados, peitearei os meus cabelos enmarañados das cousas que nos/vos están sucedendo, e abrirei a ventana para respirar fondamente o aire que faga descender ao útero ao seu lugar: ao seu reinado de muller orgullosamente "hystérica".

http://es.youtube.com/watch?v=jyrJJxGWQ5g

Antía & María´s Aniversario... co escorpión na boca...

2008-04-13T23:47:00.007+02:00

Como son consciente de que unha imaxe vale máis que mil palabras - isto só sucede ás veces e en acontecementos de grande trascendencia - ilustrarei con imaxes todo canto sucedeu... mágoa que non quedaran rexistrados momentos como:

- Necesito a mi grumete: ...ten trinta e cinco anos, é francés e busca moza... Juan Carlos Chao!!!

- O desaparafusador (plano ou de estrela), a tina (no cubo colleriamos unha infección), o cuaderno (era necesario que fose de anillas?), os 3 m. de corda do tendal, o diccionario e o planisferio político de Europa...etc.

- Antonio Cuíña non sae en Google!!!

- Quedamos en Todo Bici, pasando o Hotel Augusta...

- Uuuummmm!... que ben sabe o escorpión...

- Maruxa!... cala a boca...

- San Antonio, San Antonio!!

- Tren chu-chu polos cuartos dos convidados/as.

- O interruptor endemoniado, máis propio de Cuarto Milenio que dunha celebración de aniversario.

- Todos e cada un dos bailes: o briki-dance, a danza do ventre, o xogo da silla...

- O jacuzzi para as "cumpleañeras"...

- Etc, etc,...

...coido que esta teceira celebración do aniversario foi... insuperábel, non si Antía?

... 03 = 30 ... a década prodixiosa ...

2008-04-06T22:49:00.013+02:00

Este ano a data do meu aniversario foi capicúa... e isto non volverá suceder no que me queda de vida. Capicúa, é dicir, igual ao dereito que ao revés, como as casualidades das películas de Médem e os círculos que se pechan xunto a outros que se abren.

03 = 30 = 3...

03 de abril: o mesmo día que Miguel Bosé e ben sabedes que penso que este feito non pode ser casual, máis ben estou segura de que me predestiña ao éxito.

30 anos: cando nena adoitaba imaxinar como sería eu con esta idade - non entendo por que - e ríamos a miña irmá e máis eu asociándome lugares, profesións e acompañantes.

3: ademais do meu número preferido é a cantidade de décadas prodixiosas que levo vivido e a cantidade de veces que o teño pensado celebrar.

1ª. O xoves foi estupendo, un deses días perfectos do cal quedarame a crónica publicada nun diario local, á entrada do concerto de NajwaJean. Non houbo persoa que non se lembrase de min - Anti, só ti e máis eu sabemos que podíamos ternos evitado o espectáculo de Luis Tosar e o madrugón e o salón de peiteados do día seguinte - e as horas pasaron demasiado rápido para un día cheo de tantos agasallos.

2ª. Onte... sorpresa!!!!!!! Hai 30 anos que desexo unha festa sorpresa e é curioso, Ana tamén é un nome capicúa, deses que se poden ler ao dereito e ao revés e, ademais, ten 3 letras... Estas son as frases e feitos para recordar:

- Mª Paz, Operación Triunfo!!!

- Serán capaces de facerme unha mamografía?

- Un mero espectador.

- O espertar sexual de...

- E non se partiu a lingua ao caer?

- Ramón é así para non acomplexar.

- O número de doces: 3, como o número de veces que apaguei as veas.

3ª. Desta xa sabedes que pouco podo contar. Só hai que estar aberto a sensacións e emocións novas, descansar ben para a noite fóra e manter a ilusión. E, aínda que - sei que non debería dar este dato - a recomendación vén unha vez máis de Juan, asegúrovos que non será outra Serra da Grova.

Un dato máis... eu nacín o 03 de abril e Aitana o 30 de abril.

...Ya no soy Moderna...

2008-03-25T00:30:00.004+01:00

Presentación do disco: día 27 de marzo.
Á venda: á semana seguinte.

Esta é Silvina, preséntovola oficialmente - aos/ás que aínda non a coñecedes - e esta é a canción. Estou tan emocionada que non collo en min mesma do gozo. Eu xa lle dixen que penso vai ser a bomba, e espero que así sexa! Desde logo estou segura de que vai triunfar en determinados ambientes...

Polo demais, ben. A proba de hoxe tamén ben. Pensei que ía ter que quedar na casa da miña nai pero ao final vin para a miña a descansar. Non estou tan mal como o cardiólogo me dixo que ía estar. Estou moi cansa, iso sí – exaxeradamente cansa – e teño unhas "ojeras" (non sei como se di en galego) que me chegan aos pés. Agora que está confirmado o resultado só me queda esperar que me expliquen ben que conleva. Mais estou tranquila, porque moitas cousas xa teñen explicación.

Ao cuarteto madrileño: agárdovos para o meu aniversario... ademais podemos celebrar á galega o disco de Silvi!!!

... de volta da tarta de queixo máis rica do mundo ...

2008-03-22T15:50:00.007+01:00

Regresei, de volta na casa... fin destas primeiras vacacións do ano... e hoxe, menstruación. Non penso erguerme da cama ata que chegue a hora de ir traballar. Vou quedarme aquí, descansando, cos meus gatos, escribindo e recordando. Estou tan ben aquí tumbada!

Teño a mente repleta dos momentos que veño de vivir, das xentes que veño de coñecer; o corpo canso de lugares e palabras, e o padal doce da tarta de queixo máis rica do mundo.

O sol comeza a entrar novamente pola miña ventá e, a pesar das dores da mestruación que me recordan a cada instante a miña condición de muller fértil abandonando á súa sorte un óvulo máis, a pesar desa nova marquiña nun dos meus ovarios, estou contenta.

Así que, taparei ben o meu corpo coas mantas a maiores da miña cama, conectarei a película que hai uns minutos puxen no dvd, e abrazarei a miña pequena almofada de vaca.

FOTO: El beso, de Constantin Brancusi.

http://www.youtube.com/watch?v=WmxT21uFRwM

... exaltación da amizade ...

2008-03-06T17:10:00.003+01:00

Hai momentos nos que semella que nos une ás persoas, a determinadas persoas, un vínculo invisíbel que reforza as accións de cada un/ha e acurta a distancia que pode existir entre ambas as dúas chegando a convertela en milimétrica.

Hoxe saín antes do traballo porque tiña un cometido e unha promesa que cumprir; hoxe fun con Pekena a probar vestidos de noiva e levo toda a tarde cun sorriso nos beizos porque estou segura de que vai ser a noiva máis guapa do mundo (e, en min, esta afirmación vale moito; non tanto pola miña tendencia digamos que pouco cristiá, senón porque traballei durante un tempo en vodas, banquetes e comunións e daquela estiven preto de tres ou catro noivas cada fin de semana, así que considérome cos coñecementos previos suficientes como para valorar).

E de seguro que sí, serao... a noiva máis guapa do mundo digo... estamos de acordo niso a súa nai e máis eu... E teño que aceptar e recoñecer que me emocionei cando puiden mirala vestida, tan Anita coma sempre, é dicir, tan feliz... (Trezze, ti serás o noivo máis guapo do mundo, iso non o dubido, así que non deixes ler a Mon isto).

Habería que analizar por que, á marxe de todo canto pensamos e das nosas ideoloxías, estes momentos conseguen enrugarnos o corazón. Cando me descubrín polas rúas de Vigo sorrindo, camiñando soa tras deixar a Pekena no traballo, eu non o comprendía. Só sei que saber que ela é tan feliz a min faime tamén feliz, só sei que agradezo que me teña elexido para compartir este momento comigo.

Por outra banda, "Locos por el pene" deixoume un pouco con ganas de máis (jajaja, ía borrar esta frase pero quedou moi grazosa). Non aprendín nada que descoñecese, aínda que serviu para afianzar algunha das miñas crenzas, como por exemplo que o feito de ter un pene non vos convirte en expertos - síntoo, rapaces - e que o que non se utiliza, atención!!!, vólvese inutilizábel; e que é tan importante para vosoutros ir ao urólogo/a como para nosoutras ao xinecólogo/a; e que si, meus, que existe a menopausia en masculino e chámase andropausia. Pero cando máis rin de todo o documental foi no momento no que se afirmou que os homes, ao chegar aos 60 anos de idade tendo exaculado entre uns 30 e 50 litros de semen, conséguenno culleriña a culleriña (jajajajaja!).

Para finalizar: Parabéns para Laura, que xa é toda unha muller experta. Parabéns para AtisGa, que xa somos oficialmente legais e recoñecidas pola Xunta de Galicia. Parabéns para min, por que non, que a semana pasado fíxenno estupendamente. E parabéns para Pato pola súa nova bolsa de estudos.

E algo abraiante... "abracitos" é veciño de Anti e amigo dun compañeiro meu de clase. Vou ter que mudarme a Urzáiz e organizar unha cea de reencontro de antigos/as alumnos/as. Estades convidadas!

Video para inspirarvos na xornada de reflexión...
http://es.youtube.com/watch?v=AsobIeJDpOE

FOTO: Studio Erwin Olaf

...de penes e "abracitos"...

2008-03-03T13:34:00.013+01:00

Convídovos a todos/as, este martes, na segunda de TVE, ás 22:45 horas, a pasar unha espléndida velada na compaña do noso inestimábel amigo Pedro Erquicia. Desta vez, presentará un documental que non vos podedes perder: "Locos por el Pene".

O documental tratará os seguintes temas de actualidade:

-Existe algo así como o pene perfecto?

-E ao home perfecto... se cadra o define o seu propio pene, persoal e intrasferíbel?

Constará, ademais, das seguintes partes:

-O pene perfecto trae de cabeza aos homes do século XXI.

-Todo tipo de técnicas con tal de atopar o máximo esplendor fálico.

-Os penes poderían ser desbancados polos consoladores.

Estas e outras cuestións da mitoloxía fálica serán tratadas con verbo, graza e certa dose de irreverencia aportando testemuños de urólogos, profesores de sexo tántrico, cirurxiáns plásticos, deseñadores de consoladores e, por suposto, usuarios/as do pene.

Sábese que o pene ten tres funcións: orinar, procrear e dar pracer (isto só algúns...) e é esta última a que realmente preocupa se se sospeita que non ten nin o grosor nin o tamaño adecuado. E é que semella que a lonxitude e a circunferencia realmente importan (ninguén o dubida). Pero hoxe por hoxe non só importa o aspecto infalíbel do falo, senón tamén a súa beleza estética (algo moi difícil de acadar, a verdade).

Ao chegar aos sesenta anos de idade, o home medio terá exaculado entre 30 e 50 litros de semen cun contido de entre 350 e 500.000 millóns de espermatozoides. Pero a fertilidade de cada quen tamén está en tela de xuízo. E que conste que a elección dos calzóns, sexan amplos boxers ou os axustados slips, é irrelevante. Máis daniños son, por exemplo, os baños quentes en lugar da ducha cotiá.

Ao pene chámaselle de todo: polla, falo, verga, nabo, ferramenta, paquete, capullo, grandullón (jajajaja, hai que ser optimista), músculo do amor, serpe dun só ollo (estes non os coñecía eu), chorra, rabo, meu irmán pequeno e tamén, máis agarimosamente, gordiño ou chiquitín. Pero só se lle fai caso cando está enhiesto...

Xa sabedes, homes e mulleres deste blog. Isto dará moito para debater. Mañá en Documentos TV...

E polo demais, dicirvos que boto de menos a "abracitos", que me cautivou e namorou esta fin de semana. En fin, tan só quedan 364 días para que nos volvamos atopar...

Unha canción máis:

http://es.youtube.com/watch?v=CoURD1ga3GA

FOTO: Ouka Leele

... de doces do entroido e o retroceso ...

2008-02-07T22:58:00.000+01:00

Hai uns días víu á miña casa 80tero cargado de doces de entroido e de ganas de conversar. Como con todo grande amigo/a que se precie, sumímonos nun deses diálogos que levan a altas horas da mañá mentres comiamos orellas e filloas, bebiamos albariños e fumabamos ducados sen parar - nunca entenderei a progresión aritmética que existe entre o tabaco, a diversión e o alcool -.

Contoume, nunha desas, que leu no xornal unha nova acerca do "Teito de Cristal" e que comparte cada unha das ideas que se recollían no diario. O artigo era unha conclusión do relatorio feito pola catedrática de Ciencia Política da Universidade "Rey Juan Carlos" de Madrid Edurne Uriarte - ademais de columnista do ABC - titulado "Mujeres contra la Igualdad: lo que el feminismo no cuenta".

Movida pola curiosidade, argallei a maneira de facerme con dito artigo, analiceino na procura dunha visión distinta do discurso feminista e, por último, botei as mans á cabeza.

O "Teito de Cristal" é unha expresión que recolle o feito de que chegado a un punto da vida profesional das mulleres, existe unha obstrución para que ocupe os postos máis altos (lembra a nosa conversa Trezze, ti es destes). E Edurne Uriarte afirma que esta é unha das invencións máis exitosas do feminismo, pois ese teito realmente poñémolo nosoutras ao preferir - e cito palabras textuais - "ser madres, esposas, musas, majorettes o azafatas deportivas, esos roles sociales que tanto siguen atrayendo hoy en día a las mujeres". Eu, pola miña parte, penso que si, claro!, os exemplos elexidos por esta tipa son moi significativos das inquedanzas femininas, sobre todo das miñas...

Falou tamén das "tentacións da dependencia", é dicir, que unha vez aberta a sociedade das oportunidades femininas, vemos que moitas non teñen presa por facerse con elas, xa que - e volvo citar palabras textuais - "ellas prefieren ser musas o hijas de o mujeres de, como Carla Bruni, por ejemplo".

Outra das tentacións que atribúe Edurne Uriarte ás féminas é a da "debilidade", esa de buscar protección no home, esa de ser rescatada polo valente heroe, esa de ser a princesa do conto de fadas. Como a "ditadura estética" que permitimos de corpos delgados e grandes peitos.

Aquí cómpre facer unha pausa e mirar un vídeo para explicalo mellor. Tanto como o vídeo, é importante que piquedes á dereita do mesmo, onde aparecen os datos do mesmo, xustamente sobre a palabra "more":
http://es.youtube.com/watch?v=GAhICLa6rog

Radicalmente en contra de todo isto, penso que non importan as mulleres que sigan estes parámetros sociais - que indudabelmente as hai e están en todo o seu dereito, eu non me opoño a isto - o que importa son todas aquelas que non o facemos. Aquí é onde se reflicte a sociedade desigual. Penso que os homes sentídevos ameazados pola progresión feminina, que en canto escoitades a palabra feminismo ou igualdade pensades que imos arrebatarvos espazos ocupados da vosa vida persoal, que darlle a unhas significa quitarlle aos outros. E, en realidade, nada que ver. A min non me interesa adoptar un rol masculino, comportarme según os cánones definidos para vosoutros. E tampouco se trata de vitimismo, sei que tamén é inxusto o estereotipo masculino, pero a responsabilidade de modificalo non nos compete a nosoutras.

Estes vídeos son de Beatriz Preciado. Recoñezo que non entendo todo o que di ou con que finalidade, pero a base paréceme acertada. Pídovos que os miredes ao completo, pois conteñen ideas moi interesantes. Para ti, Trezze (son dos que te falei):
http://es.youtube.com/watch?v=W8wfc2JNMd4
http://video.google.es/videoplay?docid=7928945623176930363

Claro que, de todo o exposto por Edurne Uriarte, comparto algunhas ideas, como que permitimos a ditadura da estética, mais isto facémolo ambos os dous xéneros; e que ás mulleres quédanos por acadar a conquista do sexo, último grande tabú que arrastramos da educación cristiá.

Así que imos escoitar unha estupenda canción que me mandou o meu dj particular, Carlos... aínda que, por desgracia, volve suceder o mesmo e ao final, na letra, volvemos á idea do "pantojismo" de maneira inevitábel. En fin! Menos mal que aínda nos queda paciencia.
Por certo... "tiembla Silvina", que chegou Lorena C...

FOTO: Erwin Olaf.
http://es.youtube.com/watch?v=_29gHZFUm6o

... Rosa Montero ...

2008-02-05T21:50:00.000+01:00

Reproduzo aquí o artigo de Rosa Montero publicado no diario "El País" o pasado martes 29 de xaneiro:

SAYED

"El progreso siempre avanza con pies tintos en sangre. Cada pequeña conquista de la civilidad suele haber tenido un pavoroso coste de esfuerzo y sacrificio. Las libertades que hoy disfrutamos tan inconscientemente se levantan sobre una pirámide de víctimas, héroes anónimos que nadie recuerda, pese a deberles tanto. Sólo guardamos memoria de unos pocos, como de Condorcet, el filósofo y matemático que participó en la Revolución Francesa pero que se opuso a las carnicerías y luchó apasionadamente por los derechos de la mujer. Por ambas cosas, esto es, por enfretarse a los fanáticos, fue apresado y condenado a la guillotina en 1794, durante El Terror. Se suicidó en la celda, dos días antes de subir al patíbulo.

Probablemente dentro de dos siglos nadie se acordará de Sayed Perwiz Kambakhsh, un periodista afgano de 23 años que bajó de Internet unos artículos críticos con ciertas suras del Corán especialmente machistas. Por cierto que la Biblia también contiene páginas tremendas; el problema no son los libros sagrados, sino qué hace con ellos el poder político. Y, en este caso, el poder ha sido atroz: Sayed fue detenido por bajarse esos textos, y el 22 de enero, en una pantomima de juicio a puerta cerrada y sin abogado, le condenaron a muerte por blasfemo. Ya digo, seguramente no pasará a la Historia como Condorcet, pero el feminista Sayed también es uno de los modestos, heroicos y esenciales hacedores del futuro. Del futuro de todos, porque en este mundo cada vez más globalizado y más pequeño, en este planeta actualmente inmerso en una batalla feroz entre el progreso y la barbarie, entre la tolerancia y el fanatismo, su lucha es también la nuestra. No podemos dejar que lo ejecuten, porque no podemos permitirnos que triunfe el integrismo. (Envía una protesta en http://www.rsf.org/article.php3?id_article=25210)".

Pensaba escribir algo con sentido sobre isto, pero xa está máis que claro nas palabras de Rosa Montero.

... apuntamentos ...

2008-01-27T22:49:00.000+01:00

Teño unha alumna este ano, non é a primeira vez que me sucede, que o outro día no descanso, me preguntou se viu falar comigo un rapaz interesándose polas clases de graduado. O acontecido foi así: debía ter uns vinte anos e aquela mañá entrou no meu despacho para pedirme información - horario, días, requisitos, etc. - para o seu irmán máis novo. Falando máis tarde con ela, cóntame que ese rapaz é o seu mozo e que o que quería era "controlar" se ela vai asistir ás clases ou non.

No restaurante, este venres, atendín unha mesa de cinco góticas modernísimas. Mentres facía a fondue de queixo mexicana, elas contaban con demasiada naturalidade como aos seus mozos non lles gusta que vaian pola noite coas súas amigas, como aos seus mozos lles molesta que vistan saias por riba dos xeonllos, que se pinten a cara, que se arreglen para saír; como os seus mozos prefiren que queden na casa... todo isto aderezado con múltiples chamadas dos seus ditos mozos para saber que tal o estaban pasando sen eles.

Comentando este sucedido onte cunha amiga de Pekena, ela explica que en Londres, a última moda consiste en levar á túa parella enganchada cunha correa de can e que quen consuma esta práctica é sempre o home sobre a muller e que o país está patas pa´riba con este acontecemento e que os xornais e os programas da televisión inglesa non dan crédito, coma min. Polo menos que se turnen, non sei...

Esta fin de semana, relendo as tiras cómicas de Maitena e mirando os últimos capítulos de "The L word" comprendín que si, que río moito con unha e pásoo en grande coa outra, pero sempre queda a mesma sensación - coma no final de "Sexo en Nueva York" -. Os produtos destinados a mulleres, incluso os feitos por mulleres e lesbianas, están concebidos ou ben no seu comezo, conxunto ou final con esa dobre moral masculina que tanto aborrezo e que semella tan abundante no mundo que nos tocou vivir.

Son como os programas de lecer ofertados pola Concellaría da Muller de Vigo, como o número de varóns (= 0) inscritos en calquer programa máster de Estudos de Xénero ou Igualdade de Opotunidades na nosa comunidade, como o número de homes asistentes ás reunións das ANPAS dos colexios, como a porcentaxe da mocidade que acude a votar ou que comprende que non se trata dun dereito, senón dunha obriga individual.

A directora do último centro no que estudei, onte, mentres nos axudaba ás miñas compañeiras e a min a acondicionar o local que nos cedeu como sede da asociación, nos comenta que tamén temos á nosa disposición as demais dependencias do centro, como a cociña, que ademais ten microondas para cando necesitemos quentar a comida ou os biberóns (¿¡!?).

E onte pola noite, xa cunhas copas e tequilas de máis - menos mal que non estabas, Trezze -, mentres intentaba animar a unha compañeira que rompeu co mozo co que levaba máis de once anos, ela me comenta que os motivos que a levaron a tomar a decisión foron o abandono por parte do outro, o non sentirse querida porque el centrouse demasiado no que lle sucedía, o sentirse un pouco nai e resposábel de que estivese ben, o chegar a casa cansa do traballo e seguir traballando, a sucesión de días mortos aguantando o tirón, a falta de evolución no rapaz que coñeceu con dezasete anos.

E todo isto, só nunha fin de semana... e eu me pregunto que é o que nos ensinan na escola ou que demo aprendemos no contacto cos iguais...

http://www.youtube.com/watch?v=0xXNEvxCVyA

FOTO: Spencer Tunick.

... punto e coma ...

2008-01-21T23:20:00.001+01:00

O punto e coma indica unha pausa máis grande que a da coma, pero máis pequena que a do punto. A diferenza entre o punto e coma e o punto é moi sutil, é unha cuestión de matiz. Emprégase nos seguintes casos:
Para separar elementos dunha enumeración cando se trata de expresións complexas que inclúen comas. Exemplo:
Silvina é un tornado; Supercrisis, un vento de forza 3 a 4; o amigo de Ted, un leve ruxir de ondas; e Santi, a calma arxentina.
Para separar proposicións xuxtapostas, especialmente cando nestas se empregou a coma. Exemplo:
Mergulleinos en cada un dos recunchos da miña cidade; fixéronnos falta moitos bares - polbo, sepia, albariños e doce de leite -, todas as noites, as horas incalculábeis do insomnio e o martini roxo.
En moitos destes casos poderíase optar por separar os períodos con punto e seguido. A elección do punto e seguido ou do punto e coma depende da vinculación semántica que exista entre as oracións. Se o vínculo é feble, prefírese empregar o punto e seguido; mentres que, se é máis sólido, é conveniente optar polo punto e coma.
Tamén sería posíbel separar os mencionados períodos con dous puntos, posto que case sempre aglutinan as mesmas relacións.
Adóitase colocar punto e coma, no lugar de coma, delante de conxuncións ou locucións conxuntivas como pero, mais (mas sen acento, da adversativa), e aínda que (aunque), así como porén (sin embargo), por tanto, por conseguinte, por fin, etc., cando os períodos teñen certa lonxitude e encabezan as proposicións ás que afectan. Exemplos:
Pasaron poucos días desde que ocuparon a miña casa; mais semella que levan nela toda a vida.
Estiven a piques de morrer de mal comer, de frío e de sono - neste sentido foi "un calvario" -; porén os seus rostros enchían as miñas pupilas do saber da boa compaña.
Se os bloques non son moi largos, prefírese a coma. Exemplos:
Inda por riba, deixáronme sen pasteis.
No meu traballo están contentos/as, xa marcháchedes... polo ben dos meus alumnos/as.
Se os períodos, pola contra, teñen unha lonxitude considerábel, é mellor separalos con punto e seguido. Exemplos:
Xa teño preparadas as sardiñas e elexido o lugar, a cor do meu cabelo e o "temón" que imos escoitar. Vou ter que gravar un CD coa banda sonora da cidade, este Vigo que xa levades ás costas sen remedio.

Eu reivindico o emprego do punto e coma... como a vosa visita... como a medida do tempo que falta para que nos volvamos atopar...

Temón, aínda que que non o asumades:
http://es.youtube.com/watch?v=inJojpOXWZQ

... adicado a ...

2008-01-13T16:44:00.000+01:00

Hai cousas que non se poden explicar unicamente coas palabras...

Para o meu pai. El foi quen me ensinou a amar o cine:
http://es.youtube.com/watch?v=PNompVvde58
Para a miña nai, que nos namoramos xuntas desta película:
http://es.youtube.com/watch?v=JBEf5cOOr_8
Para o meu irmán máis vello, que sempre me traía películas a fin de semana para que as mirasemos xuntos, antes de ir vivir a Barcelona:
http://es.youtube.com/watch?v=12ARZnwWdak
Para a miña irmá, a que me ensinou todo na adolescencia:
http://es.youtube.com/watch?v=tUR1avaoCcY
Para Superman, o meu superheroe, da miña parte, a súa Supergirl:
http://es.youtube.com/watch?v=OcxgvJJCWRA
Para Yoyis... ollo dereito e esquerdo...:
http://es.youtube.com/watch?v=ougB3LLmpdM

Para a miña outra irmá, xa sabes quen es:
http://es.youtube.com/watch?v=--ZdQcvNKpg
e esta: http://es.youtube.com/watch?v=kqfSDCYtdMo
Para Carlos, compañeiro infatigábel de viños, dimes e diretes, iso é (ti xa sabes...):
http://es.youtube.com/watch?v=8CpgjHSnZns
Para Trezze, que intentouno, pero non o fixo:
http://es.youtube.com/watch?v=BW_-0H_u3RQ
Para Pekena, tan tan, que non hai adxectivo. Todas as almas nobles teñen a súa recompensa:
http://es.youtube.com/watch?v=HVS4PiVicqw
Para Supercrisis, que levará á crise os meus próximos días (encantoume a foto do teu blog):
http://es.youtube.com/watch?v=5BIakRTq25E
Para 80tero...:
http://es.youtube.com/watch?v=l13Xy3eH7Tc
Para Juan, ao que me uníu París, sempre París:
http://es.youtube.com/watch?v=r8clHaNCJ3U
Para yatusabes... lémbraste disto?:
http://es.youtube.com/watch?v=upKxg2gAdfQ
Para Timoeiras, que si ledes isto saberedes a que me refiro:
http://es.youtube.com/watch?v=y6Bi0j_5UKE
Para as de Cangas, aquelas que quedaron nos dezaseis:
http://es.youtube.com/watch?v=O-LY1aliZHU
e esta tamén:
http://es.youtube.com/watch?v=d4-Fso2EZq8
Para todos/as os meus amigos/as:
http://es.youtube.com/watch?v=okdzp9HIV9Y

E para min, esta é a miña:
http://es.youtube.com/watch?v=HP6ZSrrH3VA

... novas desde a Arxentina ...

2008-01-03T22:32:00.001+01:00

Acabo de chegar á miña casa, din de comer a Nicolás e Lola e acendín o ordenador... veño cansa das compras do Nadal e de darlle ao cerebro con Pato para elexir o mellor dos agasallos para cada un/ha de vós.
E eu, xa teño o meu. Recibín un mail desde a Arxentina felicitándome que me puxo a dar saltos de alegría.
Este mundo é algo extraño... podo asegurarvos que estes días pensei nel porque foi o seu aniversario e hoxe... novas del. Estas cousas sempre nos pasaban...
Que saibades que Leandro manda bicos e recordos para todos/as. Conta que está a traballar moito cos pais - que están moi ben - e que tamén está a estudar moito. Dí que está a ter unha época moi feliz tras estes tres anos de asentarse de novo no seu país, aínda que como dicía, parte del quedou aquí para sempre.
Que nos bota de menos, que agora que pasou o tempo e o medo pode ver as cousas con máis claridade e que grazas a todos/as por facer da súa estancia aquí algo moito máis agradábel.
E eu alégrome enormemente... e o seu mail alegroume enormemente tamén. A clave está na diferenza, claro que sí. Jo, estou emocionada, así que vou compartir con vosoutros/as a nosa canción, que é preciosa.

Por certo. A foto, é o cadro de Pato pintado por Manuel. Este home é un artista, pero nunca o dubidamos.

http://www.youtube.com/watch?v=q2lFycaBlH4

Cachitos

2007-12-29T17:54:00.002+01:00

El caballito de a duro que lleva frente al Bonin 6 cuarenta años y que aún funciona. El quiosco de La Coja, aunque ya no sea rojo ni tenga Coja. La Marina con sus olivitas, su primer teléfono, su primera tele y su original (e irreverente) costumbre de comprar El Jueves, cada miércoles. La casa esa que está construida sobre una roca a la que antaño llegaba el mar. Lo que queda del alumbrado callejero, alambres oxidados con forma de gallo, colgados de alguna pared. La peluquería Leiro, el cisne y el palo blanquirojo de peluquero. El pino y San Roque debajo. El pirulo de Rodeira. El graffitti de Milicia Hispana. La acera de 5 cm de la calle Noria. La bola del atrio y su inseparable fuente. El primer banco del paseo de Rodeira, empezando por el helipuerto. La cultu. Los maniquís calvos de Indalecio... ya no. Los han quitado.

mulleres profundas

2007-12-28T01:26:00.000+01:00

Gústame ser o primeiro intruso deste blog. Como xa veredes vou escribir no galego que me sae dos collons, que por certo, e o meu.
Creo que este blog naceu co pretexto de limar as asperezas entre homes e mulleres, co tema bandeira da "guerra dos sexos" e xa podemos decir que a mencionada guerra ten un gañador claro: Os homes. Nos.
Primeiro comezamos poñendo a caldo algún que outro ex, facendo de nos uns interesados que so pensamos no sexo, e iso cando pensamos. Polo medio xa comezamos a leer poesías e cousas así de rariñas. Pero a victoria final, o golazo pola escadra, chegou cando nas últimas entradas podemos leer sobre bodas; e o que eran vídeos musicais mais ou menos decentes e algún que outro impresionante, transformáronse de súpeto en videos de traxes para noivas. ¿Pero que carallo e isto? ¿que pasou aquí?
Non tedes argumentos para competir, e queda bastante claro de que pasta estades feitas. O fin e o cabo, a verdade e esta: sodes mulleres e como tal os comportades.
Deixo unha porta aberta a revancha, e un recadiño para cousas, pato, pekena e o resto de habituais: sodes boas rapazas pero... deixade que os defendas outras, mellor os iría.

... novas do Nadal ...

2007-12-25T10:29:00.000+01:00

Ben, amigas e amigos... teño varias cousas que contarvos que me fan especial ilusión - hoxe máis que nunca, qcousas!!!! -. Así que comezaremos polo importante porque xa teño permiso para celebralo:

ANA E FÉLIX VAN CASAR!!!!!!

Cadaquen coa súa parella, claro está, pero... VAN CASAR!!!!!

Deixando á marxe as miñas non-crenzas cristiano-morais teño que dicir que estou contentííísima, pero xa vos vale elexir os dous o 2008, e cun mes de diferenza, nada menos!!! Ti, Ana, sempre me dixeches que eres de anos pares (e recórdalle a Rafa que ese día ten que devolverme o que lle regalei cando o coñecín) e ti, Félix, como ao final decidas que te case Juan este acontecemento terá un matiz surrealista que eu nunca imaxinaría. Vodorrios, vodorrios, vodorrios...

Segundo. Comentei hai un tempo que pensaba deixar este blog nas mans de todos vos, así que chegou o momento. Mandei permisos aos vosos enderezos de correo para que poidades ser administradores/as coma min, aínda que eu seguirei sendo a "Administradora Xefa" - téñolle demasiado cariño coma para desprenderme del de todo -. A partires de hoxe agardo pola vosas aportacións...

E unha cousiña máis... por favor, Ana e Montse... omitide as propostas de Gelen á hora da vosa elección. Se picades no enlace comprenderedes porqué.

http://www.noviasgelen.com/

E a Manuel, dicirlle que se equivoca...

Un bico e unha aperta para todas/os e máis especialmente para os/as homenaxeados/as. Imos celebrar con esta canción dunha das miñas divas:

http://www.youtube.com/watch?v=8VXTyAm56PM

... lugares favoritos ...

2007-12-18T11:49:00.000+01:00

Pinchade no enlace. No menú superior aparece o apartado "sexo", e unha vez alí, procurade o video "¿El Mejor Sitio?"...

http://www.ep3.es/

unha... das Maribolheras...

2007-12-10T22:56:00.000+01:00

Adicado ao "Foro da Familia"...
http://www.youtube.com/watch?v=HAMAF_zm9wI

... Eu, qcousas ...

2007-12-03T23:23:00.000+01:00

"Suzanne takes you down to her place near the river/ you can hear the boats go by/ you can spend the night beside her/ and you know that she´s half crazy/ but that´s why you want to be there/..."

Hai xa máis de dez anos que Supercrisis amosoume esta canción de Leonard Cohen e, aínda hoxe, lémbrome del cada vez que a escoito e lémbrome de min tamén. Esta canción foi antes de moitas cousas, todas esas cousas que queredes que vos conte nesta "aportación máis intimista" a este blog con sentido de muller.

E iso é o que son e o que me gusta ser, muller, no significado máis amplo da palabra; unha muller xa máis viguesa que monfortina ou canguesa, unha muller con xa máis de 29 anos de experiencias na memoria que me levaron a ser o que son, que contribuíron a construír a muller que coñecedes, que edificaron cada un dos pilares da idea de muller que pretendo ser.

Continúo pensando que serei unha desas persoas que cambiarán o mundo, tal e como o levo soñando desde pequena, o único que mudou foi a miña perspectiva do cambio. Abandonei a visión global do mesmo para centrarme no máis próximo a min, á miña vida. Vén sendo coma unha visión máis localista deste cambio. Por iso elexín desenvolver a miña profesión no ámbito social da educación, para modificar, na medida das miñas inquedanzas e ao tamaño das miñas ilusións, o que está na miña man modificar. Pero adoito pensar que o día se me queda pequeno e que non me chegará o tempo para facelo, e que necesito moitas máis das horas das que me tocaron no reparto.

Non son imparcial nin o pretendo, e tampouco me gusta a xente que presume de selo. Implícome demasiado incluso coas cousas ou as persoas que non me conveñen, pero gústame ser así porque de todo aprendo. Non podo evitalo, odio a cebola e a vainilla, séntame mal que a xente non evolucione, non me molesta a rutina sempre que a elixa eu, e hai poemas que conseguiron e que conseguen cambiarme a vida. Confío plenamente no poder da palabra e do ser humano, daqueles/as que son capaces de sufrir antes de provocar sufrimento. "Tik" descubriuma Eduardo Galeano e é a palabra que me define por enteiro.

Sempre que necesito unha nova perspectiva, mudo a cor do meu cabelo - teño que deixar de ser fan de Paris Hilton - e por principios, son capaz de ir ao lado máis escuro do desamparo, pero a día de hoxe nunca me arrepentín do feito. Ás veces, as decisións máis importantes lévanme o meu tempo e esa dor no peito que coñecedes que é necesaria para avanzar. Hai un tempo espertei pola mañá e me dixen a min mesma que non, e desandei e reconstruín e voltei ao meu camiño, sen desvíos por estradas secundarias.

Se morrese hoxe me pillaría un mosqueo monumental e seguro que volvería da outra vida - na que non creo - fruncindo as cellas, apretando os puños e abrindo as aletas do nariz (non se di así, seguro) tan só para contarvos algunha desas cousas que sempre me suceden no percorrido. Pero unha parte de min iríase contenta por non ter perdido e por seguir aumentando o número de membros da miña familia; todos/as sabedes cales son os meus medos máis profundos.

Adoro a Aitana e falar con vosoutros/as por teléfono mentres fago caca, e facer o amor. E aprender, penso que non podería vivir sen aprender cada día unha cousa máis. Hoxe máis que onte estou convencida da importancia de mirarse ao espello e recoñecerse nel. E todo isto mellor se de fondo se escoita a banda sonora da miña vida: as voces e risas da miña familia e amigos/as e, por que non, Billie Jean.

Están pintando dous cadros para min, o cal me enorgullece, porque existimos na medida na que nos pensamos. E este ano as postais de Nadal levarán tamén o nome de Nicolás e Lola. Necesito confiar en que nos volveremos vellos/as xuntos, como levamos facendo todo este tempo, e que estarei nos momentos máis importantes das vosas vidas e que compartiredes comigo os máis importantes da miña. Quero ter e adoptar un neno/a - aínda non, tranquilos/as -, casarme con 60, facer unha viaxe en globo para tirarme en paracaídas, aprender a tocar o acordeón, ter vacacións dunha vez e que me toque o euromillón.

Son unha muller de tequila e cámara de fotos na man, de pestanas pintadas de cores e de peitos pequenos. O que máis me gusta de min? De novo Galeano:

"Infarto agudo de miocardio... entonces sacrifiqué mi destartalada agenda Porky 2... y como quien no quiere la cosa... mientras pasaba en limpio nombres y direcciones a la agenda nueva, yo iba pasando en limpio también el entrevero de los tiempos y las gentes que venía de vivir, un torbellino de alegrías y lastimaduras, todas muy, siempre muy, y eso fue un largo duelo de los muertos que muertos habían quedado en la zona muerta de mi corazón, y una larga, más larga celebración de los vivos que me encendían la sangre y me crecían el corazón sobrevivido. Y nada tenía de malo, y nada tenía de raro, que se me hubiera roto el corazón, de tanto usarlo".

Bicos, moitos para todos/as.

FOTO: Ouka Leele.

Esta é a canción que bailo coa miña familia cada Nadal, para celebrar:
http://www.youtube.com/watch?v=vnRqYMTpXHc

... 68 + un ...

2007-11-25T23:14:00.000+01:00

No corazón da "muller vudú" ensártanse alfileres de cores e por ollos ten un par de discos raiados en espiral...

68 + un = 25 de novembro.

A Marcha Mundial das Mulleres loita por rematar coa violencia desde todas as institucións e estruturas: estruturas económicas (Banco Mundial, Fondo Monetario Internacional,...), estruturas políticas (G-8, gobernos, exército,...), estruturas relixiosas (Vaticano, Conferencia Episcopal Española, aiatolás, imáns, consellos relixiosos,...)... que manteñen e perpetúan a organización patriarcal da sociedade onde se atopa enraizada a violencia machista.

Mais partindo da nosa realidade máis inmediata, homes e mulleres temos que confluír nunha mesma dirección se aspiramos a transformar esta realidade, porque cada quen debe analizar e asumir a responsabilidade que lle corresponde.

Os homes teñen a obriga de amosar o seu rexeitamento, no día a día, ás actitudes machistas, desenvolvendo novos modelos de masculinidade - aínda que vos coste renunciar ao voso papel perpetuado historicamente -, deben implicarse na sensibilización e concienciación social pola necesidade dun novo modelo de relacións afectivas e sexuais baseadas no respecto, a igualdade e a liberdade. Asumindo a corresponsabilidade - quen non coñeza a palabra que a busque, que aínda está a tempo - tan imprescindíbel para as persoas.

As mulleres temos a obriga de non perpetuar este sistema que nos marxina, de rexeitar as relacións baseadas na submisión e na desigualdade, debemos implicarnos no proceso de empoderamento - tamén aparece nos dicionarios - individual e colectivo, creando alianzas e complicidades que nos permitan seguir avanzando.

Na manifestación desta mañá eramos unhas setecentas persoas, demasiado poucas para un problema tan grande e tan presente a cotío que fai que nos volvamos insensíbeis á cifra de 68 + un. Das setecentas, sería moito afirmar que había máis de cincuenta homes, dos cales se descartamos aos políticos, aos sindicalistas, aos de Amnistía e demais ONG´s, a conta se nos queda en dez?, quince?, vinte homes de a pé?... Moita xente nova, iso sí, e tamén moita xente maior, e a nosa xeración case imperceptibelmente representada por un par de nosoutras/os. Pensei en pasar polo Strong para recollervos a un par de vós... sei que alí atoparía a moita da xente da miña idade...

68 + un, un que morreu por defender a unha de todas estas 68... déixovos pensar nisto...

E remato, xa...

"Su piel es de tela blanca,
un remiendo de recortes.
Y en su corazón se ensartan
alfileres de colores.

Por ojos un par de discos
rayados en espiral
que emplea en hipnotizar
a una multitud de chicos.

Mantiene en trance profundo
a un ejército de zombis.
Entre ellos hay incluso uno
que es nativo de Donosti.

Mas también sobre ella pesa
una horrible maldición
pues cuando alguien se le acerca
demasiado, es un punzón
cada aguja que se entierra
más hondo en su corazón."

Esta canción de Supercrisis:
http://www.youtube.com/watch?v=cBhj73WtiZU

Ilustración e poema: Tim Burton, "La Chica Vudú" de "La Melancólica Muerte de Chico Ostra".

Recomendación: Persépolis.

...lembranzas da infancia...

2007-10-23T23:16:00.000+02:00

Quen de vosoutras/os, botando a vista atrás, pode contestarme a esta pregunta?

Cales son as lembranzas que mellor asociades a cando érades cativas/os?

Respostarei eu a esta pregunta, que non podo quitar da retina á túzara de Heidi, ao insulso de Marco, a David el Gnomo e aos sempre azuis Pitufos - terá isto da cor algo que ver con que só houbese na serie unha Pitufina? -.

Pero se me paro a pensar cun pouco máis de detenemento, enseguida veñen á miña mente imaxes dun mundo de fantasía e sobredose de dozura asociado ao cambio de canle de televisión cando o mando a distancia chegou á miña casa, representado polos Osos Amorosos, La Aldea del Arce, Alvin y las Ardillas, el Oso Yogui, Mofly el Koala, Calimero, La Abeja Maya e o Bosque de Tallac. Supoño que todos eles deseñados para inculcarnos o amor á Natureza e aos animais, propósito que á vista está non foi conseguido; razón pola cal, á hora de ter que decantarme por algún recordo asociado á miña nenez con algún protagonista animal, eu quédome con Los Diminutos, Alfred J. Kwak, Súper Ratón, a Hormiga Atómica, pode que o Pájaro Loco, os ThunderCats e a miña sempre inseparábel e pola que sinto unha devoción especial Pantera Rosa... polo menos non intentaban dogmatizarme.

E buscando máis aínda en cada un dos recunchos da miña memoria, tópome de súpeto cos Picapiedra, Vickie el Vikingo, Popeye el Marino (jajajajaja) e o Capitán Cavernícola, que de seguro introduciron na miña visión de rapariga unha idea moi moderna e actual das relacións interpersoais e entre sexos (polo menos adquirín o moi sano coñecemento da importancia das espinacas para o desenvolvemento persoal e a fortaleza vital, que é un consuelo).

E tamén están aqueles que pasaron polos meus anos sen deixar pegada algunha no meu cerebro - feito que é de agradecer a estas alturas de buscar neste baúl poierento - como Scooby Doo, o Inspector Gadget, Willy Fog, os Trotamúsicos, Lucky Luke, Casimiro, G.I.Joe - supoño que para vós, rapaces, este último ten un significado especial dentro da vosa mente masculina - e Daniel el Travieso.

Así que, as lembranzas máis felices da miña infancia é inevitábel que as asocie a elementos que nada tiñan que ver con todo este mundo arcaico posfranquista e católico-moralista dos primeiros anos da miña vida: Dragones y Mazmorras, Fraguel Rock, Comando G, calquera dos Looney Tunes, Érase una vez el Hombre - Pato... ¡vamos al fémur! - e, como non, o Doutor Slump (sempre o Doutor Slump!!!).

Tamén salváronnos da catástrofe humanitaria de toda unha xeración perdida en historias de persoas orfas ou abandonadas que superan as adversidades cun corazón cheo de vontade e bondade, Barrio Sésamo e A Bola de Cristal e, aínda que non pode compararse nin pretendo facelo porque non poderían estar á altura das circunstancias, Pipi Calzaslargas e Pumuki.

Mais este oasis de felicidade construído no medio de toda a xungla de canais que comezaron a chegar aos fogares nos anos oitenta tambaleouse coa emisión dos primeiros debuxos manga da historia española: Candy Candy. Pero aquí, síntoo, eu non vou poder ser imparcial e ata aquí podo falar. Vosoutras entenderedes o que quero dicir. Os demais, Bésame Licia, Raqueta de Oro, Valentina, Sailor Moon, etc, etc, fixéronnos un fraco favor ao xénero feminino - viva Coque!!!! - . Caballeros del Zodíaco, Bola de Dragón Z, os comezos de Campeones, Chicho e demais foron as únicas raiolas de esperanza para nosoutras.

Así que, tras esta disertación, como non chegar ao convencemento de que crecimos apapaostiados/as (ollo!! tradución ao galego de "agilipollados/as"), cunhas taras mentais que impiden o razonamento lóxico da realidade social? Eu... déixovos meditar, mentres tanto un par de apuntes cos que, hai pouco, no medio dunha lectura dun texto na escola de idiomas, me partín da risa:

"El hombre es un experimento; el tiempo dirá si valía la pena". Mark Twain.
"Los hombres son criaturas muy raras: la mitad censura lo que practica; la otra mitad practica lo que censura". Benjamin Franklin.
"Ser hombre es ya por sí mismo una circunstancia atenuante". Pitigrilli.
Trezze... todo frases doutros homes.

...cousas...

2007-10-04T22:45:00.000+02:00

Os meteorólogos/as comezaron a nomear aos furacáns e tormentas tropicais para permitir a facilidade de comunicación entre eles/as e o público en xeral nas áreas relacionadas coas previsións, avisos e perigos. Por séculos, moitos furacáns nas Antillas eran nomeados polo santo do día no que afectaba o furacán. O primeiro meteorólogo que empregou un nome propio (de muller) para referirse a un furacán foi o australiano Clement Wragge a finais do s. XIX e comezos do s. XX.

No 1953, os EEUU abandoaron, por confuso, o plan de nomear as tormentas usando un alfabeto fonético (Able,Baker, Charlie) cando se introducíu un novo alfabeto fonético internacional. Nese ano 1953 a Oficina do Tempo dos EEUU chamounos unicamente con nomes de mulleres.

A práctica de empregar unicamente nomes de mulleres rematou no ano 1978 cando se incluíron nomes de homes nas listas de tormentas para o Pacífico Nororiental. No 1979 a Organización Metereolóxica Mundial e o Servizo Metereolóxico dos EEUU incorporaron nomes alternos de homes e mulleres. A experiencia demostrou que este sistema era máis curto, máis rápido e causaba menos erros na comunicación escrita e falada que calquera outra identificación de furacáns usada ata a data. E cada ano prepárase unha lista potencial de nomes para a vindeira temporada de furacáns. A lista contén un nome por cada letra do alfabeto (as letras Q, U, X, Y, Z non se inclúen debido á escasez de nomes que comecen por ditas letras). Estas listas son recicladas cada seis anos.

Espero ter resolto as túas dúbidas, Trezze; xa ves que non ten nada que ver coa igualdade entre sexos e/ou xéneros. Os nomes dos anos 2006 - 2011 para a Cunca do Atlántico (Golfo de México + Mar Caribe + Océano Atlántico) podedes consultalos en:

http://www.jmarcano.com/varios/desastre/nombre.html#nombre

E tamén para ti, Trezze, que non fas máis que darme traballo...

No ano 1949, Simone de Beauvoir afirma a frase que inicia o movemento feminista do s: XX: "Una no nace mujer, sino que se hace mujer". Os estudos de xénero non só estudan as desigualdades cara as mulleres, senón que abriron novos campos de investigación sobre diversidade sexual (gais, lesbianas, bisexuais, transexuais...), é dicir, xénero.

Mentres que o "sexo" é biolóxico, o "xénero" ou rol sexual vén definido socialmente. A nosa comprensión do que significa ser unha muller ou un home evoluciona durante o curso da vida e aprendímolo na nosa familia e na nosa comunidade a través de xeracións. Porén, eses significados variarán en función da cultura, a comunidade, a familia, as relacións interpersoais e as relacións grupais e normativas e no curso do tempo.

A partires destes "xéneros" aparecen os "estereotipos de xénero" que son o conxunto de crenzas existentes sobre as características que se consideran apropiadas para homes e mulleres. E estes "estereotipos", á súa vez, crean os "roles sexuais", é dicir, o comportamento que se considera axeitado para a vida cotiá tanto para homes como para mulleres.

Os conceptos sobre o xénero son culturais e non biolóxicos, polo que hai que asignarlle a responsabilidade a elementos da cultura específica de cada sociedade - é un elemento que a cultura forma - e á educación en valores que esta transmite.

E para ti, Supercrisis, só estes versos de Mario Benedetti, unha vez máis: "...y la victoria crecerá despacio / como siempre han crecido las victorias..." e esta canción que sei que te vai gustar e animar:

http://www.youtube.com/watch?v=Hq_05YpTOcY

FOTO: Man Ray

...todo comezou ás 7 da tarde...

2007-09-29T16:59:00.000+02:00

Lembrade... nunca nunca nos imos esquecer desta experiencia.

E as frases da xornada:
1. "¡¡Cuidado!!... No te subas ahí no vaya a ser algo importante!!!!!!"
2. "¡¡Que monten un parque eólico ya!!"
3. "...más vale perder un amigo/a que la tripa..."
4. "...que alguien le tire una piedra..."
5. "Tranquilo, ya estamos dando la vuelta. ¿No te das cuenta que la Luna antes estaba del otro lado?"
6. "Yo soy... la del National Geographic"
7. "¡¡¡Ay!!!... Mis Donna Karan!!!!!"

...mulleres expertas...

2007-09-19T21:55:00.001+02:00

Experto -a adx. 1. Que ten unha grande experiencia [en determinada materia]. // s. 2. Persoa que ten coñecementos técnicos sobre unha determinada materia e que está encargada de facer certas valoracións, exames, etc. CF. especialista.

A sociedade actual exíxenos cada vez máis especializarnos en diferentes aspectos da vida profesional, persoal, social, etc. Este mundo globalizado - e deshumanizado - vólvenos persoas competitivas, subxectivas (aínda que pareza unha contradición) e individualistas.

O ser humano é un ser social, necesita un marco de referencias, necesita todo un sistema de apoios, de valores e contravalores que den sentido ao esforzo cotiá por adaptarse ao medio (esquezamos as teorías evolucionistas aquí, tan mal interpretadas ao longo da historia e que tanto dano teñen feito) e que supoñan unha recompensa tanxíbel e palpábel.

Un expoñente desta necesidade de especialización é o portal Mulleres Expertas da Xunta de Galicia cofinanciado polo Ministerio de Traballo e Asuntos Sociais, no que se intenta recoñecer a labor de moitas mulleres que no panorama profesional galego desenvolven o seu traballo.

E só me queda dar as grazas por verme incluída en dito portal, na área de educación, o cal supón todo un orgullo para min, porque ademais da recompensa que día a día recibo de mans da xente coa que traballo, ás veces este tipo de recoñecementos dánte pulos importantes para manter a ilusión dos primeiros anos (podedes consultalo nos enlaces do meu blog).

Mulleres Expertas é un sitio web necesario para nosoutras, que en tan pouco tempo percorrimos un camiño tan longo para equipararnos ao sector masculino da sociedade.

E tamén agradezo ás Maribolheras Precárias que incluíran no seu blog un enlace ao meu, que para min non é menos importante que o anterior - de sobra sabedes a debilidade que sinto por este colectivo - e que fíxome igual de feliz e a mesma ilusión.

Así que teño que aceptar que son unha maribolhera experta - aínda que só se me recoñeza a experiencia en educación, teño experiencias para dar e tomar -, unha maribolhera experta e feliz.

FOTO: Ouka Leele.

Unha das miñas cancións preferidas:
http://www.youtube.com/watch?v=j8n1D-eT3tI

...Caótica Ana...

2007-08-28T23:49:00.000+02:00

10...9...8...7...6...5...4...3...2...1... ...0

...Eu son... todas as mulleres do mundo... unha caravana humana que circula polas miñas entrañas, de vidas que aínda palpitan, de mulleres aínda desexosas de enxendrar un campo infinito de nenos que serán homes bos...

..e descubrir a maneira de que "a nosa bioloxía dure sempre"... despois da morte (cando remata a bioloxía) estamos todos/as, "imos sumando. Morir enche, non vacía". Contemos a memoria de todo o que ten sido e o que é; existimos xuntos/as vivos e mortos. Ninguén existe só/a, ninguén vive só/a. Todos/as somos o que somos porque outros/as foron o que foron.

Frase da película: "Hay que mandar a la mierda a este mundo de machos que nos tiene a todos/as podridos por dentro".

Poñería a foto do cadro de Ana Médem que máis me gustou de todos, pero non o atopo, é unha pena... teredes que ir ao cine para descubrilo, parece que leva o meu nome... e a banda sonora, en fin, tamén... supoño que foi a película axeitada no momento adecuado...

E non miredes este enlace ata ver a película...
http://www.juliomedem.org/caoticaana/index.html

...por fin...

2007-08-21T15:47:00.000+02:00

Bueno, rapaciñas/os... por fin!!!! Nova película de Julio Médem a partires do día 24... Seguramente, unha desas historias que están cheas de vantaxes, que ao chegar ao final da historia, cae por un buraco e... jjjjjjjuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu... volve á metade da historia... para poder cambiarlle o rumbo...

http://www.youtube.com/watch?v=PDLtjtwwJc8

...fraseoloxía ao sol...

2007-08-07T13:34:00.001+02:00

Este foi un ano de aforismos, de frases escoitadas entre Barra - Fontaíña tumbada ao Sol, deixando que Lorenzo fixera o seu traballo. Frases que se sinten como verdades, que sacan un sorriso de complicidade e fan mirar o mundo trocando a cor do cristal. Pero tamén foi un ano de verdades que enrugan o corazón, de verdades que abraian, de verdades que enmudecen...

Estiven almorzando cun compañeiro de traballo - non vou dar máis datos - que, tras eu contarlle hai unhas semaniñas a miña situación sentimental, animouse a facer el o mesmo, porque pensa que non lle cabe outra saída. Abandonou á súa familia por liarse cunha rapaza de 21, que o rexuvenece - di convencido -. E a min, mentres, cáenseme os mitos, perdo completamente a confianza no sexo masculino e maldigo que isto tivese que suceder.

Hai uns días pasei a noite esperta relendo os mails que todas/os vós me mandáchedes algún día, eses que me gustaron e que decidín gardar para unha noite como aquela. A verdade e que rin moito, emocioneime moito, e sobre todo, recordei (do latín "re-cordis": volver a pasar polo corazón) moito máis.

Un deles, firmado por un ex-mozo meu ao que case todas/os coñecedes, fíxome recordar tanto, tanto, que podo visualizarme aínda hoxe o día que o recibín xunto con todo o que sentín. Neste mail o rapaz enchía a folla de texto con todas as definicións do amor que conseguira atopar en libros, poemas, dicionarios, Internet, etc... e ao final de todas elas concluía sentenciando, con ton firme, que ningunha era válida, porque o amor, para el, era o que sentía estando comigo. Supoñeredes que as bágoas correron pola miña cara pola nostalxia dun sentimento así de grande que hai pouco sentín.

E eu me pregunto, porque todo isto ten unha explicación... eu me pregunto como alguén que ten amado tanto pode deixarse ir. Este compañeiro meu de traballo do que vos falo afirmou que sabe que está a perder á muller da súa vida, sabe que está a cometer un erro, que sinte xa que se está a arrepentir... Eu estas frases escoiteinas moito ultimamente dos beizos de diferentes persoas que están ou estiveron, dalgún xeito, preto de min. E eu estou un pouco cansa de ver como o amor convértese en egoísmo, de ver como os homes que coñezo deixan de pedir perdón e prefiren non cuestionarse a sí mesmos aínda que saiban que están a perder a partida.

Unha desas frases escoitadas entre Barra - Fontaíña fai referencia claramente a todo isto: "Hai xente que se desequilabra cando perde a razón, cando se cuestiona. E lles resulta máis económico vivir autoconvencéndose e autoconvencendo aos demais, porque se evita o sufrimento de quen asume que errou...e é mellor deixalo ir, para que veña de volta cando se sinta preparado/a". A señora que pronunciou estas palabras deixoume abraiada pola súa contundencia e resignación.

Eu, a verdade, estou farta destes canallas (def: persoa que comete calquera mala acción contra outra / persoa de malos procederes) que só entenden de subxectivismo e falso hedonismo, que te manterían na ignorancia se estivese da súa man. Estou farta da desfachatez ególatra de quen esquece como desculparse e falar desde o corazón. Estou farta das/os que non se aceptan nin acepatan o que fixeron ou o que fan para poder continuar facéndoo.

Non esperaba algo así do meu compañeiro, nin de moitos que me contaron moitas cousas ultimamente. Será esta a madurez da que fala Manolo? Fará falla realmente facerse accionista dunha empresa de vaselina? Ou haberá que culpar única e exclusivamente á educación e moral cristiá? Eu, dende logo, aposto por seguir ao meu, loitando, buscando e defendendo o que cada noite soño para min, que nada ten que ver con todo isto...

E esta canción que sempre me encantou, para Todas/os os que ledes este blog:
http://www.youtube.com/watch?v=oNpsUdURcow

FOTO: Erwin Olaf, unha vez máis.

...coñezámonos un pouquiño máis...

2007-08-02T14:18:00.000+02:00

Para todas/os vós... http://testdelsexo.com/

...sabiduría Cosmopolitan...

2007-07-31T00:42:00.000+02:00

EVIDENCIAS

As mulleres destinan o equivalente a dous anos da súa vida á noble arte de arreglarse, segundo unha enquisa británica. Os homes só empregan sete meses...evidente, evidente...

As mulleres solteiras traballan cinco horas menos á semana en casa que as que viven en parella (datos dun informe da Universidade de Tolouse). Os homes, a pesar da súa escasa implicación nas tarefas do fogar, traballan nel cinco horas cando están casados e nada menos que sete cando están solteiros... Alguén o dubidaba?

As mulleres utilizan o triple de palabras que os varóns nas súas conversas, segundo a neuropsiquiatra Luann Brizendine. Nisto, o cerebro feminino supera ao masculino, todo o contrario que cando se trata de pensar en sexo. “En este aspecto, si equiparamos la mente de los hombres a la de las mujeres, ellos dispondrían de un aeropuerto internacional con toda su amplitud y ellas de una pequeña pista de tierra para el aterrizaje de avionetas” explica a doutora Brizendine... Elas, quen? Eu non, dende logo...(refírome ás avionetas, claro está).

Na nobreza italiana do s. XVIII era común que as mulleres casadas alugaran os servizos dos "cicisbeos", un acompañante masculino confidente e amante.

A cabeza do clítoris contén unhas 8.000 terminacións nerviosas, a maior concentración de todo o corpo (o pene só ten 4.000).

UN POUCO DE REALIDADE

- O 60% dos menores que non van á escola son nenas.

- 2 millóns de nenas son vendidas ou prostituídas cada ano e unha de cada tres padeceu abusos por parte dalgún coñecido.

- 130 millóns de mulleres sufriron mutilación dos xenitais e 2 millóns máis viviranno cada ano.

- A ablación é a segunda causa de contaxio de sida nas nenas africanas.

E UN TOQUE GRACIOSO

Se se acumularan todos os orgasmos na media de vida dunha persoa, sumarían 16 horas de clímax sen interrupción... non é o meu caso...recordade a miña confesión ao comezo deste blog...yujuuuu!!!

Un teclado normal de ordenador está infectado por máis bacterias que unha taza de WC, segundo conclusións da revista sueca PC För. De feito, averiguouse que o teclado contiña 33.000 bacterias por centímetro cadrado, mentras o inodoro alberga “só” 130.

FOTO: Aubrey Breadsley

...estas tardes do verán...

2007-07-25T23:32:00.000+02:00

Hoxe foi un día estupendo... clima agradábel, Barra todo o día, boas vistas ao noso redor, boa compaña, interesante conversa, etc... xa sabedes, todo o que se pode desexar nunha tarde de verán coma as que este ano parece que escasean... aínda que mañá teñamos que voltar ao traballo, mereceu todo o sucedido e moito máis...

De volta a Vigo, non teño máis que agradecer os albariños no Imperial, este estado de media embriaguez co que escribo e as palabras amigas escoitadas nas últimas vintecatro horas...

Peep Show... Peep Show?, pensaredes ao ler isto... e sí, amigos/as!!! Confesarei que hoxe foi a miña primeira vez nun Peep Show... en boa compaña...

Pero, retomando o tema principal deste blog, gustaríame preguntarvos: se éramos tres persoas nas cabinas, por que a min, como muller, fíxeronme menos caso que aos varóns? Supoño que a parella que actuaba non sabía que os outros dous non ían dese palo!... pero estivo ben... Ramón me espera... (xa sabes, Pato)... foi a miña primeira vez e terei que confesar que me gustou... quero repetir un día de máis leria...

Que non facemos máis que amarrarnos a historias do pasado? Esta foi moi reciente, e as cousas e os patróns non cambiaron... xa me diredes...

E para todos/as vos... aí vai esta canción: http://es.youtube.com/watch?v=NmZ-3ZjlMck

...do machismo e do feminismo...

2007-07-18T23:33:00.001+02:00

O machismo engloba o conxunto de actitudes, condutas, prácticas sociais e crenzas destinadas a xustificar e promover o mantemento de actitudes discriminatorias contra as mulleres e contra homes con comportamento inadecuadamente "masculino" aos ollos da persoa machista.

Tradicionalmente o machismo estivo asociado á xerarquización e subordinación dos roles familiares en favor da maior comodidade e benestar dos homes. Nese sentido, considérase que é machista asignar o traballo máis recoñecido ou menos fatigoso para os homes. Tamén é parte do machismo o uso de calquera tipo de violencia contra as mulleres co fin de manter un control emocional ou xerárquico sobre elas. De feito, o machismo é considerado como unha forma de coacción non necesariamente física, senon psicolóxica, sendo esta forma de expresión protectora unha discriminación, xa que se ven subestimadas as capacidades das mulleres alegando unha maior febleza. O machismo, asimesmo, castiga calquera comportamento feminino nos varóns, o que é a base da homofobia.

O machismo é considerado unha opresión cara o sexo feminino e unha das máis importantes lacras sociais, segundo o movemento feminista. A cotío está entre as causas da violencia de xénero, tamén chamada violencia machista. (Wikipedia)

O feminismo é un conxunto de teorías sociais e prácticas políticas en aberta crítica de relacións sociais históricas, pasadas e presentes, motivadas principalmente pola experiencia feminina. En xeral, os feminismos realizan unha crítica á desigualdade social entre mulleres e homes, e proclaman a promoción dos dereitos das mulleres. As teorías feministas cuestionan a relación entre sexo, sexualidade e o poder social, político e económico.

A pesar de que moitas persoas líderes feministas foron mulleres, non todas as mulleres son feministas e non todas as persoas feministas son mulleres. Algunhas feministas consideran que os homes no deberían tomar posicións de liderazgo dentro do movemento, pero a maioría aceptan o apoio dos varóns.

O feminismo como movemento social ten sido principalmente visibilizado como un movemento das sociedades occidentais no século XX. Non se atopa asociado a ningún grupo, práctica ou evento histórico en particular. Crease a partires da conciencia acerca das desigualdades causadas polos sistemas sexo/xénero e da procura da xustiza social.

En xeral, os grandes logros dos feminismos son visibilizar ás mulleres como seres humanos. (Wikipedia)

E eu me pregunto... Como non vou ser feminista? Pero máis que iso... eu me pregunto...Como non sodes vosoutros - homes - feministas?

Aposto que toda muller tense sentido na súa vida inxustamente tratada, xa sexa no plano académico, profesional, social, sentimental ou calquera outro "al" que se vos ocurra. Eu confío na reinserción social e nas segundas oportunidades, incluso, moi ao meu pesar, na discriminación positiva, por iso quero apostar polas persoas, pola súa capacidade de non reproducir os erros da humanidade cometidos en nome da relixión, da tradición, da educación.

En termos pedagóxicos, a aprendizaxe significativa defende unha aprendizaxe que parte do máis cercano ao individuo para posteriormente aplicar o aprendido á práctica cotiá, e... que hai máis cercano a vosoutros que nós, as mulleres? Nosoutras, as mulleres nais, irmás, amigas, mozas, compañeiras... somos o contido último da vosa aprendizaxe, pero non por iso estamos no último lugar.

Xa non é unha relación social desinteresada - enganáronnos moitos anos coa promesa dunha recompensa moral e eu defendo máis o terrenal, o día a día desta única existencia que coñezo - e agora apostamos, repito, apostamos, porque vos convirtades nos compañeiros da nosa viaxe, xa sexa como pais, irmáns, amigos, mozos ou o rol no que máis cómodos vos sintades.

FOTO: Nobuyoshi Araki.

... de oitos e noves ...

2007-07-09T10:27:00.000+02:00

As cousas, ás veces, suceden sen máis, sen esperalo e sen percatarnos das súas repercusións. Quizais teñamos que agradecer que funcione así e só o tempo decidirá se estabamos erradas/os ou non.

É entón cando acudimos aos amigas/os procurando unha aperta, uns ollos comprometidos e un consello que nos abra a mente dunha vez para sempre.

Nunca entenderei, aínda que o teño intentando, ás persoas - maioritariamente homes, como non - que afirman que ignorar é o mellor recurso para facer entrar en razón e "meter en vereda". E pasan meses nesta labor camaleónica sen miramentos, remorsos nin vacilacións... porque "se sinten que te perden, todo volverá ao seu sitio"... pensan.

Tamén teño frases delas, esas que con orgullo e sen prexuizo afirman que "lles vai a marcha e o masoquismo", que canto máis egoísmo reciben, máis namoradas se sinten... (¿?)

A familia Hilton vendeu os seus hoteles hai uns días e o paso de Paris pola cadea parece que lle cambiou a vida e ninguén o comprende, ninguén a comprende nin confía. Semella que o mundo se desmorona polas cousas que nos pasan.

E son os feitos os que nos cambian, para ben ou para mal, pero fannos renacer máis adaptadas/os - ou des - que o día anterior. Existe a teoría - ou a demostración, non sei ben - que afirma que as nosas neuronas se renovan totalmente unha vez cada sete anos e que cada sete anos somos unha persoa distinta da que fumos ata entón. Probablemente sexa así, probablemente sete anos sexa demasiado tempo, demasiadas vivencias que asimilar olvidar re-cordar, probablemente sete anos sexan os necesarios para que tentemos que a vida siga a senda que nós queremos marcarlle. E Paris, probablemente, atópase neste cambio hormonal aínda que a sú nai non se baixara do coche á saída da cadea para darlle esa aperta que esperaba. Ambas, probablente, gardamos loito polas que fumos e que non volverán.

E quizais o tamaño importa - está ben, importa seguro - e tamén quizais - case seguro - que se preguntamos aos homes que temos ao noso carón tentarán enganarnos coa súa resposta con setes, oitos e noves e despois, rectifiquen. E se non é así engadirán algunha coletilla para dignificar o resultado final.

Podemos xeralizar este comportamento á vida cotiá, ao día a día. Primeiro faise, e despois inténtase desfacer. Este é o castigo divino concedido na Torre de Babel, estamos precondeadas/os a non enterdernos, por un lado psicoloxía dos sentimentos e polo outro pragmatismo histórico. E eu me pregunto se é necesario que se te rompa o corazón tantas veces para aprender a amar.

FOTO: "On being an Angel", Francesca Woodman.

...do voluntarismo fálico...

2007-07-02T21:49:00.000+02:00

Quizais hai que comezar a poñer as cousas no seu sitio, naquel que lle corresponde, pola lei natural da evidencia.
Esta vai ser unha intervención a favor das féminas - ¡como non! - que aquí seguen, en pleno século XXI, intentando non perder o sentido o humor coas cousas que acontecen ao seu redor e así seguir partíndose da risa coas vosas - rapaciños - aportacións á historia do voso sino.

Teño unha compañeira de traballo que esta fin de semana estivo de aniversario, cumpriu 40 anos. E ante tal situación, o seu querido marido, díxolle: "Que raro se me fai acostarme onte cunha de trinta e levantarme hoxe cunha de corenta!"...Non hai máis que dicir que el ten 48 anos, nada menos, todo espírito de xuventude.

Coñezo a bastantes de vosoutros que, mantendo unha relación estábel e teoricamente formal, engañades ás vosas parellas de palabras e incluso de feitos e, respondendo á vosa natureza, actuades como se nada sucedese porque... como dicides cheos de convencimento... "Que lles pasa ás mulleres? Que é o que queren?"... Non vos paráchedes a pensar que quizais queiran a ¡¡alguén distinto de vosoutros!!...

Hai tempo, tamén, mantiven certa conversación cun non correspondido amigo que se sentía ofendido pola "suposta" infidelidade da súa parella - apuntar que non levaban xuntos desde había case un mes - pero o razonamento popular era que lle faltou tempo para olvidalo a el... e resulta, resulta, que o engano era e é recíproco aínda que só se sinta cando lle acontece a un mesmo...

Odiamos, comprendelo, que nos falen con diminutivos cando as cousas non están ben... os diminutivos non converten os feitos en máis pequenos... asumilo dunha vez!!!

Cantas de vosoutras non escoitáchedes algunha vez da boca da vosa parella, ou da de algún amigo, que "xa se te está pasando o arroz para ter un/ha fillo/a? Panda de irresponsábeis... É que tentades decidir iso tamén... claro que sí, o asumimos... Nos parimos, vos decidides, oh sí!!...

A cantas de vosoutras vos dixeron que "a ver se me retiras que eu soño con ser amo de casa"? E, pasada a imprensión de crer que estamos con alguén que comprende o duro das tarefas do fogar e do que supón traballar na sombra - ademais de fóra -, afondando un pouco máis na afirmación, comprendemos que a frase real é... "a ver se me retiras que eu soño con ser amo de casa. Ti me poñes un soldo para as miñas cousas que eu me organizo despois..." (Jajajajajaja!!!!, en fin!!...).

A cantas de vosoutras, nalgún dos vosos anos desde que empezáchedes a ter relacións, intentaron organizaros a vida cun aluguer para que vivades xuntiños, coa compra dunha vivenda para que vivades xuntiños, cunha conta vivenda para que vivades xuntiños, rechazando empregos para que vivades xuntiños, coa familia do outro para que asuman que viviredes xuntiños, e, o que é peor, cunha proposta de matrimonio para que vivades xuntiños!!!... Matrimonio = meta inalcanzábel dalgúns, e chegados aos trinta, o matrimonio semella a única opción viábel para moitos de vós, pero non para moitas de nosoutras... "A miña muller" é unha coletilla que non necesitamos escoitar cada dúas frases.

E sí, non podedes permitirvos o luxo de perdernos porque pesará sempre sobre os vosos ombros, como síntoma unha vez máis da vosa debilidade e da vosa natureza incerta. Pero nos perdedes a cada día porque descoñecedes o que necesita a muller actual, esa que se levanta tódolos días ao voso carón e que loita contra o tradicionalismo, esa que sae da casa ás oito da mañán para traballar e volta pola tarde para seguir traballando - pero para elas, non para vós -, esa que garda un vibrador e demais nun caixón porque só ela sabe realmente como facerse desfrutar, esa que ten animais de compaña que lle son máis fáciles de aguantar... deberíades comezar a abrir os ollos dunha vez, que xa vai sendo tempo.

E por iso a soedade é unha opción, obrigada, mais unha opción voluntaria, porque estades perdidos desde hai varias décadas; e ante as opcións que o mundo e a sociedade nos ofrece actualmente, mellor lanzarse ao mundo dos homes só para seguir desfrutando con este tipo de cousas e polo sexo. Vos estamos esperando para iso, e é todo canto podemos ofrecervos!!!!!

FOTO: Spencer Tunick.

...os homes...e as mulleres...

2007-06-26T16:35:00.000+02:00

Estes días pareime a pensar seriamente acerca de que lle pido eu a un home e a verdade e que non cheguei a ningún acordo comigo mesma. Falando co meu irmán emigrado, intercambiando opinións da vida cotiá e da vida que nos agarda comprendín que quizais a pregunta esté claramente mal formulada e que o único que teño claro é o patrón de home que non quero ao meu carón - e pola contra, tan abundante en pleno s. XXI -.
Non quero un home que non sexa "home", que non sexa quen de aceptar e asumir o seu comportamento e que necesite a alguén ao seu lado para xustificar as súas accións e para arrastrar aos que ten cerca a onde el quere chegar.
Non quero un home que acepte a premisa de que "ser home hoxe en día é moi complicado", que encubra nesta frase a ineptitude da súa capacidade de adaptación ao seu entorno e á evolución.
Non quero un home que se escude, dá igual no que, que se escude simplemente.
Non quero un home que non me faga sentir especial e única cada día da miña existencia, que non aprenda a cultivar o "pequeno detalle" que tanta falla fai nestes tempos modernos de nin sequera pararnos a pensar en nós mesmas/os.
Non quero un home que non comprenda que con quen se levanta cada mañá é comigo e que compartir o sono con alguén non é algo gratuito nin obrigado, senón o mellor dos agasallos, o máis grande de entregarse unha mesma.
Non quero un home que presuma de facer tarefas domésticas - ¡onde imos parar se hai que recoñecerlles este mérito! - voluntariamente.
Non quero un home que non sexa quen de mirarme aos ollos e descubrir neles o que hai detrás. Non quero un home que confunda ou ao que haxa que explicarlle de máis.
Non quero un home que non me acompañe nas miñas inquedanzas intelectuais, emocionais, profesionais ou triviais, que me descoñeza por enteiro por non preguntar ou porque eu non lle conto, por non se interesar.
Non quero un home que non vele por min, pola miña felicidade, pola miña seguridade, polo meu amor. Un home que non me cuide porque todas/os sabemos que aprendimos a cuidarnos soas/ós, pero isto é unha cruel mentira dos tempos modernos, eu quero que me cuiden.
Non quero un home que me faga mirar aos demais procurando algo máis, algo diferente.

E tras esta disertación, non me queda máis que aceptar que, seguramente, o que non quero é un home na miña vida - polo de agora - ou que o que necesito é facerme maribolhera por unha temporadiña, para probar.

Teoricamente a especie humana vai evolucionando e eu, botando a ollada atrás, póñenseme os pelos como escarpias ao deter a mirada nos homes e mulleres de épocas pasadas - non hai máis que fixarnos nos nosos pais ou nos nosos irmáns/ás maiores, salvando as distancias, claro está - pero a verdade é que a min tampouco me gustan os homes de hoxe en día, estes homes que teñen que facer un esforzo para deixar de ser o "macho" da manada e comezar a ser home dunha vez.

Por certo...a foto...de Erwin Olaf...

http://es.youtube.com/watch?v=yTRsLx9Y1Z8

...Supercrisis...

2007-06-20T19:16:00.000+02:00

Por favor, entrade no link que hai no blog para acceder ao de Supercrisis e lede a súa última intervención...

...dos erros máximos...personalizados...

2007-06-20T18:44:00.000+02:00

Penso que todas/os sabemos da importancia de cultivar a mente, dito doutra maneira, de aprender día a día un “algo” novo que nos faga ser máis persoa, que nos axude a mirar ao fronte cando parece que o horizonte se dilúe e nos sentimos perdidas/os. Non caerei no erro de esgrimir o argumento de que estudar é imprescindíbel, quero trocar esta expresión pola que afirma que é vital ter inquedanzas intelectuais, inquedanzas do ser máis profundo de cada un/ha de nós. Penso que é necesario que así sexa, para poder entender os conceptos, as ideas, os sentimentos, os prantexamentos – sexan estes abstractos ou non – e non quedarnos nos feitos.

Últimamente aconteceron moitas cousas na miña vida – algunhas mellores e outras menos boas – pero vexo a cunca medio chea, porque sinto que medrei como muller e que eu mesma e o tempo, son os meus aliados.

Un moi bó amigo meu, hai tres anos, concretamente o día 31 de maio de 2004 ás 22:29 mandoume o seguinte sms: “Tengo una enorme tarrina de helado, un peta de marijuana y una peli en el dvd. Una bonita noche, supongo. El caso es que me acordé de ti, así que un biquiño”. Sen dúbida, estas palabras son felicidade, unha clara imaxe dun momento feliz (sí, Manolo, sí, nisto teño que darche a razón). E eu, hoxe ao espertar, a pesar de todo, síntome como cunha tarrina de xelado de tarta de queixo na man. Síntome “razonablemente feliz”, como o mesmo amigo meu me repetiu moitas veces. Síntome razonablemente feliz por terme entregado en todo canto fago e con todas as persoas que pasaron pola miña vida, síntome razonablemente feliz por terme dado. Síntome así pola miña honestidade a pesar das consecuencias, por ter sido valiente e aceptar – aceptarme – e conceder e concederme.

Gustaríame que as cousas tivesen sido doutro xeito en moitas ocasións, que me tivesen levado da man para non caer, pero entón non estaría agora escribindo este blog.

Rosa Aneiros, nun coloquio na Escola de Idiomas hai dous meses dixo unha frase que me encantou: “O ser humano é quen de medrar en toda a súa grandeza e tamén de caer en toda a súa pobreza”.

Así que por agora, nada máis. Quédome con estas palabras para mín, a María ser humano que son, a María muller que son.

Grazas a todas/os e a ti.

http://www.youtube.com/watch?v=P4SZhumbv0s

...Normas do uso e disfrute deste blog...

2007-06-11T09:52:00.000+02:00

Para as/os que vos incorporaredes en breve, aquí van uns apuntes:

Ser muller ou home - non queremos inmaduras/os - ben sexas heterosexual, homosexual, bisexual, asexual ou calquera outra variante do sexual que hoxe en día están tan de moda.
Abordar con seriedade a loita entre sexos e, máis que isto, os roles sociais de xénero.
Necesitar poñer os puntos sobre os is e liberarte de todo o que te intentaron facer crer ao longo destes anos.
Honestidade, valor tan menospreciado nos tempos que corren.
Querer divertirte, fin primordial deste blog...e rirnos todas/os xuntas/os das cousas que acontecen...qcousas!!!!!!
Aceptar as críticas con optimismo e mentalidade aberta.
Manter o respecto en cada unha das intervencións - non nos volvamos arcaicas/os que se pode actuar con dignidade sen necesidade de elevar o ton de voz - aínda que a algúns lles parezca imposíbel e incluso impensábel!!!...-
Non culpabilizarse, este sentimento non ten cabida neste espazo virtual... nin avergoñarse...
Renegar do simple, das mentes binarias que se perden se falamos de 2, 3, 4, etc.
Autoafirmarse e convencerse de que hai algo mellor, que todo pode ser mellor que nada...

...a madurez...

2007-06-11T08:42:00.000+02:00

Don Manolo, ao que moitos xa coñecedes, na última sesión que tivemos xuntos díxome: "Bienvenida a la madurez, María...no sabes la de cosas que has aprendido últimamente y de las que todavía no eres consciente"... - certamente a este home hai que chamalo "Don", non credes? -.

Vou facervos un resumo do que aprendín nas últimas semanas, non é necesario que botemos a vista atrás moito máis tempo:

A soedade é dura, mais eu sei que non estou soa... e sei quen sí... (grazas, amigos/as - por seguir comigo, por aguantar e tolerar o intolerábel e o inaguantábel...e grazas por facelo por min...-).
Os homes tardan en madurar, pero a pregunta é... fanno algunha vez?... asumen algún día a súa idade emocional de -3?... conseguirán desligarse de mamá e deixar de buscar na súa parella unha sustituta? (sei que este discurso é ben antigo, mais non queda máis que recoñecer que ben cotiá).
Chega un punto en que xa non interesa nin a unha mesma o que se quere dicir nin a quen te gustaría dicirllo - non hai que malgastar a saliva -.
A reproducción dos patróns da nosa infancia é coma unha progresión aritmética - o que se ve na casa é o que se intenta conseguir para un/ha mesmo/a (aggg!!!)... Menos mal que nos queda o sentido común (a algúnhas/úns de nós)!!!!!!!
E outra máxima universal: OCULTAR = MENTIR...sí, sí, sí...
E unha máis... o peor da ignorancia é non querer salir dela... as cousas - e as persoas - acaban caendo polo seu propio peso...
E, por último, e o máis importante de todo... algo que me dará un pouco de vergoña recoñecer porque sei que o poderedes ler todos/as...pero se temos que sincerarnos, nos sinceramos... Son multiorgásmica... yujuuuu!!!!!!!!!

Nada máis... Viva o sexo convencido e abaixo o sexo consentido...

Eclipsadas?...

2007-06-08T13:37:00.000+02:00

...Paris Hilton e o control...

2007-06-07T11:05:00.000+02:00

Hai algún tempo lín na prensa un artigo que falaba de Paris Hilton e a súa inminente entrada en prisión. Teño que recoñecer que duns meses ata aquí me convertín na seguidora número un desta muller, xa que esa sabiduría filosófica que amosa en todas e cada unha das súas declaracións déixame estupefacta...

Pois ben, en dito artigo afirmaba que "para que la pareja funcione, el secreto reside en pasarse los domingos de cada mes desnudos ambos/as en casa".

Seguindo as súas indicacións, puxen en práctica tan sabio consello e, debo recoñecer, que parte de razón ten: o instinto sexual parece que se acelera e aumenta, así como a frecuencia - co cal, contribuín a elevar a media española, que anda bastante de capa caída (como moitas outras cousas) -.

Mais eu me atrevería a mellorar estas afirmacións chegadas do outro lado do charco aportando a premisa de que o segredo reside, máis ben, en facerlle crer ao outro que detenta o control, que os pantalóns tendidos a airear son os seus. E resulta un xogo divertido, porque hai pensamentos tan primarios característicos do "masculino" que afloran tan rapidamente que resulta incríbel, por momentos, que faga falla tan pocuco para conseguir que se poñan en evidencia todos os séculos acumulados ás costas de sentirse útiles e protagonistas do benestar social e familiar.

Na miña época de estudante, hai un par de anos, nesta faceta social que me caracteriza e que moitas das veces me complica, argallei a idea de deseñar un programar de inserción para o sexo masculino, para que, basicamente, aprenderan a enriquecerse como persoas e a valorarse por algo máis que polo número de ceros que gardan nos petos, polo automóbil que fica aparcado no seu garaxe, polo número de chamadas que recibe ao día ou polo tamaño do seu "ego", e así, autocoñecerse antes dos 40 e interrelacionarse eficazmente.

Hoxe, prefiro utilizar este espazo virtual para cambiar as cousas e as mentalidades máis achegadas a min e esperar... esperar a que a evolución faga o seu traballo...

Os/as que continuáchedes os estudos ata o bacharelato, recordaredes que na clase de Filosofía, cando explicaban a Kant, enunciaban a súa teoría como a "Teoría da Causa - Efecto". E este só quere ser un pequeno apunte para que o tome quen o queira tomar e para que o aplique quen o queira aplicar: Sí é importante que foi primeiro, se o ovo ou a galiña, porque toda acontecemento ten a súa causa e, por conseguinte, esa causa provoca un efecto. Falar en termos de ovos e galiñas é reducir o discurso á máxima histórica de non aceptar responsabilidades ante o que facemos.

...de consecuencias e rechazos...

2007-06-06T09:28:00.000+02:00

Hai tempo que sospeito que a felicidade non está feita para as mulleres de hoxe en día, e esta afirmación fágoa convencida tralas miñas experiencias máis recentes co sexo "masculino", que máis ben habería que denominalo sexo "consentido".

Teresa Torns, nunha estupenda conferencia ofrecida en Santiago a principios deste ano, fixo unha das afirmacións máis claras e contundentes acerca deste tema das que eu escoitei en moito tempo: "Para que la mujer de un paso hacia adelante, alguien tendrá que hacerlo hacia atrás, porque todos/as no cabemos".

Estes pequenos redutos de poder que o "home" se empeña en manter a toda costa - os valores morais, as normas de comportamento, o adecuado en cada momento... - non son máis que a proxección das súas propias inseguridades e da súa necesidade de que a máxima histórica de que "detrás de cada hombre existe una gran mujer" se siga cumprindo.

Nos últimos anos levo comprobado que non se avanzou moito no que a este tema respecta. Aprendeuse o discurso social, a actitude e a postura que se debe manter e defender de portas cara fóra para non sufrir o rechazo interpersoal, pero a práctica é claramente deficiente, incluso en aquelas persoas que gozaron dunha adecuada educación e posúen un nivel de razoamento equiparábel ou superior á media. O sistema de mínimos e prioridades non se adapta á mentalidade feminina e non pode, nos tempos que corren, seguir prevalecendo ese "xen masculino" que lles incapacita para a empatía e a comprensión, falando deste último termo en maiúsculas.

As relacións entre sexos non poden ser tan complicadas como nosa educación fíxonos crer xa que as responsabilidades ante os acontecementos se comparten cento por cento. A culpabilización do outro non ten cabida, as suposicións e a arte de adiviñar están en desuso desde hai xa algún tempo, aínda que non queiramos darnos conta. Conceder, sempre...renunciar, nunca. E o que - ou a que - non se suba a este carro non pode máis que esperar as consecuencias.

O amor non é sufrimento - maldita Corín Tellado - e moito menos sumisión ás normas sociais anquilosadas no subconsciente colectivo. Nosoutras tamén necesitamos...e exiximos.

2007-06-01T13:00:00.000+02:00

...dende Vigo ata calquera parte do mundo, benvidos/as ao mundo "Qcousas"...